Het zinkende schip dat onze nieuwe school was

Vorig jaar besloten we voor de jongste een andere school te zoeken. Niet omdat de vorige school niet goed was maar meer omdat jongste een ander soort onderwijs nodig heeft met meer uitdaging en liefst ook kinderen die ook wat verder denken.

We hebben overal ons licht opgestoken, en kozen voor school X. De ouders die er al een tijdje rondliepen waren zéér tevreden. Het kost wel wat, maar dan heb je ook een kleine klas en leerkrachten met kennis van dit soort kinderen. Het was zó fijn daar, voor de kinderen! Een heerlijke sfeer.

Helaas, net voor we begonnen, bleek er een andere wind te gaan waaien die de sfeer compleet om zeep heeft gebracht. School kreeg een nieuw bestuur, het beleid ging om. De goede leerkrachten die daar al jaren naar tevredenheid functioneerden vertrokken één voor één. Onze juf was wel aangesteld door het nieuwe bestuur maar duidelijk niet opgewassen tegen haar taak.

Na drie weken vertrok het eerste kind. Voor kerst waren er drie weg. Voor de voorjaarsvakantie vier.

Inmiddels is ook onze juf uitgevallen. Invaller na invaller hebben we gezien. Op het laatst zat zoon met een paar andere jongens de hele dag maar computerspelletjes te spelen. Wat hem op zich wel beviel maar toch niet echt de bedoeling kon zijn.

De school zelf bleef nogal in gebreke. De communicatie is bar slecht, op zijn zachtst gezegd. De motieven niet altijd even helder. De zoektocht naar goed personeel blijkt een vrij lastige (en vinden ze er één, wil ze zelf niet). 

Aan de andere kant, ik zie het graag positief. Na een overname duurt het even voor de boel weer op de rit staat. Ik geef toe, we hadden het onderschat. We hadden deze school niet gekozen als we geweten hadden wat voor onrust het had gegeven bij leerlingen, ouders en personeel. Maar hé, nu we er eenmaal zitten en zoon wat gewend is geven we niet zomaar op! Het wordt vast snel beter. Sinds een week of twee hebben we een vaste invaljuf waar ik echt wel een goed gevoel bij heb. Zoon lijkt wat meer aansluiting te krijgen. Vooral de meisjes uit groep 5 vindt hij erg lief.

En nét toen ik er weer in geloofde, barstte er weer een bommetje. Vandaag nemen er wéér drie kinderen afscheid. Kinderen die dat met een héél opgelucht gezicht meldden in de klas, zo blij dat ze naar die andere school mochten.

De achterblijvende ouders en kinderen blijven in verwarring achter. We begonnen met een combiklas van 20 kinderen, ik vrees dat we - zonder daar extra voor bij te hoeven betalen - aan het einde van dit schooljaar nog maar de helft over hebben. Wat betekent dat voor ons? (En ook, wat heb ik gemist of niet begrepen, zouden wij ook niet per direct moeten opstappen?!)

Zoon reageerde in eerste instantie natuurlijk wat lacherig met een "nou, dan hebben we straks wel heel veel aandacht van die twee juffen als we nog maar met drie kinderen in de klas zitten". Maar later bekende hij tegen mij met een wat sip gezichtje: "... maar de liefste kinderen gaan allemaal weg.." En dat vind ik best wel erg zielig.

Deserteren

Ik hoor het ons nóg zeggen, tijdens de eerste zwangerschap. Wij doen daar niet aan mee, dat gelabel. Adhd? Dyslexie? Hoogbegaafdheid? Wat een gezeik, doe maar gewoon. Een beetje differiënten op niveau op school, oke. Maar geen aparte school hoor. Elitair gedoe. Bij ons rustte een enorm taboe op het HB woord.

In de loop van de jaren zijn we steeds wat verder teruggekrabbeld. Huidige school doet erg zijn best, maar het blijft pappen en nathouden. Dus toen ik jongste zoon laatst helemaal alleen op de gang zag zitten met een tablet waarop hij in zijn eentje plussommen van twee leerjaren hoger moest maken viel het kwartje. Hoe ze ook van goede wil zijn hier, het blijft pappen en nathouden. Zo zal hij altijd een eenling blijven.

