Ik en mijn Netflix - de laatste paar weken

La Casa de Papel

Acht dieven sluiten zichzelf en hun gijzelaars op in de Koninklijke Munt van Spanje terwijl een crimineel meesterbrein de politie manipuleert om zijn plan uit te voeren. 

Bloedstollend spannende thriller met onverwachte wendingen. Europees, wat ik een aanbeveling vindt. Spaans, zelfs. Dus ook leuk qua taal om te kijken hoeveel je ervan verstaat (Nederlandse ondertitels aan :-)

Het schijnt dat binnenkort seizoen 2 op Netflix start. Wij gaan kijken!


En daarna kwam Dark. Duits. Had ik al over geschreven. Crimi, science fiction, echte mensen, en lekker donker.

Ik keek met man en de 15jarige zoon mee naar Altered Carbon, een science fiction. Maar haakte zelf al snel af wegens te veel geweld en had ook spijt dat we de 15 jarige mee lieten kijken (iets teveel seks en geweld)

Daarna kwam Ozark. Het burgerlijke gezinnetje van financieel expert Marty verhuist van Chicago naar de Ozarks in Missouri (hé, hoe Amerikaans wil je het hebben?!) omdat hij een beetje in de problemen is gekomen met zijn wiswasserij-baantje voor een drugsbaas. De problemen worden groter en groter en op het einde moet hij binnen vijf jaar 500 miljoen dollar wit zien te wassen.

De serie heeft wel wat van onze zeer geliefde serie Breaking Bad, hoe de gewone burgerlijke man opeens middenin het criminele circuit belandt. Deze Ozark heeft iets minder bizarre humor maar het blijft wel boeien. Ook mooi om te zien hoe het gezinnetje functioneert nu ze meegesleurd worden in dit alles: de huwelijkspartners die tot elkaar veroordeeld zijn, de puberdochter, het zoontje dat zich op school van een heel andere kant laat zien.
.. We kijken uit naar seizoen 2.

Nu zijn we bezig met Tabula Rasa. Een Vlaamse serie. Dat is leuk! Zonder ondertitels, dus. En zo stom hoe je gewend bent met ondertitels en gesproken tekst tegelijk te kijken, nu één van beide mist en de Vlaming niet altijd even duidelijk Nederlands spreekt moet ik echt heel goed opletten en het geluid iets harder zetten dan normaal..... :-)

Een Vlaamse psychologische thriller dus, over een vrouw met geheugenverlies. Leuke invalshoek vind ik altijd, als kijker kom je naarmate de serie vordert zelf ook steeds meer te weten en ga je meer begrijpen, aan de hand van flashbacks en kleine beetjes geheugen van de hoofdpersoon die terugkomen. Heel mooi gemaakt ook, en mooie beelden. Beetje surrealistisch soms.

(Ik moet wel lachen om de bijrollen in het zottenkot, maar de geestenuitdrijver met haar maatje hadden een beetje teveel kabouter-plop-gehalte. Los daarvan: top-serie!)

Netflixx serie Dark - donker en lelijk en beklemmend, prachtig!

Ik las de post over de Netflix serie Dark eerder bij Huisvlijt. Ik ben een echte Netflix liefhebber - samen met man 's avonds op de bank als alle kinderen slapen - en ben dus altijd in voor goede tips. Door het verhaal van Nicole én alle reacties eronder werd ik nieuwsgierig: deze serie moeten we eens proberen.

Het verhaal (lekker zelf puzzelen)

Inmiddels hebben we een aantal afleveringen gehad en man en ik zijn beiden overtuigd, dit is een goede keus. Drama, thriller, science-fiction, las ik bij de omschrijving. Klopt, alle componenten zijn aanwezig en in mooi gelijk verdeelde mate (en lees science fiction dan niet als "toekomst met vliegende auto's, want het speelt zich vooral af in de jaren '80). Het verhaal gaat over de speurtocht naar vermiste kinderen, diverse families, diverse generaties.

