Op huwelijksreis met zijn vijven

We waren een dikke week weg, op huwelijksreis naar Turkije waar het deze herfstvakantie gelukkig bovengemiddeld goed weer was. (Om de regen van onze huwelijksdag weer wat goed te maiken waarschijnlijk).

Hieronder een overzichtje.

Met het vliegtuig! Voor de kinderen was dit voor het eerst. Een beetje spanning hier en daar, maar al gauw vooral enorme verveling. Lang stil zitten (zonder Wifi!) en wachten is moeilijk voor onze schatjes. Aan de andere kant, ze hebben het echt heel erg goed gedaan. Helden!
Voor ik het met goede vakantienieuws begin eerst even zeiken. Ik begon namelijk aan mijn vliegreis met een flinke snotneus. De week ervoor was ik echt beroerd van mijn dichte holtes, maar net voor we weggingen bleek het te beteren. Ik had mijn neusspray lekker thuisgelaten dus. 

Wist ik veel, in een vliegtuig verergert dat enorm. Dus heb de hele weg zitten snot uit mijn longen gerocheld en de prut uit mijn neus proberen te snuiten, totdat ik zelf gek werd en mijn medepassagiers ook. En toen begon de daling. F*ck! Mijn oren gingen er aan, trommelvlies maakte een pijnlijk dansje en toen zaten ze volkomen dicht. En ze bléven dicht. Alsof je met je kop in een vissenkom rondloopt. Ik kan je zeggen, dat gaat enigszins ten koste van de communicatie met de buitenwereld. Ten eerst versta jij niets, alleen jezelf in echo. En de rest verstaat jou niet, tenzij je heel erg je best doet verstaanbaar te klinken. Bovendien werd ik er bere-chagrijnig van. Pas de volgende ochtend later schoot alles weer op zijn plek en kreeg ik weer wat ruimte in mijn hoofd en mijn gehoor terug. 

En toen kon de vakantie pas echt goed beginnen!

foto van internet - lobby

We hadden een heel groot hotel, heel erg nieuw, ruim opgezet, schoon en fris. Met heel veel marmer dat elke dag geveegd werd met een gemotoriseerde boener. Het mannetje bovenop had veel lol met onze jongste door hem wat achterna te zitten op zijn boenscooter.

foto van internet - de slaapkamer van de kinderen

Onze hotelkamer had twee verdiepingen, één ruime slaapkamer beneden voor de kinderen en één voor ons boven. Ieder met eigen luxe badkamer. Helemaal tevreden. (Ik heb zelfs uitgebreid gedoucht, haar gewassen en gepoept. Dat kunnen niet alle hotelkamers zeggen, dat ze dat voor elkaar hebben gekregen, hihi)

Foto van internet - buitenkant kamers

Ons verblijf lag direct aan een zwembadje. Zo tof! Kinderen konden vanuit hun slaapkamer zó het terras op en water in. 

Aan de andere kant van ons hotel was de "main" pool, die eigenlijk uit verschillende baden en vooral ook uit verschillende glijbanen bestond. 

Zwemmen, spelen, glijden, zwemmen, glijden, spelen... 

En in de zon schaduw op een bedje liggen met een boek of een beetje rondkijken vanachter je zonnebril. Dat eerste vooral voor de kinderen, dat laatste was vooral de taak van de ouders. Zo nu en dan moesten we een kind opwarmen met een handdoek, zonnebrandcreme smeren of foto's maken, zelf even afkoelen in het zwembad of meehelpen het door de kinderen gebrachte drinken en eten op te maken (van kaasloempia's tot warme wafels, taartjes en kipkluiven, ijs)

foto van internet 

En nog meer zwembaden en nog meer glijbanen... 

foto van internet

Dit hutje was ook heel vet, maar je bent een Nederlander of niet, dus na de kosten voor je All-Inclusive resort ga je natuurlijk geen cent meer betalen, laat staan vijftien euro om in een hutje te mogen zitten als de ligbedden ernaast gratis zijn... 

Hi!

foto van internet - het toetjesbuffet!

Ik heb me niet gewogen, maar ik moet een flinke baby aangekomen zijn na die week.

Ultra All inclusive, eten en drinken de hele dag door, overal. De hele dag volop keuze. Zowel aan het grote buffet bij ontbijt, lunch en diner, en allerlei snacks bij de diverse kraampjes over het hele complex. Ik heb heerlijke toetjes op, gevulde aubergines, pasta, rijst, jongste heeft, onder het motto "wat de boer niet kent of wat er als groente of pasta uitziet" zich vooral aan zijn dieet van patat, ijs en kip gehouden (...) 

En nog wat vreemde zaken. Na een paar flinke knallen midden in de nacht bleek de volgende ochtend het glas van het balkon van de buren opeens eh, nogal, eh, stuk. Buren waren niet meer te vinden.

Over buren gesproken, aan de ándere kant zaten een paar Russen, waarvan er twee, een man en een vrouw, elkaar niet zo aardig meer vonden, die eerste nacht, tussen half twee en drie uur. Wat een takke-herrie! Schreeuwen, huilen, deuren slaan... Dochter vond het vreselijk eng en kon niet slapen van de herrie. Ik bood haar mijn bed, vanwege de afstand iets minder lawaaiig en dicht bij sterke papa. Ik in dat van haar. Waar je inderdaad gek werd van de herrie. En van oudste zoon, die gek werd van mijn gesnuf en gehoest, en mij terug stuurde naar mijn eigen bed. 

Er zaten best veel Russen, en die zijn goed herkenbaar. Ik begrijp best waarom de Nederlander misschien hier en daar op Zoover meldt dat dat volk wat eh, anders is. Lomp en luidrichtig. Aan de andere kant, op die eerste nacht na hebben we geen enkele last van wie dan ook gehad (dat er Russen mensen 's ochtends om 10 uur aan het zwembad met de hele familie én schoonfamilie aan het bier en de sigaret zitten moeten ze zelf weten, dat ging redelijk geruisloos verder... en er was plek genoeg.)

