vrijdag 15 maart 2013

Gewicht

Inderdaad, A., zoals je al opmerkte in de reactie op het vorige blogje, daar trapt niemand in, dat ik een vetpercentage van 9,4% zou hebben. En dat terwijl heel veel van jullie me niet eens in het echt kennen / gezien hebben. Ik ben beter in mezelf afzeiken dan in matig en gezond eten, zullen we maar zeggen.

Ik zal voor een keer eens eerlijk zijn. Ik ben echt geen / geen échte olifant, maar er zit wel teveel vet naar mijn zin. Ben met mijn 1 m. 74 meter en 77 kilo, en dat is niet alleen te veel op de weegschaal maar het staat ook niet mooi, die putten en rollen (en met mijn 44 toch al niet zo strak meer als op mijn 18e..). Vooral mijn buik maar tegenwoordig ook de bovenbenen zijn niet echt onderdelen die ik aan de buitenwereld wil laten zien op een zomerse dag. Ik ben heel lang rond de 73 kilo geweest (wat ik ook al teveel vond, maar ja, minder eten lukte ook niet echt). Tijdens de zwangerschappen kwam ik dan 10 kilo aan en dat duurde dan tot een jaar na de bevalling voor het er weer af was. Tot opeens een jaar of twee geleden had ik weer eens last van prikkelbare darmen, stress ende gebrek aan eetlust kreeg ik de afvalgeest en ben ik door heel weinig te eten afgevallen tot 67 kilo. Helemaal trots heb ik een nieuwe zomergarderobe aangeschaft in maat 40. En ja, dat is natuurlijk dom, want toen vlogen de kilo's er opeens weer dubbel zo hard aan... met als niet eerder behaald dieptepunt deze winter de magische grens van 80 kilo. 

Sindsdien ben ik écht aan het opletten wat ik eet. En vooral wat ik niet eet. Noem iets ongezonds, ik lust het. En kan mezelf dan ook niet in de hand houden om er steeds opnieuw een stukje/handje/blokje van te pakken. Een lastig kind, een beetje verveling, een zielige bui en ik snaai weer iets uit die kast. Geen snoep en koek in huis halen is wel een aardige methode, maar man en kinderen worden daar diep ongelukkig van. Dus dat is ook geen echte optie. Heel goed opletten bij het boodschappen doen wel. Chocola met vieze noten voor man, weinig en vooral smerig kindersnoep voor de kinderen, volle vette boter en melk voor oudste die wel moet aankomen, en een blaadje sla voor mij.... Bah...  Maar met vallen en opstaan lijkt het nu dus toch wel weer de goede kant uit te gaan met mijn gewicht, en mijn broeken zitten ook al weer wat minder strak.

Behalve eten moet je ook bewegen natuurlijk. Ik had legio excuses om dat niet te hoeven: jongste kan ik niet alleen laten thuis, het is veel te koud in de winter, blessures aan schouder(*) en heup(**), geen zin in wachten bij de sportschool, geen geld voor een roeiapparaat thuis... Maar eind april, begin mei is alles anders. Jongste is dan ook op school, de sneeuw is dan vast weg, een beetje wandelen en fietsen moet kunnen met mijn heup toch? Zelfs mijn schouder lijkt lijkt het nu al weer bijna helemaal genoeg te doen om te kunnen serveren, dus wie weet pak ik ook mijn tennisracket wel weer eens op. Moet ik natuurlijk wel eerst even zorgen dat dat tennisrokje weer past.



(*) voorjaar 2011, onschuldig kindervirus knaagt een zenuw door zodat ik mijn rechterarm niet meer op kan tillen. Prognose neuroloog: over twee jaar is het wel weer aangegroeid, mevrouw, en kan u hem waarschijnlijk wel weer helemaal gebruiken

(**) heup ging pijn doen toen ik afgelopen herfst bij les twee van Evi's hardloopcursus heb gedaan. Ik voel het nog vaak als ik er gewoon alleen maar op leun. Soms is het weg. Soms zit het in de andere heup. Ik ben gewoon een oud wijf aan het worden denk ik.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...