Mammalien staakt

Mijn kindjes zijn mijn alles, ik ren voor ze, ik denk aan ze, de hele dag. Maak ik plannen, dan draaien die vooral om de kinderen, óók op de uurtjes dat ik ze niet om me heen heb. Gisteren was ik in het winkelcentrum, op jacht naar vullingen voor mijn vaders pen. En zoals elke moeder wel weet, kijk je dan ook vooral nog even naar leuke kinderkleding, accessoires voor de kinderkamer, spelletjes én een cadeautje voor het vriendje dat volgende week zijn kinderfeestje geeft... En toen stuitte ik per ongeluk zomaar op een hele mooie portemonnee. Super zacht leer, vakjes en ritsen, en vooral verkrijgbaar in allerlei mooie kleurtjes. Maar hé, zomaar zestig euri aan jezelf uitgeven... ik heb bovendien een portemonnee die het nog prima doet. Dat hij al twintig jaar oud is maakt even niet uit, toch?

Deze morgen begon zoals alle andere ochtenden: zorgen dat ikzelf en vooral de kindjes op tijd klaar zijn voor de nieuwe dag. Met het gewone peutergeneuzel: geen sokken aan willen, alleen uit papa's bord eten en zijn eigen bordje -waar precies hetzelfde in zit - weigeren. Pubergedrag van de zesjarige dochter, die er tegenwoordig een sport van maakt om het ochtend- en avondritueel en vooral mama's geduld zo lang mogelijk te rekken. Ze ging uit haar dak toen ik haar klittenbol probeerde uit te borstelen. En toen knapte er iets in mijn hoofd, zoals dat heet in boeken waar vervolgens de persoon in kwestie helemaal los gaat en de meest gruwelijke misdaden begaat.

In mijn geval viel het mee, ik heb alleen maar wat gestaakt. Ik heb zoon laten zitten zonder sokken, dochter met klittenbol en ben alleen naar buiten gegaan om mijn fiets te pakken. Nog geen minuut later stond peuter mét sokken en schoenen (lang leve grote zus!) in de gang, en stond dochter zelf, zélf haar fiets uit de schuur te trekken. Ze had nog een klittenbol maar jas en laarzen waren aan en de schuurdeur ging netjes dicht toen ze er uit was. Oudste was natuurlijk wel zijn schooltas vergeten, maar zijn tanden waren zowaar gepoetst en hij fietste al vrolijk rondjes in afwachting van de rest van de familie. Wonderbaarlijk, wat ze soms toch zelf kunnen.

Ik heb ze net alle drie afgeleverd op school en peuterspeelzaal, en nu heb ik opeens drie uurtjes vrij. Wat zal ik gaan doen?! De wereld ligt voor me open. Het oorspronkelijke lijstje: huis poetsen, op zoek naar leuke dingen voor de nieuwe kinderkamertjes, kinderboeken in de bieb halen, strijken... dat schrap ik even. Vandaag ben ik even geen Mammalien maar gewoon Caro.lien. Als ik nog maar weet hoe? Dit stukje gaat in ieder geval toch weer over mijn bloedjes, maar zo meteen ga ik even helemaal alleen aan mezelf denken. En die portemonnee, die heb ik in ieder geval vast besteld.