's Avonds langs de zee wandelen, op weg naar de entertainment. We hebben twee leuke shows gezien, acrobatiek, vuurspuwen, geschikt voor het hele gezin. Als je na elven op de avond nog ander vermaak zocht dan een drankje hier of daar is er niet zo heel veel te beleven geloof ik. Gelukkig. Wij pasten precies in de doelgroep, zeg maar. 

. 

Mooi hoor. Zonsondergang tussen zee en zwembaden door. Rustig bluesy muziekje op de achtergrond.

En ja, we zijn ook wel een paar keer het complex af geweest. Met de Dolmus naar Alanya stad, de haven, een marktje hier of daar onderweg (de man houdt van afdingen, de beide zoons háten schuifelen langs winkeltjes waar je eigenlijk alleen maar kijkt om het kijken en niets wilt hebben), maar weer eens een ijsje eten. Veel cultuur en bezienswaardigheden doen we een volgende vakantie wel weer. Dit was voor deze keer in deze samenstelling wel even voldoende. 

Geen slurf maar een busje dat ons over het vliegveld naar het vliegveld reed. Jongste goed herkenbaar aan zijn enorme knuffel en zijn "toad-muts". Toch ben ik hem een keer kwijt geweest op de luchthaven, waar hij even op een bankje ergens verderop was gaan zitten. Stress!

Vooral de terugweg was pittig: na een paar uurtjes slaap om 0.55 uur opgehaald bij ons hotel, 2 en een half uur in de bus, wachten op vliegveld, koffers, passen, etc... eindelijk om 6.30 vliegen. Kinderen moe, papa moe, zelfs mama beetje moe. Man en ik hebben op de een of andere manier op de vierkante centimeter van onze vliegtuigstoelen nog wel een paar hazeslaapjes gedaan. De jongste twee kinderen zakten pas 's middags op de eigen bank thuis in een hele diepe slaap. 

Wij hebben een heerlijke vakantie gehad. Was zelf echt helemaal weer in de relax stand gesprongen en was ervan overtuigd dat oktober héél ver weg was. De kinderen hebben zich enorm vermaakt, zouden volgende keer zeker weer terug willen (al hoorde ik er ergens op de aankomsthal van Schiphol zeggen dat ze komende 30 jaar niet meer wil vliegen, maar dat zal wel weer snel vergeten zijn..) 

 En nu zijn we weer thuis. Ook lekker. Al is het weer wat minder. Oudste heeft panisch poesje toch weer lekker aan het knorren gekregen.

De grote familie huwelijksreis

Die gaan we maken, zoals we al maanden geleden aan onze kinderen hebben beloofd.

Parelwitte stranden met palmbomen, zag dochter voor zich. Een super-splash-waterpark voor de jongste zoon en all-inclusive - de hele dag eten met onbeperkt wifi - voor de oudste. En wij ouders, wij willen tussen het relaxen door nog wat zien ook. De Inca-tempels of de Chinese muur, riep de man. Ik zelf zou ook New Zeeland nog wel eens willen proberen. Of zelfs Noordpoolgebied. Al ben ik meer van de zomerjurkjes dan van de bontjas.

Een lastig te combineren eisenpakketje. Tijd voor een poldermodelletje. Man en ik komen er wel uit als we met zijn twee zouden gaan, maar we willen dat we het alle vijf naar ons zin hebben, ook de kids. Afwisseling, dus. Maar wat doe je eigenlijk voor interessante uitstapjes met een 8, 12 en 14 jarige? Die niets gewend zijn qua vakantie, niet ver willen wandelen of fietsen of autorijden, het niet zo hebben op terroristen, inentingen en vreemd eten en een moeder hebben die nog wel eens last krijgt van vakantiestress?  

Een zwemparadijsje in een warm land, dat moet te doen zijn, en dan af en toe een uitstapje? Maar de grote resorts liggen dan meestal in niemandsland, waar maar bar weinig buiten de muur te doen is.  

Griekenland is leuk en betaalbaar, maar in de herfstvakantie geen enkele garantie dat je goed weer hebt. Heel Zuid Europa valt wat dat betreft in deze periode af.

Een nijlcruise? Lekker luxe lui laten varen langs de bezienswaardigheden! Maar er blijken meestal twee, hooguit vier personen te passen in de hutten op zo'n boot. Geldt ook voor vrijwel elke cruise op zee. En of het zwembad op zo'n boot nou echt groot genoeg is om ook de pubers vermaak te bieden? Toen ik bij de beschrijving van de cruise las dat "ondanks het van uitstekende kwaliteit zijnde buffet je beter niet teveel rauwkost kon nemen en je goed voorbereid op reis moest gaan (pillen tegen diarree mee)" was ik er helemaal klaar mee.

Thailand! Dat lijkt mij tof. Of Bali? Maar dat is best wel een eindje vliegen. En misschien (of misschien ook niet) net even te exotisch voor de kinderen en mama die nooit veel verder zijn geweest dan een weekje vakantiepark in Duitsland...

Een rondreis door Amerika! De everglades, Universal studio's, de Grand Canyon, desnoods Disney - als ik daarna maar op een mooi strand mag bijkomen. Een dagje. Stadjes, stukje rijden. Eigen camper. Maar vooral ik houd van het rondreizen, de kinderen dan weer minder. En die drie weken vrij, die hebben we eigenlijk ook niet.

Het moet natuurlijk ook nog in de schoolvakanties. Als we geluk hebben en we vragen het in drievoud aan kunnen de kinders op het voortgezet misschien aansluitend aan een vakantie nog wat daagjes vrij krijgen. Wat veel vakanties doet afvallen wegens of volgeboekt of onbetaalbaar. Ik bedoel, we hebben dan wel een bijdrage voor de huwelijksreis gekregen van onze gasten, maar die bruiloft was verre van gratis. (Het saldo was negatief, zeg maar...) 

Dus eh... we denken even. Tips zijn welkom!

Welke muziek wil(de) jij op je bruiloft?

We mochten geen versterkers op de locatie, maar er stond een piano en er was een collega die al jaren geweldig speelt. Ook hadden we een neef die prachtig (Spaans) gitaar speelt. Beiden mochten een half uurtje doen, maar helaas bleek de gitaar niet te horen door al het rumoer. Zelf niet met mini-versterkertje. De piano, met Theme van Pirates of the Caribean en iets van Queen en wat ragtime, was wel geslaagd.