Ik ga verder niet teveel op de inhoud in, zelf vind ik het heel vervelend om van te voren te al te veel te weten over het verhaal in boek of film die ik nog moet gaan lezen of kijken. En juist dit is ook een van de dingen die ik zo leuk vindt aan deze serie: je moet goed moet opletten en gaandeweg ga je steeds meer begrijpen wat er eigenlijk aan de hand is.

Stranger Things op zijn Duits? 

Het doet inderdaad in het begin wat denken aan de Netflixx "Stranger Things". Daar heb ik een seizoen van gekeken, hopend dat het beter zou worden, maar heb het toen opgegeven. Ik had steeds het gevoel dat zat te kijken naar een kruising van ET (phone home, die Amerikaanse jongetjes op die fietsjes!) en een hele foute horror voor pubers. Dark gaat dieper en is serieus spannend.

Donker en naar en "lelijk" is niet verkeerd 

Een van de reacties die ik las was dat bij Dark "de mensen allemaal zo lelijk zijn". Juist dat triggerde mij ook weer om te gaan kijken. Ik ben meer van de Europese film noir dan van de Hollywood glitter en glamour. (Niet dat ik Stranger Things nou vol vond zitten met mooie beelden, nu ik er over nadenk, maar dat was wel wat Amerikaanser.)

Inderdaad, geen glamour, geen Hollywood, maar "gewone" Duitsers, oud en jong. Een donker bos, interieurs die allemaal wel tikje vrolijker geverfd hadden kunnen worden in het echt (maar wie zegt me dat niet half Duitsland gewoon nog van donkerbruin hout is?) Het draagt in ieder geval allemaal bij aan de geloofwaardigheid en de sfeer. Het is een spannende en beetje beklemmende serie, inderdaad geen vrolijke. In de allereerste scene is er gelijk een verhanging, van wat een paar minuten later de vader van een puberjongen blijkt,  die daar natuurlijk behoorlijk mee in de knoop kwam. Wat mij betreft hoort die donkere houten kamer en dan ietwat scheefgezakte huis in de stromende regen hoort daar helemaal bij.

Jaren 80

De serie speelt zich deels af in 1986, waarin de hoofdrolspelers tieners waren (hé, net als Pappalien en ik!) Hoe irritant is het als een scene zich zogenaamd in de tachtiger jaren afspeelt en dan heeft er iemand een jurk aan die in de zeventiger jaren al niet meer kon, of juist een soort zelfbedacht ouderwets. Maar hier voelt ales wel goed.  Zeeeer herkenbaar dus. De muziek, de kleding, de walkman. Alleen die Duitse muntjes hadden wij niet :-)

Wij zijn tot dusver enthousiast en heel benieuwd hoe het verder gaat.

Ken jij de serie Dark, wat vind je er van of heb ik je misschien overtuigd om het eens te gaan proberen?  Voor wie durft is hier: de trailer te bekijken (klik)

Een heus beloningssysteem

"Mogen we ook zo'n beloningskaart als vriendin X?", vraagt dochter. Al jaren werken ze daar thuis met een soort stickersysteem. Een streepje per "goed punt", en zoveel streepjes levert een letter van je naam. Als je naam vol is krijg je een beloning. Wat dat is, kan van alles zijn. Afhankelijk van de tijd van het jaar en de zin van de ouders.

Hier in huis zijn we niet zo van de stickers en de beloningssystemen geweest. Af en toe deed ik een halfslachtige poging. Voor elk plasje op het potje een sticker. Maar ja, plassen op het potje was zo leuk, dat deden ze ook wel zonder sticker, toen ze het eenmaal konden. En dat hapje boerenkool proeven, dat was zo afgrijselijk, dat deden ze toch niet. Daar hielp dan ook geen sticker of lange termijnbelofte aan. Met name oudste was niet omkoopbaar.

