donderdag 24 maart 2016

Deserteren

Ik hoor het ons nóg zeggen, tijdens de eerste zwangerschap. Wij doen daar niet aan mee, dat gelabel. Adhd? Dyslexie? Hoogbegaafdheid? Wat een gezeik, doe maar gewoon. Een beetje differiënten op niveau op school a la, maar geen aparte school hoor. Elitair gedoe. Een taboe op het HB woord.

In de loop van de jaren zijn we steeds wat verder teruggekrabbeld. Huidige school doet erg zijn best, maar het blijft pappen en nathouden. Dus toen ik jongste zoon laatst helemaal alleen op de gang zag zitten met een tablet waarop hij gewone plussommen van twee leerjaren hoger moest maken viel het kwartje. Hoe ze ook van goede wil zijn hier, het blijft pappen en nathouden. Zo zal hij altijd een eenling blijven.

En dus zat ik afgelopen week opeens zomaar op gesprek bij een HB school. Een prachtig programma voor hoogbegaafden kinderen: verbreding en verdieping, vooral, zo min mogelijk versnelling in leerjaren. Vreemde talen, programmeren, filosofie, techniek, schaken en slimme spelletjes. Voor zover ik zien kon vriendelijke vrolijke, enthousiaste kindjes in de klas. De standaard leerstof in anderhalf uur per dag, de rest van de dag een extra programma.

Maar los van al dat leuks vond ik het ook goed om te horen dat er veel aandacht is voor wat kinderen zoals zoon vaak niet goed kunnen en wat ze wel moeten leren. Sociaal emotionele en executieve vaardigheden. Dat begaafde kinderen geen prinsjes en prinsesjes zijn die extra vertroeteld moeten worden, maar gewoon kinderen met een andere leerbehoefte dan de rest. Kinderen die het niet alleen maar makkelijk afgaat maar juist een grote kans hebben om ergens in hun (school)loopbaan vast te lopen als ze niet de juiste begeleiding krijgen. Want het is wel leuk om soort van vanzelf veruit de beste te zijn, maar daar leer je dus helemaal niks van.

Wat heerlijk om eens met iemand te praten die het allemaal echt snapt, weet waar de moeilijkheden zitten. Ze had de testgegevens van zoon goed doorgenomen en vond het een op zijn zachtst gezegd bijzonder profiel waar we zeker iets mee moeten doen. Ze had niet alleen de kennis uit de boekjes maar met jarenlange werkervaring op school én ervaring als moeder met kennis van de scholen in de buurt. Zodat we vanzelf ook op onze beider oudsten in het voortgezet onderwijs kwamen, en ze veel van mijn frustraties op dat gebied ook herkende. Ze praatte nog wat door en opeens...

Wat heeft je geraakt? vroeg de scherp observerende vrouw tegenover me, nog voor ik in de gaten had wáár mijn gedachten precies heen waren gedwaald en wat ik daarbij voelde. En toen stonden de tranen in mijn ogen, niet tegen te houden, hoe hard ik dat ook probeerde... (want hoe ongelofelijk génant is dat, beetje gaan zitten janken om niets?) Dat ik het beste voor mijn kind wil, maar dat ik soms geen flauw idee heb wát dat dan is. Hij rekent dan wel lekker en las al voor hij naar de kleutergroep ging, maar is hij wel écht zo'n slimmerd? Zie ik hem straks als klein ventje tussen al die wijsneuzerige Einsteins lopen?

Gelukkig snapte ze ook dát en kwam met een doos tissues aanrennen. Kennelijk was ik niet de eerste moeder die haar bureau onder zat te snotteren. En vast ook niet de laatste.

Dacht zij dat...?  Ja, zij dacht dat hij er wel tussen past. Sterker nog, dat het echt nodig was, overstappen naar ander onderwijs. Omdat hij anders zeker weten vast gaat lopen.

Ik geloof dat we óm zijn. Hoe fijn de huidige school ook is, het is gewoon maar een school en die kunnen niet bieden wat een gespecialiseerde school kan. Het voelt een beetje als deserteren, vreemdgaan. Alsof je het uitmaakt met een hele fijne verkering die je toch niet als je levenspartner ziet. Maar toch denk ik dat we het gaan proberen.


(*) Pappalien, niet aanwezig bij veel van dit soort gesprekken krijgt alles van mij te horen en is inmiddels ook om. Even voor de goede orde.