Daarnaast hadden we een uur of 7 die we zelf mochten opvullen met onze eigen mp3-tjes. De man (ha, nu mag ik hem écht zo noemen) en ik hebben heel wat moeite gedaan om al onze favoriete nummers terug te brengen tot een lijstje van ieder 3 en een half uur. Dat was even een uitzoekerij, en het heeft manlief heel wat pijn aan zijn hart gekost omdat hij moest snoeien in zijn favoriete nummers aller tijden en hij geen keuzes kon maken, maar het is gelukt. Ik zelf leverde wat songs met jeugdsentiment (U2, Simple Minds) in om de lijst nog wat vrolijker en zomerser te laten klinken, met de Bueno Vista Social Club en Bob Marley.

We leverden dus uitendelijk 7 uur aan geweldige mp3's aan met wat wij dachten dat goede achtergrondmuziek zou zijn.

Ergens aan het einde van de middagborrel vroeg ik me af hoe het eigenlijk met de muziek zat. Ik was zó druk geweest dat het me niet was opgevallen. Ik luisterde en hoorde, eh, niets? Niets herkenbaars. Waar bleven mijn (en, vooruit dan, man's) favorieten??

Ten eerste: het was te veel herrie met al het gepraat, bleek, de muziek kwam er nauwelijks bovenuit. (En daarna schijnt het nog zachter gezet te zijn omdat één van de gasten het kennelijk wel hoorde en zijn prikkelgevoelige hersenen daar kennelijk niet tegen konden). Ten tweede: áls we al wat hoorden, dan was het dat ene nummer van Total Touch (ha, dus toch wat jeugdsentiment).  En dat is één keer leuk, maar niet de hele tijd.

Later bleek: de "random" functie werkte niet helemaal helemaal niet goed. Van de enorme lijst met mp3 werden er 4 nummers voortdurend herhaald. Vraag me niet waarom. Kennelijk is toen ook de volumeknop nog verder naar beneden gegaan.

Nu, een week later, thuis, heb ik de lijst  (mijn lijst, die van de man maar heel gedoseerd...) op mijn telefoon gezet en nu luister ik er naar in de auto of als ik even in de tuin zit te niksen. En jongens, jongens, wat een héérlijke muziek. Echt voor een vrolijk zonnig feestje als je lekker op een terras een biertje aan het drinken bent met aardige mensen om je heen.

Manu Chao, Megustas Tu bijvoorbeeld. Of wat te denken van Hey There Delilah, Sunshine in a Bag,

Chef's Special, Road Trippin' (en de rest van de Chili Peppers..) , Julia van der Toorn, The Beatles met Blackbird, The Stones met Paint it Black, de onvermijdelijke Earrings, Queen, (en meer nummers die wij van onze oudere broers en zussen hebben meegekregen..), Lenny Kravitz, Madness (omdat we natuurlijk wel rare betà's ende computernerds waren ergens in de jaren 90 en dit nog steeds gezellig vinden), romantiek, bijna te zoet voor een middagje borrelen, Crowded House (gewoon een mooi nummer), even wat herrie van The Offspring tussendoor, onze eigen Hollandse Rocker Herman Brood, de mooie stem van Sandra van Nieuwland (waarbij ik steeds aan Mrs. T. moet denken als ik dit nummer hoor! :-) ), en een leuk nummer dat ik koos -ondanks de niet zo passende titel (Accidentaly in Love)

O, en deze kwam ik tegen tijdens het zoeken. Wat een pareltje van Kurt Cobain, deze Beatles cover.

Met op nummer één voor de bruiloft, de song waar het allemaal zo'n beetje mee begonnen is (o nee, dat was Guus Meeuwis, maar die hoeft dan weer niet persé in mijn playlist): Buckshot Lefonque, Another Day

Wat denk je, was jij blij geworden van onze playlist? En wat zou je zelf kiezen? 

De bruiloft

Ik wil trouwen, maar dan moet het wél lekker weer zijn!, had mijn voormalige verloofde nog gezegd, ook tegen de ambtenaar van de burgelijke stand. Alles stond dus klaar voor een tropische bruiloft. Lekker buiten foto's maken, buiten trouwen aan het water, een spetterende entree per waterfiets... lange receptie op het terras en een hele blote jurk.

Met angst en beven zagen we het weerbericht aan, de buienradar heb ik wel 100 keer uur gecheckt. De temperatuur zou niet hoger worden dan een graad of 21, soms 19 zelfs in de middag. Daar had ik me al bij neergelegd. Maar die buien, wanneer zouden die vallen?!

Om 8.15 ging mijn wekker na een nacht van zeer onrustig slapen en veel wakker liggen . Ik was om de een of andere onduidelijke reden best wel wat bibberig, maar toen zowel dochter als kapster/visagiste in de huiskamer stonden en gezellig wat babbelden was het ook weer weg. 

Kapster/visagiste heeft haar werk goed gedaan!

Om 11 uur waren we klaar met aankleden, en stond de fotograaf voor de deur. In de stromende regen... Fotoshoot werd dus ook maar verplaatst naar binnen. We hebben dicht bij een prachtig gebouw, theater annex museum, daar konden we terecht. 

Na de fotoshoot vertrokken we per auto en geweldig ritje in een elektrisch golfkarretje naar de plek waar de ceremonie/receptie en diner zouden plaatsvinden. Helaas dus niet buiten aan het water en op het terras, maar in de grote lichte zaal in het ook heel erg mooie gebouw van de uitbuiter uitbater van het terras. We hadden een aparte ingang zodat we ongezien nog even in een kamertje boven konden relaxen (krentebol erbij, schoentjes uit..) terwijl beneden de gasten naar hun plaatsen werden gedirigeerd door de ceremoniemeester die al de hele ochtend aan het versieren en organiseren was geweest. 

Wat een geweldige uitvinding, zo'n ceremoniemeester zeg! We zijn best wel controlefreakjes, maar iemand die gewoon uitvoert met jouw wensen in gedachten en zelf nergens over na hoeven denken, dat is echt top! Daarbij, altijd het eerste drankje en hapje, iedereen maakt plaats voor je... (Zou Maxima dit nou altijd zo voelen?!)

