Familie - in twee delen - dus

Het blogje over familie gisteren, en ook jullie reacties er op zette me toch wel weer even aan het denken. Vandaag nog even een extra toelichting - deel twee.

Ten eerste, familie en familie, dat is niet hetzelfde. Mijn kinderen zijn mijn en gaan voor alles, met dank aan de stofjes in het moederbrein denk ik (en daarbij zíjn ze natuurlijk ook echt veel leuker dan andere kinderen, haha, grapje). Mijn ouders, mijn broers en zussen, hun aanhang en kinderen, vroeger mijn oma's (opa's heb ik niet gekend) dát is ook echt familie. Ook al lopen we de deur niet altijd bij iedereen plat, altijd fijn om ze te zien of te horen. Bij hun heb ik wel dat familiegevoel, ook bij de aanhang. Het logje gisteren sloeg vooral op ooms en tantes en meer nog op de nichten en neven.

Ik ben een nakomertje in een grote familie. Mijn vader en moeder komen uit grote gezinnen. Mijn jongste neefje is drie jaar ouder dan ik, de nichtjes en neven daarboven schelen al gauw een jaar of vijf, zes of meer met me. Maar veel zijn er ook veel ouder. Ik had tantes die mijn oma hadden kunnen zijn, veel nichten en neven waren al lang en breed volwassen toen ik nog eens een keer geboren werd, die zag ik zelden. Logisch dat je dan niet zo'n geweldige band opbouwt.

Een paar ooms en tantes kwamen wel regelmatig bij ons over de vloer (en wij daar) - met die mensen heb ik ook wel weer iets meer. Maar veel ooms en tantes woonden ver weg of hadden ook weer niet zo'n band met mijn ouders dat ze zomaar bij elkaar op bezoek gingen. Die zag ik dan drie keer per jaar: op de verjaardag van mijn vader, op de verjaardag van mijn moeder en op die van oma, de nichten en neven nog minder (alleen bij oma). Ik moet zeggen dat ik als kind die feestjes nog wel spannend vond, maar tegenwoordig weet ik niet zo goed wat ik met die mensen  aan moet. Zij zijn soms op de leeftijd dat ze weer zin hebben om de familiebanden aan te trekken, maar los van de verhalen die vroeger via oma's en ouders zijn doorverteld, ken ik ze nauwelijks. En wat belangrijker is, een groot deel zou ik ook niet uitkiezen als vrienden. (Die breinlozen dus, die elke keer met een andere rare vent aankomen kakken op zo'n feestje en zich dan vol overgave als allereerste met veel misbaar op het buffet en de drank storten)   Een paar anderen spreek ik wel eens op zo'n feestje of via de social media, ik stuur er nog wel een paar een kerstkaart. Maar daar houdt het dan ook wel weer mee op.

En jullie? Veel contact met brussen, neven, nichten, ooms en tantes?