Mijn naïeve schat van zeven jaar zat onder het avondeten hardop te peinzen: "Ik denk dat ze gewoon wilden dat ik mijn step kwijt was." Wat?! Wie? Hij noemde de namen van twee jongens van twee groepen hoger. Jongens die "niet zo lekker in hun vel zaten" hoorde ik de vorige keer al op school.
Jongste is een jong, klein dun jongetje, overvol van enthousiasme maar sociaal nog niet echt heel handig. Een jongetje dat heel graag aansluiting wil maar dat nog niet altijd goed voor elkaar krijgt en dus nog wel eens verloren loopt in de pauze. Eén van de jongste kinderen van de school is en zelf nogal naar jongere kinderen trekt. In ieder geval een veel te makkelijk slachtoffer voor grote jongens van twee jaar ouder, en vele kilo's sterker en geslepener. Wat mij betreft nare jongens. Of ze nu wel of niet "niet zo lekker in hun vel zaten" maakt me eigenlijk niet uit. Zoek een tegenstander van je eigen formaat of trap je eigen tenen stuk tegen een boom aan. Maar laat kleine jongetjes met rust met dit soort hele flauwe geintjes.
"Kom eens hier, we willen wat laten zien." En dan, als hij dichtbij genoeg is een schop geven. Dat was vorige keer. Gisteren was het: "Als jij je step aan een ander kind geeft mag je met ons meedoen." Om dan vervolgens, als hij de geleende school-step aan een ander kind heeft gegeven, op de zaken terug te komen. "O nee, toch niet, we hebben ons bedacht." Zodat hij met lege handen staat. En pas dan beseft dat hij gewoon genaaid is.
Wat zijn reactie was? Ik vermoed boos, gefrustreerd, teleurgesteld. Maar hij heeft in ieder geval niets tegen de juf gezegd. En waarschijnlijk ook niets tegen de pesters.
Ik wel. Ik heb er direct een mail uitgestuurd naar school. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-etter op het schoolplein. De juf begreep het: achgossie, het is niet eerlijk. En hij wil zo graag....
Hoe langer ik er over nadenk hoe bozer ik word. Als ik niet zo netjes was zou ik die sukkel zelf een klap voor zijn harses geven, al zal dat ook de oplossing wel niet zijn. Voorlopig laat ik de eer maar even aan school, die mag er wat mee doen.
Ik raad mijn ventje nu maar aan héél ver bij ze uit de buurt te blijven.
Posts tonen met het label sociaal gedoe. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sociaal gedoe. Alle posts tonen
donderdag 9 februari 2017
maandag 8 juli 2013
Zeg eh, ken ik jou niet ergens van?
Terwijl dochter tennislest wachten peuter en ik geduldig in de kantine. Ik probeer door het raam een glimp op te vangen van wat zij doet, hij is druk aan het puzzelen. Na een tijdje heeft hij er genoeg van en kijkt eens goed rond. Ga maar, knik ik, toe maar. Ik wacht hier op je.
Nou was die aanmoediging niet echt nodig. Hij gaat graag op onderzoek uit en is geïnteresseerd in de medemens. Als een ervaren cocktailparty loopt hij tussen de mensen door, hier en daar deelt hij wat knikjes en glimlachjes uit, ondertussen speurend naar een goede gesprekspartner. Bij een tafeltje met twee dames blijft hij staan. Hij wacht even tot ze uitgesproken zijn en hem opmerken. "Hallo!", is zijn ietwat onorginele openingszin. De verwachtingsvolle blauwe ogen en het lieve glimlachje maken echter een hoop goed. Met name de jongste van de twee, een dame met halflang blond haar heeft zijn aandacht. De ander knipoogt vrolijk naar mij, de blonde begint een goed gesprek met peuter waarin zij hem van alles vraagt en hij vooral "ik weet het niet" antwoordt. Hij vindt het echter wel gezellig en na een tijdje kruipt hij bijna op haar schoot.
Dan besluit ik toch maar even zelf in te grijpen om na te gaan of de dame in kwestie van al deze intimiteiten gediend is - zo'n half opgegeten liga in je haar kan best vervelend zijn. En dan zie ik opeens waarom peuter de schoot van deze mevrouw zo aantrekkelijk vindt: ze is onder de tafel aan het Wordfeuden op haar telefoon! Een beeldscherm, kleurige blokjes die je kunt bewegen met - o hemels - lettertjes... zo'n beetje de heilige graal voor peuter de laatste tijd!
Ik heb hem maar weer mee terug gelokt naar ons eigen tafeltje. Een kietelbeurtje en een lego-autootje voldeden. En daar kreeg ik van hem een dikke zoen. Hoe leuk de rest ook is, dát is alleen voor zijn eigen moeder. Voorlopig.
Nou was die aanmoediging niet echt nodig. Hij gaat graag op onderzoek uit en is geïnteresseerd in de medemens. Als een ervaren cocktailparty loopt hij tussen de mensen door, hier en daar deelt hij wat knikjes en glimlachjes uit, ondertussen speurend naar een goede gesprekspartner. Bij een tafeltje met twee dames blijft hij staan. Hij wacht even tot ze uitgesproken zijn en hem opmerken. "Hallo!", is zijn ietwat onorginele openingszin. De verwachtingsvolle blauwe ogen en het lieve glimlachje maken echter een hoop goed. Met name de jongste van de twee, een dame met halflang blond haar heeft zijn aandacht. De ander knipoogt vrolijk naar mij, de blonde begint een goed gesprek met peuter waarin zij hem van alles vraagt en hij vooral "ik weet het niet" antwoordt. Hij vindt het echter wel gezellig en na een tijdje kruipt hij bijna op haar schoot.
Dan besluit ik toch maar even zelf in te grijpen om na te gaan of de dame in kwestie van al deze intimiteiten gediend is - zo'n half opgegeten liga in je haar kan best vervelend zijn. En dan zie ik opeens waarom peuter de schoot van deze mevrouw zo aantrekkelijk vindt: ze is onder de tafel aan het Wordfeuden op haar telefoon! Een beeldscherm, kleurige blokjes die je kunt bewegen met - o hemels - lettertjes... zo'n beetje de heilige graal voor peuter de laatste tijd!
Ik heb hem maar weer mee terug gelokt naar ons eigen tafeltje. Een kietelbeurtje en een lego-autootje voldeden. En daar kreeg ik van hem een dikke zoen. Hoe leuk de rest ook is, dát is alleen voor zijn eigen moeder. Voorlopig.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...