Lang geleden, toen Mammalien nog geen mama maar een klein meisje was, had ze twee oma's. De ene, in het bezit van een jampotbril en flink wat grauwe staar, at op een goeie dag een boterham met ons mee. Ze belegde zelf haar boterham met rookvlees, twee plakjes én het plastic velletje dat om de een of andere reden altijd tussen die plakjes zit. Toen ze na veel moeite met
kauwen doorsnijden begreep wat het probleem was zat ze met haar 96 jaar te grinniken als een echte puber. Ik heb daar hard om moeten lachen.
Inmiddels stink ik er zelf regelmatig in. Ik heb geen bril en geen staar, hooguit een wat druk leven en te weinig aandacht voor de dagelijkse dingen
. Zo loop ik bijvoorbeeld dagenlang met zo'n plastic beschermdingetje op de wijzerplaat van mijn nieuwe horloge en ben dan blij verrast als iemand het eraf haalt en ik opeens een heel scherp beeld heb. En mopperde ik elke keer weer als ik het kaartje uit het fototoestel in de daarvoor bestemde sleuf van de pc propte, want dat paste niet echt lekker. Tot we er na een jaar achter kwamen dat er... inderdaad.. een plastic beschermdingetje in die sleuf zat. Dankzij dat beschermdingetje zijn de pinnetjes inmiddels zo verbogen dat we een nieuw apparaatje moeten kopen om de foto's over te kunnen zetten van toestel op pc, maar dat terzijde.
Van het weekend had ik na een iets te intiem contact met de ovenschaal een brandwondje op mijn pols. Water er op, maar het deed nog zeer. Normaal roep ik dan heel hard om Pappalien, maar ik was alleen thuis. Het enige dat ik me nog van de ehbo cursus voor kinderen herinnerde was dat ik zo'n ehbo kist vol handige spullen had aangeschaft, acht jaar geleden. Dus deze -nog steeds bijzonder maagdelijke- kist maar eens afgestoft, geopend en in het foldertje gekeken. Een zalfkompres! Dat moest het worden. Na een minuut of vijf tussen de spullen gerommeld te hebben had ik hem al gevonden. Het stond dan ook met grote letters op de verpakking. Ik heb het papier eraf gehaald (haha, ik ben niet gek!) en het verbandje op mijn pols gedaan. Na een half uur kompres er af gehaald, het voelde toch een beetje gek, helemaal niet zo verzachtend.
En raad eens wat? Het plastic beschermdingetje zat gewoon nog tussen mijn brandwondje en het gezalfde verbandje. Kijk, zo simpel ben ik nou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!