De ambtenaar draaide zijn verhaaltje af, hier en daar begeleid door de bijzondere geluiden en vooral goed getimede geluiden die de kinderen met hun roltongen wisten te maken. We hebben ja gezegd, getekend, man heeft mij ondanks protesten van mij in verband met uitlopende lippenstift uitgebreid gezoend, nog een afrondend praatje en toen konden we aan prosecco en macarontaart. Echt heerlijk! 

En toen: borrelen!! Géén felicitatie-rij, hadden we gevraagd, gewoon gezellig kletsen en drinken en dan komt het bruidspaar wel een keer voorbij. Dat lukte prima.Soms moest een collega van man zich aan mij voorstellen en was er een tante die de man van mijn zus feliciteerde omdat ze dacht dat hij de bruidegom was, en hier en daar was er wel heel weinig tijd om bij te praten met mensen die we al lang niet hadden gezien... maar over het algemeen had iedereen het naar zijn zin en wij hebben ons in ieder geval prima vermaakt. De borrel zou om half zes stoppen en om zes uur zou iedereen weg zijn. Dat werd dus half zeven... 

De borrel begon buiten, op het terras. Hier en daar moesten de gasten vesten en jassen aan, maar we stonden droog en ik heb de hele dag geen moment last gehad van kou: integendeel, we waren blij dat het geen 30 graden was. Later begon het weer te druppelen, gelukkig konden we ook binnen goed terecht aan de veel statafels en in de zithoek. Er waren heel veel mensen, familie, vrienden, collega's, vriendjes van de kinderen (niet geheel toevallig kinderen van vrienden van ons of omgekeerd inmiddels...) Super leuk, alleen heb je natuurlijk weinig tijd om iedereen lang te spreken. 

De kinderen hebben zich prima vermaakt met kleurplaten en doolhoven, de snoeptafel (niet alle ouders waren er blij mee maar de kinderen wel!), de drone waarmee ze van bovenaf konden filmen, iPad, geheime hoekjes waar de pubers lekker konden chillen, de speeltuin waar tot grote spijt van mijn kinderen veel vriendjes en familie niet in wilden of van hun moeder niet in mochten vanwege te grote nat hout en modder (gelukkig heeft jongste en lekker met wat onbekende kinderen zitten spelen) . 

We hadden een half uur live pianomuziek van een collega van man die enorm goed kan spelen. Helaas was de gitaar van een neef (die ook heel goed kan spelen) vrijwel onhoorbaar in alle herrie.

We hadden een "photobooth" waar mensen met props (snorren, baarden, kroontjes etc en heel wat door man ge-3-d-printe attributen) voor een achtergrond van Alice in Wonderland op de foto konden. Ook daar hebben mensen heel veel lol gehad en wij hebben super leuke foto's. (Die ik hier natuurlijk niet allemaal kan laten zien i.v.m. privacy en zo, wie wil zijn eigen kop nu op mijn blog zien?!) Nu nog bewerken en er een bedankjes en een boek van maken... 

Te beschrijven bierviltjes met wens voor het bruidspaar als alternatief gastenboek. De "beschuitbus" (in de vorm van de 8 van augustus maar dan op zijn kant als oneindig-teken) heeft man zelf geprint.

Na de borrel konden mensen nog een speurtocht / wandeling in het park maken, of binnen blijven zitten met een veel te moeilijke quiz / kruiswoordpuzzel met persoonlijke vragen over ons opgesteld door mijn echtgenoot. 

Daarna diner met de familie en wat vrienden, toch nog 45 man totaal. Binnen eten, daarna nog wat binnen en buiten hangen, marshmallows op het vuurtje bakken, beetje kletsen beetje drinken. Gezellig! 

En natuurlijk ging er het een en ander mis. Ik was mijn boeketje vergeten mee te slepen naar de ceremonie. Niet iedereen heeft meegekregen dat er een gastenboek was, niet iedereen wilde op de foto, de akoestische gitaar was niet te horen, de lijst met mp3's van meer dan 7 uur lang aan favoriete muziek bleek ergens een probleempje te hebben zodat er slechts 4 nummers voortdurend achter elkaar werden afgespeeld, maar was er zoveel herrie dat niemand dat echt in de gaten had... 

Ondanks dat wij als bruidspaar met kinderen het idee hadden gehad als eerste weg te willen gaan om die hele stoet met zoenende gasten te vermijden waren we uiteindelijk toch de allerlaatste. De ceremoniemeesters gingen het park opruimen, de chauffeur probeerde onze auto te vinden. Stonden we daar, buiten, zacht temperatuurtje, droog, mooie sterrenhemel... al herinneringen ophalend. 

Het is een geweldige dag geworden. 

De eerste foto's...

De tropische bruiloft en de paraplu's

Een tropische bruiloft wilden we, liefst aan zee, maar aangezien we wat een flink stel kreupele bejaarden er wat minder mobiele oudere gasten zijn hebben we een buitenbruiloft op een goed bereikbare plek in het park aan het water. Ook leuk. Open jurk, kinderen met blote benen, ijs en bier, colombiaanse muziekje op de achtergrond...

De weersvoorspellingen helaas zijn verre van tropisch: het wordt "wisselvallig". Met vette regenkans. Ik hoef nog net geen bontjas, maar die paraplu heb ik voor de zekerheid besteld. De kleding en de colombianen zullen blijven, maar verder verplaatsen we de boel wellicht helemaal naar binnen. Dat kan daar gelukkig ook. Het gebouw is mooi, maar buiten in de zon in het gras was toch net even wat prettiger..

Aan de andere kant, die weersvoorspellingen zijn ook nogal wisselvallig. Het KNMI, de buienradar, weatherunderground, ze spreken elkaar lekker tegen soms. En de uur tot uur voorspelling van de buienradar geeft elk kwartier (ja, ik beken, ik kijk zo vaak...) een ander beeld. Dan is er 40% kans op 1.9 mm om 11 uur, dan weer 20% kans op 0.0 mm.

