Ze zijn zo lief, mijn kindjes en mijn man. Maar ook wel eens wat handenbinderig. Dus bedenk ik in zo'n vakantieweek de hele tijd hoe fijn het zou zijn als ze eens even niet aan mijn rokken hingen zodat ik dit of dat zou kunnen gaan doen, al die dingen die nu liggen te wachten tot ze weer allemaal fijn naar school en op hun werk zijn.
Ik verzin allerlei sluwe listen om even een uurtje voor mezelf te hebben. Meestal mislukt dat. Maar vanmiddag, nu, is het moment opeens daar: ik ben helemaal alleen thuis!
En nu weet ik eigenlijk niet wat ik met die plotselinge vrijheid moet doen... Ik kan niet kiezen of ik ga werken of luieren, of ik de badkamer een grote beurt zal gaan geven of toch even die belastingklus zal doen.
Ik heb al wel inmiddels zo'n honderd keer whatsapp gecheckt, of de kuikentjes misschien alarm hebben geslagen en per direct naar mama terug willen. Maar nee. Voorlopig is het heel stil.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!