Glim - glim. Mama is blij

Ik stuit ergens in de wandelgangen bij toeval op juf die af en toe met jongste zoon werkt. "Wat is het leuk om met jouw zoon te werken!" vertrouwt ze me toe. Hij is zó slim, en wil zo graag leren!

Ik glunder en glim. Dat is goed om te horen! Maar.. maar.. dan slaat de zorg weer toe. "Soms doet hij niet helemaal eh.. mee?" Ze gaf toe dat hij wel eens behoorlijk eigenwijs kon zijn. "Maar dat is toch juist ook wel weer heel dapper, dat hij het gewoon op zijn eigen manier wil doen en daar voor uitkomt?"

En dan sta ik opeens te glunderen. Echt? Wow. Ze heeft gelijk. Zo kun je het ook zien.

Ze laat hem vaak maar even (binnen grenzen) zijn gang gaan, legt uit waar nodig, maar geeft hem wel de ruimte. En ze kreeg gelijk. Liep hij laatst nog weg bij een moeilijke som en leek wat anders te gaan doen (op zijn kop de vloer dweilen en daarbij een vrolijk liedje zingend vermoed ik) ,  kwam hij even later terug naar haar aan het tafeltje. Met het juiste antwoord. Geen werkweigering maar gewoon zelf even de (fysieke) ruimte opzoeken die hij nodig had om zijn hersens tot het uiterste te kunnen inzetten.

Trots op zoon, maar vooral ook blij met dit soort positief ingestelde, ervaren en kindvriendelijke juffen die het mooie kind zien zoals het is.