En dus zat ik afgelopen week opeens zomaar op gesprek bij een full-time HB school. Een prachtig programma voor hoogbegaafden kinderen: verbreding en verdieping, vooral. Zo min mogelijk versnelling in leerjaren. Vreemde talen, programmeren, filosofie, techniek, schaken en slimme spelletjes. Voor zover ik zien kon vriendelijke vrolijke, enthousiaste kindjes in de klas. De standaard leerstof in anderhalf uur per dag, de rest van de dag een extra programma.

Maar los van al dat leuks vond ik het ook goed om te horen dat er veel aandacht is voor wat kinderen zoals zoon vaak niet goed kunnen en wat ze wel moeten leren. Sociaal emotionele en executieve vaardigheden. Dat begaafde kinderen geen prinsjes en prinsesjes zijn die extra vertroeteld moeten worden, maar gewoon kinderen met een andere leerbehoefte dan de rest. Kinderen die het niet alleen maar makkelijk afgaat maar juist een grote kans hebben om ergens in hun (school)loopbaan vast te lopen als ze niet de juiste begeleiding krijgen. Want het is wel leuk om soort van vanzelf veruit de beste te zijn, maar daar leer je dus helemaal niks van.

Wat heerlijk om eens met iemand te praten die het allemaal echt snapt, weet waar de moeilijkheden zitten. Ze had de testgegevens van zoon goed doorgenomen en vond het een op zijn zachtst gezegd bijzonder profiel waar we zeker iets mee moeten doen. Ze had niet alleen de kennis uit de boekjes maar met jarenlange werkervaring op school én ervaring als moeder met kennis van de scholen in de buurt. Zodat we vanzelf ook op onze beider oudsten in het voortgezet onderwijs kwamen, en ze veel van mijn frustraties op dat gebied ook herkende. Ze praatte nog wat door en opeens...

Wat heeft je geraakt? vroeg de scherp observerende vrouw tegenover me, nog voor ik in de gaten had wáár mijn gedachten precies heen waren gedwaald en wat ik daarbij voelde. En toen stonden de tranen in mijn ogen, niet tegen te houden, hoe hard ik dat ook probeerde... (want hoe ongelofelijk génant is dat, beetje gaan zitten janken om niets?) Dat ik het beste voor mijn kind wil, maar dat ik soms geen flauw idee heb wát dat dan is. Hij rekent dan wel lekker en las al voor hij naar de kleutergroep ging, maar is hij wel écht zo'n slimmerd? Zie ik hem straks als klein ventje tussen al die wijsneuzerige Einsteins lopen?

Gelukkig snapte ze ook dát en kwam met een doos tissues aanrennen. Kennelijk was ik niet de eerste moeder die haar bureau onder zat te snotteren. En vast ook niet de laatste.

Dacht zij dat...?  Ja, zij dacht dat hij er wel tussen past. Sterker nog, dat het echt nodig was, overstappen naar ander onderwijs. Omdat hij anders zeker weten vast gaat lopen.

Ik geloof dat we óm zijn. Hoe fijn de huidige school ook is, het is gewoon maar een school en die kunnen niet bieden wat een gespecialiseerde school kan. Het voelt een beetje als deserteren, vreemdgaan. Alsof je het uitmaakt met een hele fijne verkering die je toch niet als je levenspartner ziet. Maar toch denk ik dat we het gaan proberen.


(*) Pappalien, niet aanwezig bij veel van dit soort gesprekken krijgt alles van mij te horen en is inmiddels ook om. Even voor de goede orde.

Eindelijk, ze kunnen lezen!

We hoeven niet te werken! riep groep 3 -  de klas van jongste -  enthousiast. Na de kleutergroepen leren de kinderen het al snel, deze wijze levensles: werken is stóm. Moet je kennelijk zien te vermijden, kostte wat kost. (Dat heeft oudste iets te goed meegekregen, helaas. Nu het eindelijk op het voortgezet een beetje nodig begint te worden dat hij af en toe daadwerkelijk oplet en iets leert, weet hij niet hoe dat moet en is de motivatie al helemaal ver te zoeken...) 

