Vergeten...

Pappalien was gisteren net vijf minuten weg toen ik zijn mobiel zie liggen. Die mobiel waarop hij een belangrijk telefoontje verwachtte en die hij dus maar even extra wilde opladen 's ochtends vroeg. En ja, daar ga je dan, als je van je vaste gewoontes afstapt. Vergeet je het ding mee te nemen.

Ik maakte nog een eigenlijk helemaal niet grappig grapje tegen zoon (dat er gelukkig toch nog iemand op de wereld is die nog vaker iets vergeet dan zoon, en dat is Pappalien). Maar dat had ik beter niet kunnen doen. God straft onmiddellijk....

Op school aangekomen ben ik vergeten zoon te helpen herinneren zijn plusklasmap mee te nemen. Een half uur na afloop van de middagpauze schrok ik op - oeps, ik had eigenlijk overblijfdienst. Vergeten! Gelukkig appte de moeder van het vriendinnetje dat bij dochter zou komen spelen nog iets over een vervoerskwestie, anders had ik ze gerust op het schoolplein laten staan....

En ga zo maar door. Mijn hoofd is al een paar dagen een zeef met flinke gaten. Al voelt het wel vol, ik vergeet de helft. Nu maar hopen dat het iets tijdelijk is, dat gisteren is begonnen en morgen weer stopt. Ik zoek me nu namelijk een  ongeluk naar de bevestiging van de inschrijving van kleuter op de muziekles die vandaag begint en waar hij al weken naar uitkijkt. Ik meen mij toch vrij zeker te herinneren dat ik hem weken terug al heb ingeschreven...