We wachten het wel af. Inmiddels heb ik een binnenlocatie gevonden waar we foto's kunnen maken die mogelijk nog mooier is dat de locaties die we buiten hadden, dus wat dat betreft maakt het me weinig meer uit. Maar de entree die we dachten te maken en het ja-woord in de stralende zon aan de waterkant... ehhmmm. Misschien moeten we dat nog even vlak van te voren bijstellen...

Beautyblog: de bruid en de wimperextensions

Een heuse review vandaag, en wel over wimperextensions. Dames, en heren ook, ik begin potverdorie bijna een beautyvlogger te worden. "Vandaag laat ik jullie zien wat mijn ervaringen met wimperextensions van merk-x zijn.."

Waarom ik geen vlogger ben 

Kansloos. Ten eerste weet ik niks van make-up en gedoe, ik moet het zelf altijd op internet opzoeken, hoe e.e.a. werkt als je meer wilt dan dat lijntje op je oog en een veeg lippenstift. Dan kom ik bij allemaal mooie jonge meiden uit die een heel verhaal houden voor de camera, waarbij ik meestal na een halve minuut vol ongeduld doorscroll naar waar ik hoop de kern van de zaak te treffen. Niet lullen, maar poetsen. En als je lult, maak het dan een beetje léuk en vertel niet steeds hetzelfde, ik ben toch niet achterlijk?!. Ik weet niet hoe de generatie van mijn dochter het volhoudt, ik ben gewoon geen goed publiek voor youtube filmpjes. Het duurt me allemaal te lang. En scroll ik door, dan mis ik dus steevast een Hele Belangrijke Tip. Of althans, dat denk ik, want het lukt me nog steeds niet om die make-up op zo'n manier op mijn gezicht te krijgen dat ik er beter van ga uitzien. En in selfies maken ben ik ook al geen held...

"Mama, KIJK niet zo raar. Dat doe je nou altijd als je een selfie maakt". (Maar mijn wimpers zijn vet!) 

Wimperextensions

Met De Dag in zicht besloot ik dat mascara heel mooi is maar op de een of andere manier niet mooi blijft bij mij. Ook de waterproof hypo-allergeen geeft me na een dagje toegang tot de binnenkant van het panda-verblijf in Rhenen. De kunstwimpers die ik heb geprobeerd zagen er ook prachtig uit maar na een uurtje stond de ene helft recht omhoog tegen mijn wenkbrauw aan, en dat geeft je ook niet echt een intelligente blik. 

Omdat ik verder niet overdreven opgemaakt zal zijn vond ik toch wel dat ik op De Dag een extraatje mocht in de vorm van wat een zwoele oogopslag en koos er dus voor om wimperextensions te laten zetten door de schoonheidsspecialiste.

De behandeling

We kozen samen uit haar voorraadje wimpers een mooie lengte en mate van krul, en ik mocht in de stoel. Ik heb enorm gevoelige ogen, kan bij de kapper of de tandarts al geen oog openhouden als de lampen aangaan en ik naar het plafond kijk, laat staan nu. En ik begin bij het minste of geringste te tranen. Vooral het afplakken van de onderste wimpers - waarbij ik de ogen dus open moest houden terwijl zij er aan frunnikte - vond ik Hel. Daarna mochten ze gelukkig weer dicht. Ik heb anderhalf uur plat gelegen terwijl zij de kunstwimpers met lijm aan mijn echte wimpers vastplakte. Daar voel je verder niet veel van, hooguit is het een wat vreemd gevoel. Toen ik omhoog mocht en de boel weer open moest ging mijn rechteroog zo hard tranen dat de nieuwe wimpers vrolijk aan elkaar plakten. De linker moest toen nog, daar bleef het afplakband niet zitten, ook vanwege eerdere tranen waarschijnlijk.

Na anderhalf uur had ik een beurs achterhoofd, maar wel een vette oogopslag zag ik in de spiegel.

"Wauw!", vond de schoonheidsspecialiste. "Wohw!", zei puberzoon toen ik thuiskwam. Hoe een zelfde woord op iets andere toon uitgesproken een heel andere betekenis kan hebben... Ook de man zei Wohw, maar dan meer in de betekenis die ik er zelf ook aan gaf: wohw, dit is anders, dit is opvallend. Even wennen. Morgen kijken we of het heel leuk of toch meer een "beter-niet" is. 

Conclusie: wel of geen extensions?

Ik denk dat het toch wel mooi is, deze nieuwe look. Zeker voor een feestje. Er zijn mensen die altijd veel mascara gebruiken en dit een fijn alternatief vinden, dat snap ik ook. 's Ochtends en 's avonds geen gedoe. En geen vlekken. Aan de andere kant, voor het geld dat het kost en de tijd die je er aan kwijt bent: 50 euro en anderhalf uur nieuwe set, een week of twee later laten bijwerken en na een maand of anderhalf weer nieuwe laten zetten omdat je eigen wimpers natuurlijk uitvallen en doorgroeien. Ik ben er blij mee, maar denk niet dat ik er na de bruiloft nog veel tijd en geld instop.

Met angst en beven...

Ze staan er klaar voor: nog een paar weekjes te gaan en dan...

Na het ja-woord (en de bubbelende drankjes en de zoete hap - geen bruidstaart), als de volwassenen saai gaan zitten kletsen mogen de kinderen zich gaan uitleven op dit bruidspaar. Geblinddoekt met grote stokken. Tot ze uit elkaar barsten en de snoepjes en wie weet rommelcadeautjes(*) er uit vliegen.

Geweld stimuleren? Eh, tja. Kleur- smaak- geurstoffen en suikers? Eh, wie weet. Ik probeer het te beperken. Consuminderen en milieuvriendelijk bezig zijn? Eh, nee. 

Maar het is wel leuk!

(En leerzaam, want ze moeten de troep achteraf zelf opruimen...)

(*) Wie heeft er nog een tip wat betreft de vulling? Liefst voorverpakt snoep ivm hygiëne, niet al te veel suikers en kleurstoffen om de andere moeders blij te maken (omdat hun kinderen daar naar zeggen net iets té hyper blij van worden). Niet te duur en geschikt voor 6 tot 14 jarigen...

Plogje

Wegens drukte (schoolvakantie, dus nog drukker dan anders...) even wat plaatjes ipv samenhangende tekst. 