En waarom hoeven jullie dan niet te werken? Nou, dat wisten ze niet. Het was geheim. Maar het was een soort feest.

De juf onthulde het geheim. Vandaag was het "letterfeest". Om te vieren dat de kinderen vanaf nu alle letters en combinaties (zoals de oo, de aa, de korte en lange ij/ei, de atjeau en de otjeou..) hebben gehad. Ze kunnen dus nu "lezen". Hoera! De ouders van groep 3 mochten opdraven, kijken en meedoen met de letterspeurtocht en met de letterbingo. Achteraf werd er een heus officieel letterdiploma uitgereikt aan alle kinderen.

Nou is het een combi-klas, dus de helft - groep 4 - viel al af waar het om 'leren lezen' ging, die hadden het vorig jaar al gehad. Ze mochten wel meedoen maar kregen geen diploma. Van de overige 14 officiële groep 3 kinderen ken ik zeker een kind of drie dat al aan het begin van het schooljaar in ieder geval die letters en combi's prima wist, en ook al wat kon lezen. En het meisje dat nou net wél heel veel moeite had met de letters en het spellen van de maan roos vis woordjes, die moest heel hard huilen omdat de juf tussen alle letterdiploma's die van haar was  v e r g e t e n....  Of kwijt of er tussenuit gefloept, ik weet het niet. Maar zielig was het wel. (En het werd ook wel weer goedgemaakt...).

Onze jongste kon op de dag vóór hij naar groep 1 ging opeens lezen. Wanneer hij de letters kende weet ik al niet meer.  En toch vond hij het leuk vandaag: speurtocht, feestjes, bingo.. altijd goed toch? Het diploma nam hij ook zeer trots in ontvangst. Ze hadden hem net zo goed een geplastificeerd bonnetje van de schoenmaker kunnen geven wat dat betreft. Het blijft leuk om iets te krijgen en mensen voor je te horen klappen.

Een goed rapport

De kinderen kwamen van de week met hun rapport thuis. Prima rapporten natuurlijk, maar ik heb toch nog wat te zeiken. (En eigenlijk irriteert het me vooral dát ik daar wat over te zeiken heb, maar goed. Waar heb je nou een blog voor? )

Dochters rapport was al half december geschreven door de juf van de instroomgroep omdat de juffen in haar nieuwe 1/2 groep na een weekje of drie blij zijn als ze haar naam kunnen onthouden en verder nog niet zoveel beeld hebben. Er staat: Roos is een lief, bescheiden meisje dat leuk met de andere kinderen speelt en goed meedoet, hoewel ze vaak eerst een tijdje de kat uit de boom kijkt. Mooie tekening erbij en klaar.

Dan het rapport van Janick. Hij kan prima met de kinderen overweg maar is "nog wat terughoudend in het contact naar de meester toe". Klopt. Janick is inderdaad soms wat verlegen en gesloten erfelijk belast, maar hij klapt helemáál dicht als hij iemand niet mag. Aan mij de schone taak om op de komende rapportbespreking de beste man uit te leggen dat hij een stom en suf ei is, als ik zoon en zijn vriendjes mag geloven.

Er stond ook nog: "Janick is een intelligente jongen ook al valt dat niet direct op". En daar gingen mijn moederharen rechtop van staan. Hoebedoelehze? Dat hij zich gedraagt als het minder begaafde broertje van Frans Bauer? En is de meester dan wel goed in zijn vak als hij pas na een half jaar door heeft dat een kind niet meedoet omdat hij zich kapot zit te vervelen met leesboekje avi-niks maar dat niet durft te zeggen?

Niet zeuren, roept papa. Ze bedoelen dat hij niet te koop loopt met wat hij weet. Dat is toch juist mooi? Oké. Punt voor papa.

