dinsdag 31 december 2013

Dik

Kwart over zeven vanmorgen, de jongens en ik sluipen zachtjes naar beneden om uitslapende zus en vader niet wakker te maken. Normaal zwermen er dan twee katten om mijn benen heen, nu maar één. Nap is kwijt. Ook toen oudste de etensbakjes vulde was hij nergens te bekennen...

En toen kreeg ik het natuurlijk weer op mijn zenuwen. Heel stilletjes, want dat moet je niet laten merken aan je kinderen. Ik heb door het kattenluik geroepen, de draaiende was nog eens goed bekeken door het raampje van de wasmachine, de kasten opengedaan... niks. Potver. Ik had op internet al wat sites opgezocht, dierenambulance, vermiste huisdieren, vuurwerkslachtoffers.. Potver! (Adem in adem uit, Mammalien. Dan gaat dat rare gevoel in je buik vast wel weer weg en hoef je ook niet zo te bibberen..) Ik had hem in gedachten al bijna begraven, maar nog steeds niet gevonden.

Maak je niet dik, vond Pappalien, zijn hoofd nog half onder het dekbed, hij is gewoon buiten aan het spelen. (Ja maar...... griezelde ik nog, en wat zullen de kinderen het erg vinden als.... ) Maar inderdaad. Om tien uur kwam Nap doodleuk binnen wandelen. Zijn brokjes die ik netjes voor hem bewaard had bliefde hij niet. Waarschijnlijk gaat het nieuwe jaar beginnen met een klein muisje of vogeltje minder in deze buurt....

Over goede voornemens gesproken. Laat ik mezelf nou wel vaker zo opfokken, niet alleen bij vermiste katjes, maar bij de raarste dingen spring ik tegenwoordig zomaar in de stress. Ik ga serieus proberen me eens wat minder dik, euh, zenuwachtig te maken en geen berenvellen te verkopen voor de beer daadwerkelijk omgevallen is. Of zo iets. Idioot mens.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?