De kapster is geweest en heeft me in de make-up gezet en mijn haar in een proefopstelling gedraaid. 

Hier en daar kan er nog wel een versiersel in (parels,  diamanten of desnoods een verse bloem) en aan de voorkant mag er nog wel een vlechtje bij om te voorkomen dat ik op Beatrix lijk, maar de achterkant lijkt wel oke. Wie stemt er mee: de lange of de korte variant?

Het leek wel of we op vakantie waren, ergens in een huisje! De kinderen na het avondeten bijna niet meer teruggezien. (Na heel goed zoeken zag ik een slipper op een meter of 5 boven de grond...)

En even lekker chillen met zijn drie. Heerlijk om te zien. Wat er besproken wordt weet ik niet, dat moet ik geloof ik ook niet altijd willen weten... 

En ook de jongste zoon is er altijd graag bij. (Terwijl zijn zus liever binnen ligt te slapen...)

De trouwambtenaar

Als je vaker naar bruiloften geweest bent weet je vast wel wat ik bedoel: zo'n praatje van zo'n ambtenaar... Soms is het leuk, vaker beresaai, nu en dan tenenkrommend. Het is natuurlijk al snel een standaard riedeltje dat ze opdreunen. Een vast format waar alleen de variabelen nog ingevuld moeten worden tijdens een soort van persoonlijk gesprek, een uurtje van te voren. "Welkom, speciaal welkom voor oma daar, dit mooie gemeentehuis bla bla... de bruidegom is administrator bij een groot belastingkantoor en de bruid is interieurverzorgster bij een grote keukenwinkel in het dorp hier... "
En dan even soort van persoonlijk: "Ik heb jullie leren kennen (...) als een lief/leuk/gezellig/streepdoorwatnietvantoepassing is paar... bla bla." En tussendoor een flauwe mop over het huwelijkse leven (man, vrouw, deegrollers of iets met de huwelijksnacht). Geg-geg. Help!

Ten eerste, waarom zou ik iemand die ik niet ken en nooit meer terugzie iets over mezelf vertellen zodat die dat kan doorvertellen aan ons en alle mensen die ons allemaal al wél jarenlang kennen? Dat mijn man een iter weet iedereen, en boeit weinigen. Wat we op onze eerste date deden gaat niemand iets aan. Ik bedenk me nu rot wat voor leuke anecdote we hem eventueel nog wel in kunnen fluisteren.

Ten tweede, ik houd niet van die hele flauwe platte grappen, van de types Jos en Edgar.*

Een vriendin laatst had een hele leuke trouwambtenaar, het klikte, hij had een goed praatje. Helaas kwam hij van een andere gemeente dan waar wij trouwen.

Zelf de ceremonie opfleuren met kaarsjes of zandrituelen? Elkaar ten overstaan van de hele goegemeente gedichtjes voor gaan lezen? Ik ga vast iemand beledigen nu, maar hou op schei uit zeg. Daar houden wij niet zo van. We houden het dan maar graag bij een praatje. Hopelijk een leuke.

We hebben nog nagedacht over zelf iemand uitzoeken uit de groep familie en vrienden maar kwamen niet tot een besluit (bovendien moet je bijbetalen voor een zelf meegenomen en te installeren ambtenaar voor een dag). Een cabaretier dan? Lijkt me geweldig, maar ach. Geld, organisatie... we gokten dus maar op een beetje een goede aan ons toegewezen ambtenaar.

Hij belde gisteren. Na twee minuten aan de telefoon op speaker (wat voor hem kennelijk een heel nieuw concept was omdat hij pappalien maar bleef grappen of zijn "aanstaande het er ook mee eens was") keken de aanstaande en ik elkaar met pretoogjes aan: Jiskefet Meneer Jos in hoogst eigen persoon. Gruwel. Kunnen we nog terug?! Of anders heb ik toch echt al vóór de ceremonie een flinke fles bubbels nodig.

* Debiteuren Crediteuren serie van Jiskefet, met Herman Koch als de altijd vrolijke maar niet-grappige en natuurlijk best wel heel treurige kantoorman Jos  

Wedding deco

Decoreren moeten jullie zelf doen, was de opdracht van de locatie. Neh, dachten we nog, het is prima zo: ik haat versieren. Daarbij houden we van strak. Ik kreeg direct beelden in mijn hoofd van een of ander gruwelijk tv programma waarbij de bride-to-be zich enorm druk maakte over de kleur die de stoelhoezen en strikken op de tafel moesten hebben? Waaaah! Niet! Niet! Niet! Een gewoon wit strak stoeltje is prima!

Maar toen ging ik eens google-en op `wedding deco´ en dan kom je toch wel leuke dingen tegen. Waar je hebberig van wordt, zeg maar. Zo'n wegwijzer, op de best lange weg naar de locatie toe? 

 

Of dan gelijk maar in Alice in Wonderland teaparty style? 

En dan natuurlijk niet te vergeten "We're al mad here", "Follow the white rabbit" en "Off with her head"...

Nu nog even kijken of ik nog net zo goed figuurzagen kan als toen ik 12 was...

Helium ballonnen? Een vet aangeklede snoeptafel voor de kinderen? Een loper? Mmmh. Ik denk nog even.

Sleutelen aan mijn bruidsjurk

De jurk. Op internet gezien: een plaatje. Besteld: in het echt ook een plaatje. Gepast: een iets gevulder plaatje, maar de jurk mocht wel blijven. Toch had ik nog steeds die ándere jurk in mijn hoofd. Met die mooie iets (veel) blotere halslijn. En ik besloot de jurk enigszins te verbouwen. Best of both, zeg maar.

Hoewel het niet zo'n hele grote aanpassing is, is het wel mijn trouwjurk en moet het netjes gebeuren. De twee topnaaisters die ik ken kunnen het niet meer. Mijn oma is dood, mijn moeder ziet weinig en beeft. Mijn eigen naaimachine staat nog steeds ingepakt te wachten tot ik de moed op kan brengen het eerste probeersel te naaien...