Nu hebben dochter en ik (onder lichte dwang van dochter) dus samen dus toch even een heus puntensysteem in elkaar geflanst. Voor alle kinderen. De beloning: een klein cadeautje per kind als ze het einddoel gehaald hebben, en, als ze alle drie klaar zijn, met de hele familie een etentje bij hun favoriete all-you-can-eat restaurant.

Tot zover duidelijk. Het áántal punten is ook duidelijk, tien punten keer vijf letters per naam keer drie kinderen. Elke punt mag in de vorm van een Plaimaïs korreltje in een eigen bekertje worden gegooid. Dochter is in extase. Alle regels en beloning zijn met verschillende kleuren stift op een groot papier geschreven dat aan de muur hangt, naast de bekertjes.

Maar waarvóór ze dan een punt kunnen krijgen?  Dat varieert nogal. Zonder dat ik boos moet worden op tijd aangekleed beneden komen, bijvoorbeeld. Check, daar mag best eens iets aan veranderen op het moment, bij alle drie. Maar zonder zeuren avondeten opeten, met het licht uit gaan slapen, niet gillen?! Dat is voor het ene kind de gewoonste zaak van de wereld en voor de ander best een uitdaging.

Jongste probeert al weer leuk te profiteren van mijn niet zo S.M.A.R.T. gespecifieerde eisen en verzint allerlei manieren om makkelijk aan zijn punten te komen. Mama, als ik nu zelf mijn melk inschenk, krijg ik dan een punt? Kijk eens mam, ik heb mijn jas al aan, goed he? Krijg ik nu een punt? Kan ik ook punten verdienen als ik zelf mijn broek in de wasmand gooi vanavond? Ja duh...

Leerzaam is het dus wel. Ook voor mama's.

Laatste rustplaats

Gisteren zag ik de laatste aflevering uit de serie Licht op het Noorden, dit keer over Denemarken. Interessante serie. Aardige mensen ook, die Denen, ik zou me er wel thuis voelen. Ik had ooit bijna een heuse Deen aan de haak geslagen, toen ik nog een frisse studente was. Hij was knap, slim, bescheiden en vol humor. Maar helaas zo'n 30 centimeter te klein en bovendien zag ik er nogal tegenop, zo'n buitenlandse liefde. Wat een gedoe. Maar dat terzijde.

In het programma ging het ook even over de filosoof Ki.erkegaard. Omdat hij inmiddels al weer een tijdje overleden was maakten ze opnames bij zijn graf. Hij lag op een mooi kerkhof, middenin een park. Mensen kwamen er naar de graven (zijn graf) kijken maar ook gewoon in het park wandelen en zelfs topless zonnen. Nou ben ik niet van het topless zonnen  (na die ene keer lang geleden dat het vel van mijn tienerborstjes helemaal rood en pijnlijk was) maar zo'n begraafplaats, dat lijkt me dus wel wat. Niks geen griezelige dooie bedoening ergens in een uithoek waar je alleen tegen heug en meug komt als er een familielid of bekende aan de beurt is. Gewoon middenin de stad, de doden tussen de levenden. Beetje wandelen, beetje naar de bomen kijken, op een bankje zitten. En uiteindelijk, als het jouw tijd is, aan de andere kant, onder een mooie steen, nog steeds tussen diezelfde bomen die af en toe in bloei staan en dan weer hun blaadjes laten vallen. Dat vind ik dan wel weer wat hebben.

Een zender verderop zag ik een andere begraafplaats in het reisprogramma van b.nn, de minnares van Dali (http://nl.wikipedia.org/wiki/Gala_Diakonoff) die in haar eigen kasteel in een crypte is bijgezet. Ook wel weer fijn om in je eigen huis te liggen, denk ik dan, maar dan moet je niet in het bezit zijn van een driehoogachter huurwoninkje....  Als je je laat cremeren heb je in ieder geval wat minder ruimte nodig, pas je opeens zomaar in een lelijke vaas op de schoorsteenmantel. Ik heb ook wel eens een prachtig kunstwerk in de tuin gezien waar een echtgenoot in verwerkt was, en je schijnt ook in een ketting of ring voor de nabestaande te passen. Geen idee of dat gezellig draagt, naar een feestje.