Volgende punt. Nu hij in groep 3 (gemengde groep 3/4) zit, krijgt hij een échte beoordeling per "vak". Janick doet het van rekenen tot lezen tot gym tot projectwerk "goed". Goed? Waarom niet uitstekend? Prima? Of wat stond er vroeger in die rapportboekjes? Hij leest en rekent de meeste kinderen uit groep 4 eruit, dat durf ik wel te zeggen. Wat koop ik nou voor een simpel "goed"? Het zal wel niet verantwoord meer zijn, maar ik wil graag een ouderwets, duidelijk cijfer zien, liefst tot op één decimaal achter de komma waarbij ik dan bij onderdeel "verzorging van zijn materialen" waarschijnlijk een twee komma drie te zien krijg. Desnoods een letter tussen de A en de E in. Maar hij krijgt gewoon een simpele "goed". Wat koop ik daar voor?

Na lang zoeken zag ik ergens een uitleg. Dat ze in vier niveaus opdelen. Waarbij "goed"het hoogste is. Dat betekent, zo lees ik, dat het kind zich vlot (boven gemiddeld) ontwikkelt en de aangeboden instructies in mindere mate nodig heeft gelukkig maar, want opletten tijdens instructie, daar is hij dan weer niet zo goed in. Hij krast liever dino's in zijn rekenschriftje.

Nou, goed, toch? zegt pappa. Je moet niet zo zeiken, je lijkt wel een ouder*.

Nou. Hmh. Best dan. Euh. Goed.

* Ouder: soms mans- maar meestal vrouwspersoon die tegen haar eigen kind en vooral ook de leerkrachten van haar kind net doet alsof niemand beter weet dan zij hoe dat kind in elkaar zit en wat het beste voor dat kind is. Alsof ze het kind zelf gemaakt heeft.

Voor onze oudste zoon

Die Rodin, dat was een handig ventje. Kon ook mooie dingen maken vond ik altijd al. Maar wat ik extreem knap vind is dat hij zo ver in de toekomst kon kijken en onze oudste zo treffend heeft uitgebeeld (oke, we moeten de kleine sprinkhaan nog even wat bijvoeren voor hij zo breed is, maar verder...)

Meester P. kwam gisteren met de vergelijking. Als zoon niet aan het rennen of het springen is zit hij zo. Voor zich uit te staren, te dromen, te denken aan God weet wat.

Soms gaat de vrije hand naar zijn haar om daar kleine staartjes te draaien.

Het rekenboekje en het taalboekje dat gisteren mee naar huis kwamen (uit, afgemaakt, of zoals achterin door hemzelf geschreven stond "jaklar") toonde een kleine blik in zijn gedachtenwereld. Wát hij had gedaan aan oefeningetjes was prima, hij snapt het maar al te goed zelfs al luistert hij maar voor de helft naar de instructies. De andere helft van het schriftje stond volgetekend met droedels, monsters, vissen, ongebrijpelijke figuren en teksten. Want jezelf een beetje creatief uiten, dat is ook belangrijk. Dat begreep Rodin ook al.

Contrrrrole - maar toch eigenlijk niet

Nou, hier dan deel 2 van het logje (zie hieronder deel 1).

Ik heb de juf er niet op kunnen betrappen dat ze met haar vinger over de plintjes ging om stof te zoeken. Wel wist ze heel goed te vertellen hoe zij dacht dat mijn zoon het deed op school, dat hij behoorlijke verstandelijke vermogens had (hij is superslim, dat wisten we al). En dat dat wel goed uitkwam omdat de helft van de instructies langs hem heen gaat omdat hij ook een behoorlijke dromer is... (en dat dromen, dat zit in ieder geval op het y-gen, toch, pappa van Janick? Jullie zijn allebei in staat naar boven te lopen voor een paar sokken en terug te komen met een snel in elkaar geknutselde legodraak... hihi.. en daar moet ik dan wel weer om lachen...) Dat hij niet zo snel laat zien wat hij kan, hoe hij zich voelt.

Het doet me goed dat de juf blijkbaar ook heeft gezien wat wij zien, en dat ze daarnaast heel goed luistert naar wat wij vertellen en vragen en dat "mee terug neemt naar school" (wat een kolere-term, ik zit ook alweer veel te lang in dat kantoor-cultuurtje).

Dus.

Serieus logje zeg! Nouja, een van jullie vroeg erom hieronder. En al was het alleen maar om het even recht te trekken: juf M. is dus geen zuster Wers. Of misschien toch wel. Allebei gemotiveerd en serieus met hun vak bezig en goed mee te praten.