Op internet vond ik een naam, en goede recensies. Dinsdag belde ik, toch wat nerveus, aan. Mijn zenuwen verdwenen direct toen ik binnen was en haar hoorde praten. Dat gaat goed komen! Ik paste, en zij keek, wij dachten samen heel diep na over de gevolgen van een en ander en maakten een plan van aanpak. Hier wat innemen, daar wat af. Omslaan.

Over een week of zo heb ik mijn nieuwe nieuwe trouwjurk! Zijn jullie ook zo benieuwd?

Trouwen na je veertigste

Het motiveert wel, die reacties op ontlurkdag. Dank daarvoor! Op zondagochtend 7 uur extra vroeg opgestaan voor een nieuw blogje...

Zo lag ik vanmorgen in bed naast mijn vet snurkende aanstaande wat te mijmeren (omdat slapen dan natuurlijk niet meer lukt met dat geluid en sex voor het huwelijk zeer ongepast is): het heeft zeker voordelen om te trouwen op deze leeftijd. Namelijk:

• Je hebt meer geld dan vroeger. Zo'n eerste salaris is ook geen vetpot.
• Je hebt al veel bruiloften meegemaakt. Je weet inmiddels hoe het vaak gaat, en hoe je het niet wilt.
• Je aanstaande en jij hebben elkaar de afgelopen twintig jaar goed leren kennen
• Je weet dus dat als je bloemen wilt hebben je ze zelf zult moeten kopen
• Je dochter is een goede hulp bij alle voorbereidingen, zoals het uitzoeken van de kleding en het inrichten van het kindersnoepbuffet
• Je bent inmiddels groot genoeg om te bedenken dat je lak hebt aan 'zo hoort het nu eenmaal'  en gelukkig is je aanstaande het er helemaal mee eens (en net wat assertiever dan jij)
• Of de trouwmaffia te sponsoren door vier keer meer te betalen voor taart, bloemen en make-up omdat er nu eenmaal 'trouw' voor staat...
• Je hebt nog ergens van lang geleden een mooi speciaal voor jullie ontworpen kunstwerkje liggen dat te gebruiken is op de trouwkaarten
• Als wit je kleur niet is, niemand verwacht meer een Sissi jurk van glanzende witte zijde
• Je zonen staan misschien niet te springen om nette kleding, maar zijn om te kopen met wifi en patat
• De schoonfamilie kent je inmiddels, daar kun je geen goede of slechte beurt meer maken
• Jij kent de schoonfamilie inmiddels ook en weet welke verre irritant idiote achterneef er wel altijd graag met zijn vrouw op feestjes komt opdagen maar zeker weten op die van jouw zal worden geweerd
• Je kinderen zullen deze dag nooit vergeten
• Je ziet nu pas echt het nut in van een goed ondersteunde beha. Zeker in die strapless jurk...
• Panties daarentegen, daar doe je al jaren niet meer aan. Vleeschkleurige panties, in de zomer. Gruwel. Wat een nare dingen.
• Je hebt nu minder geld dan vijftien jaar geleden, double income - no kids. Alle beetjes helpen, dus zamel zoveel mogelijk envelopjes in op de receptie. 
• De ouders zijn er hopelijk nog in redelijk goede conditie bij.
• De kinderen zijn erbij!
• Je allerliefste en meest intieme vrienden zijn er bij: je kinderen, hun vader (jouw geliefde) en je ouders.

De jurk

Over een paar maanden ben ik dan als alles goed gaat de bruid. Tijd om eens over kleding na te denken. Wat doet een echte bruid aan? Volgens dochter een échte bruidsjurk. Natúúrlijk helemaal wit of wittig (ivoor), met zo veel mogelijk prinsesseneffect. Volgens mijn 88 jarige moeder kan het écht niet om als samenwonende vrouw in het wit te trouwen. Ik zelf heb ook zo mijn bedenkingen over de "echte" trouwjurk. Maar daar had ik al een beetje over geschreven.

En toch, om wat ideeën op te doen, een en ander uit te sluiten en gewoon samen een leuke ochtend te hebben, togen dochter en ik dan toch naar die ene bruidswinkel waar ze naar eigen zeggen "geen tuttige en niet overdreven dure jurken" verkopen. "We kopen niks!", siste ik dochter nog toe toen we bij de deur waren. Maar toen zag ik dit bordje hangen...

Dit bordje op de deur maakte me nog wat zenuwachtiger...

Ik moet zeggen, een hele belevenis was het. We liepen strak na openingstijd de nog lege winkel in, en kregen dus direct een medewerkster aan onze broek. Wat op zich wel handig is, want zomaar even rondsnuffelen is al lastig: je ziet door de bomen het bos niet meer. En een jurk aanpassen, daar komt nog meer bij kijken.

Ik werd in een hokje geduwd en kreeg de opdracht strapless bruidsbh en bruidsschoenen van de zaak aan te doen en in ondergoed te wachten tot de medewerkster me kwam helpen met het aantrekken van De Jurk(en). Ik ben helemaal niet preuts, maar vond het toch wat ongemakkelijk. Half naakt met een vreemde vrouw in een hokje die je in meters tule en kant hijst, hier wat trekt en daar wat duwt en nog wat spelden in je prikt om alles helemaal netjes aan te laten sluiten.

Keer op keer werd ik, als alles op zijn plaats zat, het hokje uitgestuurd met een luid "Daar ga je dan!" Om in de enorme spiegel te zien hoe geweldig het me stond, en vooral ook me te laten bewonderen door het - in mijn geval slechts éénkoppige en minderjarige - publiek. Dochter keek haar ogen uit, maakte veel foto's voor papa thuis later en samen hebben we lekker gegniffeld over mama in een heuse trouwjurk.

Het was al met al een leuk uitje. En nuttig. Sommige jurken daar zijn echt best wel heel mooi hoor, vooral als je superslank en 20 jaar bent, zoals het meisje in het hokje naast me. Zelfs ik heb toch ook iets leuks gevonden. Niet de meest bruidige van allemaal maar toch best erg bruidig en best erg duur. Dus in plaats van een jurk heb ik vooral het nuttige advies mee naar huis genomen over welk model jurk mij mooi staat en hoe ik er op mijn voordeligst uit zie.