Ik weet het eigenlijk niet, waar en hoe ik wil, zover ben ik gelukkig nog niet. Toen we hier pas woonden reed ik vaak langs een mooie rustiek klein kerkhofje, onder de bomen, met uitzicht over grote velden vol leegte en mist. Waar ik waarschijnlijk toch geen kaartje voor had kunnen reserveren omdat ik me natuurlijk niet alleen daarvoor bij een kerk ga aansluiten, maar toch. Mocht er een plekje over zijn, dan vind ik dat vast wel leuk, tzt.

Maar de grote leegte was al een tijdje niet zo leeg meer, en nu wordt ook het kerkhofje ontruimd, omdat er weer wat nieuwe tweekappers en hockeyvelden bij moeten. De doden moeten opzouten om de levenden wat meer ruimte te geven. En dat snap ik dan ook wel weer. Maar ik wil geloof ik niet weten waar al die nieuwe vinexbewoners terecht zullen komen, mocht het hun tijd zijn om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Er was nog een plekje in de geluidswal naast de snelweg, vlak bij het ziekenhuis, waar ze zo gauw geen bouwmarkt of autoshowroom in konden krijgen, geloof ik.

Jullie al enig idee en/of voorkeur?

De mooiste dag van je leven

Er stoppen twee auto's voor onze deur. Uit de ene komt een jongen met spijkerbroek, warrig haar en een flinke camera. Uit de andere twee mannen in feestelijk kostuum. Samen trekken ze nog een portier open en hijsen er een heuse bruid uit. Zoals alleen een bruid er uit kan zien: veel te veel haarlak, veel te veel te donkere make-up en lange witte jurk. Ze probeert de lappen witte stof over haar gigantische kont recht te trekken en haar blik dwaalt even rond. Een donderwolk in tule. Er kan geen lachje af. Of het stress is of gewoon een chronisch gebrek aan plezier in het leven, ik weet het niet. De druilerige regen die uit de grijze hemel komt maakt het plaatje nog eens extra somber.

Ze bevestigen in ieder geval mijn mening over het uitzicht dat wij vanaf ons huis hebben en gaan op het steigertje voor het water staan om foto's te nemen. Van die foto's, zo zie ik, die de meeste andere bruidsparen ook in hun album hebben zitten: zij leunt tegen hem aan, ze buigen eerst naar links, dan naar rechts. Hij doet een keer iets joligs met haar been. Dan een close-up, de gezichten dicht tegen elkaar aan, ze kijken allebei enigszins dromerig naar een plek ergens in verte. Wáár ze over dromen, god only knows. Ik wil het liever niet weten.

Nijntje

Vroeger, in het pre-moeder tijdperk had ik een bepaalde mening over Nijntje en nam volwassen mensen die het veel te simpele, te zoetsappige konijntje wél waardeerden niet serieus. Bij mijn eerste kind wist ik zeker dat wij niet tot het soort mensen behoorden dat de Nijntje musical zouden bezoeken. Nijntje boekjes kregen de kinderen wel eens op verjaardagen van mensen die mij niet zo goed kenden maar echt warm liepen de kinderen er ook niet voor.

Maar nu. Laatst waren we al in hol van de leeuw, euh, in het Nijntje huis. En vandaag zat ik opeens met een peuter op schoot en een zevenjarige - op het einde toch wat verveelde - dochter naast me in de bioscoop. Nijntje, de film. Hij vond het leuk! En ik, euh, eigenlijk ik ook.

Mammalien zag sterretjes

Zaterdagavond hadden we een soort van gezinsuitje, 4/5 deel van ons gezin in ieder geval. Peuter had een private date met een beeldschone 19-jarige en dirigeerde haar al snel richting zijn bedje. Waar hij -zoals gewoonlijk- in zijn eentje nog een half uur lang zichzelf met het alfabetlied in slaap heeft gezongen terwijl zij beneden tv keek, maar dat terzijde.

