maandag 15 februari 2016

Tante Carolientje

Af en toe kwamen er wel eens tantes en ooms van mijn moeder bij ons op bezoek, lang geleden, toen ik nog een klein Mammalientje was. Zo weet ik onder meer nog nonkel Jan (een heuse zendelingen pater ergens in Zuid Amerika), ome Arie (ome, geen nonkel, want net als mijn oma ge-emigreerd naar Nederland), tante Jeanneke en tante Carolientje. Ik vond het altijd toch wel bijzonder als er zo'n relatief onbekend oud familielid op kwam dagen.

Tante Carolientje was de jongste. Een nakomertje. Bij haar geboorte zó klein dat mijn oma haar poppenkleertjes moest uitlenen om haar zusje aan te kunnen kleden.

Tante Carolientje werd, toen ze net volwassen was, naar een Frans klooster gestuurd door haar ouders om non te worden. Waarom, God mag het weten. Zo ging dat nu eenmaal wel vaker in die tijd. Toen dienstbaarheid en jezelf wegcijferen nog een deugd waren. Zeker in de begintijd heeft ze daar geleden onder het strenge regime, en vooral ook het gemis van haar familie die maar eens in de zoveel jaar langs mochten komen. Later werden de regels gelukkig wat soepeler.

Het was een super lieve vrouw. Ze was dan wel non, maar absoluut geen stijve. Lichamelijk en geestelijk tot op hoge leeftijd een kwiek mensje. Geen zeurpiet, maar gewoon iemand met het hart op de juiste plaats. Eentje die oren en ogen goed openhield en zelf nadacht (wat haar geloof zoals gepredikt door de katholieke kerk ook niet altijd veel goed heeft gedaan) En, net als mijn oma, met veel gevoel voor humor en zin om nét wat buiten te lijntjes te lopen. Het verschil was dat mijn oma dat soms ook deed en zei, tante dácht het wel en soms zag je haar twinkelende oogjes, maar verder schikte ze zich maar in haar lot en maakte er het beste van.

Achteraf gezien had ze met haar karakter beter een leuke baan in de gezondheidszorg of als sociaal werkster kunnen zoeken dan in een klooster te gaan, maar goed. Dat was de tijdsgeest, en gebrek aan geld en kennis denk ik zo.

Ik ben naar haar vernoemd. En nu hoorde ik laatst van een of andere verre aangetrouwde achternicht die haar gekend had en mij voor het eerst eens goed bekeek, dat ik wel wat van haar weg had... Hm. En nu maar hopen dat ze het over haar mooie karakter had.

9 opmerkingen:

  1. Mooie foto uit het verleden, de nonnen van de katholieke school waar ik als kind in tegenover woonde droegen nog van die stijve witte kappen, geen haren te zien maar alleen een "ovaaltje"van het gezicht.
    Die tijd heeft jouw tante waarschijnlijk ook nog wel meegemaakt maar op deze foto is de dracht al wat comfortabeler gelukkig. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom iemand "de Heer" niet kan dienen in gewone kleding en celibatair moest leven om bij gezinnen goede raad in levensvragen te kunnen geven.
    Ik hoop dat het logje over de "psychiatrische afwijking" nog komt, lijkt me interessant om te weten of er al medicijnen tegen uitgevonden zijn want ik héb die afwijking nog met de paplepel ingekregen;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Net als die generatie, en die van mijn ouders. Wij ook nog een beetje met die "oude ouders" van me. Maar het wordt steeds zeldzamer lijkt het. En dat vind ik een slechte zaak.

      Verwijderen
  2. Hi Mammalien, ik mailde je maar kreeg hem terug. Is je mail adres anders?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tuurlijk had ze het over je karakter. Duh!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Kan het kloppen dat er een stukje mist? Ik zat net in het verhaal :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Arme Carolientje! Dat je gewoon maar wordt weggestuurd en non moet worden!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoe erg eigenlijk.. Stel je maar voor.. net volwassen en weg gestuurd worden. Niet zelf kunnen kiezen over je leven..

    Enne.. tuurlijk had ze het over het prachtige karakter ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. ZO ging dat vroeger he in katholieke gezinnen. Er werd er vaak eentje aan de kerk gegeven. Toch lijkt het mij niet fijn en ik denk ook dat het om het karakter ging hoor ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...