Na uren gesurf, wat gebestel en vooral veel teruggestuur op internet (ik kan hier een hele rij winkels opnoemen waar je NIET moet zijn) ben ik wel een flinke stap verder. Ik weet ongeveer wat ik wil en de aanstaande heeft ook zijn goedkeuring gegeven aan soort, type en model. Voor de rest van de wereld houd ik het nog een klein beetje geheim.

Nu nog even goed inschatten hoeveel kilo ik over vijf maanden kwijt ben en welke maat ik dan heb...

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Pinterest

Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...

Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

De voorbereidingen van de bruiloft

Gij zult elke dag een blog schrijven. Is de wet van de blogger. Maar ja, soms komt het er niet van. Soms is er geen inspiratie, soms te veel maar is het uiteindelijk toch niet om te publiceren. De afgelopen week was hectisch. Werk, bruiloft, ziekte, familie, kinderen. Alles en niks.

De bruiloft dus, om het daar maar even bij te houden. Net als bij de babynamen doe ik een soort beschikbaarheids/marktonderzoek. Ik snuffel eens hier, kijk eens daar, brainstorm wat en zoek dingen uit. Wat veel tijd kost maar leuk is. De enorme lijst met mogelijke opties wordt dan in een paar minuten door Pappalien gescand en voor het merendeel doorgestreept. Het lijkt in dat opzicht precies op het zoeken naar babykamers of kindernamen. De paar overblijvers worden nader onderzocht en mijn brainflodders worden netjes in excel uitgewerkt. 

En van het weekend gaan we op twee locaties kijken en praten. Ben benieuwd! 

Heugelijk nieuws: wij gaan trouwen

We vonden het niet zo belangrijk. Hielden/houden wel van elkaar en willen graag de rest van ons leven samen blijven. Maar zo'n bruiloft? We wisten niet hoe, met wie, waar. Af en toe brainstormden we wat maar helemaal precies wisten we het niet en dan was er altijd wel weer iets anders dat onze aandacht nodig had.

Dochter probeerde vorig jaar de druk al
iets op te voeren met deze mooie tekening... .

En voor je het weet heb je een koophuis, drie kinderen, en nog veel meer nichtjes en neefjes dan eerst, en ken je elkaar al meer dan 20 jaar... Het middelste kind, een meisje, vindt bovendien dat het er bij hoort, trouwen. En dat het leuk is. Mooi aankleden, mooie haartjes en make-up, véél gasten, een leuk feest ("maar dan niet de hele tijd gaan zitten praten en drinken, dat is sáái!") 

En ja, ze heeft gelijk. Het moet er maar eens van komen. Ik bedoel: wij hebben er zin in! Dit jaar gaat het gebeuren:

We gaan trouwen!!

En dan is de grote vraag. Wanneer? Met wie? Waar? Hoe val ik snel 10 kilo af? Wat moet het kosten? En vooral, hoe leg ik aan dochter uit dat haar moeder nu echt niet meer in een maagdelijke witte trouwjurk met de prijs van een klein boodschappenautootje rond gaat paraderen?  

Die jurk, daar komen we wel uit. Ook die van haar. En onze haartjes worden vast ook mooi gedaan. Het wannéér is ook redelijk duidelijk. Mijn aanstaande (Pappalien, dus), wil lékker weer hebben. Zomer. In Nederland. Hopelijk valt het dit jaar goed uit. Nu even kijken dat het niet binnen in de toetsperiode van oudste valt, of in de eerste periode dat dochter net haar brugklasdebuut maakt. 

Hoe? Niet te traditioneel. Dat weten we al 20 jaar. En niet al te duur.

Waar? Buiten! Loungen, hangen, borrelen. In de schaduw van een boom, of aan het water. 's Avonds bij een vuurtje. Dat lijkt me wel wat. Op een plek waar zowel de kinderen lekker kunnen rennen en gillen en doen maar ook waar de hier en daar al flink krakkemikkig wordende familieleden rustig op een stevige stoel kunnen zitten en niet al te ver hoeven te lopen vanaf een ruime parkeerplaats. 

Een bruiloft zonder stress. Voor niemand, en zeker niet voor onszelf.  Je begrijpt, we zijn de afgelopen weel al compleet in de stress geraakt omdat we snel moeten beslissen maar nog volop zoekende zijn...  

Briljanten huwelijk

En toen was het feest: mijn ouders zijn 65 jaar geleden voor de katholieke kerk getrouwd. We hebben het een half jaar geleden al eens slapjes gevierd toen het 65 jaar geleden was dat ze een handtekening hebben gezet op het stadhuis, maar dat "telde" in die tijd en voor hun gevoel niet zo als de belofte voor de kerk. Toch kwam de burgemeester langs en werd er wat taart gegeten. Het idee was dat het kerkelijk huwelijksjubileum in april "echt" gevierd ging worden met een feestje buiten de deur of een etentje of zoiets.

Hun 50 jarig trouwfeest was een heus feest, in een zaaltje, met veel van beide families erbij. Stukjes, speeches, muziek. Daar denken ze nog steeds met plezier aan terug. Het 60 jarige huwelijk werd gevierd met een lunchbuffet. Ook leuk, maar er waren al weer minder broers en zussen van het bruidspaar en het was wat gezapiger.

Inmiddels is hun familie (broers en zussen) nog verder uitgedund. En ook mijn ouders zijn niet top-fit meer. Doof, kwaaltjes, klachten, erg onzeker ook. Vooral mijn vader ziet het zelf steeds minder zitten om zich buitenshuis te begeven. Op zo'n feest met teveel mensen, daar hoort hij toch niets, hij wordt er moe van. Mijn moeder wil altijd wel, misschien wel meer dan ze eigenlijk aankan.

Dus werden dit keer alleen kinderen en kleinkinderen uitgenodigd op de koffie bij hun thuis, 15 man.vrouw/kind sterk. We hadden een pot gemaakt waarin we 65 "herinneringen" op 65 papiertjes hadden verzameld. Bloemen, en nog wat praktische cadeau's. Los van de koffie was er natuurlijk (bij mijn ouders wordt er altijd té veel eten en drinken geserveerd) ook taart, broodjes, hapjes en (al dan niet alcoholische) drankjes. Het was een supergezellig middag en ook het bruidspaar was helemaal blij.