17 opmerkingen:

  1. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald luidt het oude spreekwoord. Je hebt gesproken met iemand die weet hoe het zit en zelf e.e.a. heel goed verwoord hier. Dat betekent dat je het kwartje gevallen is. Als jouw jongetje gelukkiger zal zijn en beter tot zijn recht komt op deze andere school, dan is dat toch heerlijk? Veel succes gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn dat jullie deze stap durven te zetten! Straks valt echt alles op z'n plek! Heerlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik denk dat het een heel goede beslissing is om hem naar die andere school te laten gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn, dank voor de support. Alleen is het nu nog even de keuze wélke van de scholen die dat bieden (en ze zijn natuurlijk allemaal weer net even anders om het moeilijk te maken!)

      Verwijderen
  4. Nu alles op z´n plek valt; zéker doen!!! Hij gaat zich daar hoogstwaarschijnlijk véél fijner voelen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. zelfs áls na een jaar zou blijken dat het een verkeerde keuze is is er toch niets verloren, De gewone leerstof gaat óók door dus hij komt zeker niet achter!
    Het komt inderdaad vrij vaak voor dat kinderen die nét even makkelijker kunnen leren uiteindelijk helemaal de interesse verliezen om te leren en daar hebben ze alleen maar last van later!
    Zeker doen dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ach, wat een mooi logje. Wat schrijf je dat mooi. Zoon boft met z'n mama die het beste voor hem wil. Ik hoop dat hij het er enorm naar zijn zin gaat hebben en er alles leert wat goed voor hem is.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Niet iedereen heeft even goede ervaringen met HB scholen. Ook daar worden veel beloften gedaan die lang niet allemaal worden nagekomen. Verdiep je ook in de financiële stabiliteit van de HB school. Ze gaan vaak failliet.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat moet het heerlijk zijn om te praten met iemand die het echt snapt. Die echt weet wat je jongste nodig heeft. Elke school heeft wel wat, maar dat ze alvast echt het juiste uitgangspunt hanteren is het halve werk. Succes met kiezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dat klinkt als een heerlijke school! De huidige school is vast ook heel fijn voor de meeste kindjes, maar nét niet voor Jongste, daar is toch niks mis mee :-)
    Net als met huilen omdat je om iemand geeft trouwens, niks gênants aan!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Als ervaringsdeskundige (die las en schreef met 2,5) kan ik alleen maar zeggen dat ik vurig wenste naar zo'n school te kunnen. Regulier onderwijs (en 3 jaar jonger zijn dan de anderen) was de hel. Een goede vriendin heeft twee hb kids die op een leonardoschool enorm zijn opgebloeid.
    Dus ik denk dat jullie er geweldig aan doen!
    Ik heb nu trouwens zelf een 6 jarige die ver vooruitloopt dus ik volg je met interesse :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. O wat leuk! Blog je ook? Lees graag over lotgenoten :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Oh man, wat fijn voor jullie die herkenning! Labels zijn stom maar soms stiekem ook handig...;-).
    Onze vent heeft het label ' asperger', en tsja daar kun je ook nog veel kanten mee op, maar soms krijg je dan wel de goede hulp voor 'm. Succes jullie!!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Die hele Leonardo scholen stichting is failliet. Sommige scholen zijn zelfstandig doorgegaan. Dat is allemaal niet bevorderlijk geweest voor de stabiliteit van de scholen die wel zijn doorgegaan. En als je kind op een Leonardoschool zat die niet doorging na faillissement dan was je helemaal de pineut, kon je weer op zoek naar nog een nieuwe school voor je kind.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Eén van de bezochte scholen kampt daar ook mee ja. Ik weet niet wat ik daarvan denken moet. Door met andere leiding. Allemaal nieuw en vers en anders en onzeker. Aan de andere kant, die kinderen en de leerkrachten zitten er al jaren, dus misschien maakt het niet zo heel veel uit?

      Verwijderen
  14. He wat spannend, en goed ook! En snotterende moeders zijn heel normaal joh. Ik ben ook eigenlijk tegen labels, maar soms helpt het juist. Wij gaan nu een onderzoekstraject in met oudste. Niet om hem een stempel te geven maar om erachter te komen via welke weg wij hem het beste kunnen helpen en daar hebben we die onderzoeken toch wel voor nodig.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?