Pappalien, Mammalien en de oudste twee kinderen glibberden door het donker, de sneeuw en de ijzige kou naar de sterrenwacht waar we een heuse kinderrondleiding kregen. En wat was dat leuk zeg. En niet alleen omdat ze ver ná bedtijd gewoon nog buiten mochten lopen in het donker in plaats van naar bed te moeten. Al vond vooral dochter dat ook wel heel stoer.

We kregen op kinderniveau wat korte uitleg over hoe maankraters ontstaan, kindjes mochten zélf maankraters maken met grote stenen in een bak met zand en cacaopoeder. Daarna mochten ze een sterrenkaart knutselen waarop je op elke datum en tijdstip kunt zien welke sterren er aan de hemel staan. We hebben door de grote telescoop gekeken maar het was helaas flink bewolkt, dus veel verder dan 5 kilometer verderop naar het logo van de hogeschool kwamen we niet. ("Ik wist helemaal niet dat er letters in de hemel stonden", reageerde dochter dan ook verbaasd..) Maar eigenlijk was het in alle rust en warmte plat op onze rug naar de geprojecteerde sterrenhemel in het planetarium kijken nog wel het mooiste.

Het planetarium is een flinke opblaasbare koepel. Binnenin een meneer met veel verstand van sterren en een mooi computerprogramma met projector. We zagen de sterrenhemel in sneltempo veranderen, de maan om de aarde draaien, zons- en maansverduisteringen, jupiter en zijn manen, de sterrenbeelden geprojecteerd, er werd uitgelegd hoe je de poolster kunt vinden... etc etc. Boeiend en leerzaam - ook voor ouders- maar vooral ook heel erg leuk.

Alles is relatief

Vroeger wist ik precies wat hip en niet was, kon ik verschillende stijlen goed uit elkaar houden. Ik kon bijna met mijn ogen dicht aan een student in de bus zien wat voor studie hij deed (Hoezo stereotype? Maar leuk om weddenschappen op af te sluiten). Toen ik ging werken had ik weer een hele nieuwe doelgroep. Tegenwoordig zit ik vooral tussen de niet meer zo heel frisse vinexmoeders en vinexvaders (ook niet het soort waar je wakker van ligt) en ben ik wat kleding betreft vooral op de hoogte van wat hip is voor kinderen tot 10 jaar.

We hebben wél een aantal nichtjes van even voor de twintig tot even voor de dertig. En die komen opeens met vaste relaties van de mannelijke soort thuis. Dat is even wennen hoor, zo'n vent ziet er tóch weer heel anders uit dan ik gewend was toen ik zelf die leeftijd had. Toen ik laatst heel cultureel in de stad in het Nijntje museum rondliep zag ik dus ook wel vier keer die man van nichtje X zitten. Huh? Onee. Hij leek er alleen maar op. Blijkbaar had ik het even gemist, maar kun je als man van de wereld toch echt niet meer zonder dat kapsel en die bril. Man, zeg ik? Jongen.  Even serieus, midden twintigers, die worden ten slotte ook steeds jonger en kleiner en dunner. 

Een tijdje terug had ik het met pubers, die zagen er opeens allemaal hetzelfde uit. En wat waren ze klein! Nou kan dat bij pubers nog wel, dat op elkaar lijken, want dat vinden ze fijn, daar doen ze zelfs hun best voor. Maar later bleken ook de studenten het te hebben. De lichting eerstejaars was nog nooit zo klein en onvolwassen geweest.

Maar wat zegt het over mij dat ik nu die jonge papa's van midden twintig ook al niet meer uit elkaar kan houden? En dat de meest aantrekkelijke vader die ik daar tegenkwam aan zijn grijzige kop te zien toch al heel dicht bij de midlife in de buurt geweest moest zijn? 

Goed gepikt - Wat meer over ADD

Het is vooorjaarsvakantie! En dan hebben mama's niet zoveel tijd om te bloggen natuurlijk, dan moeten ze spelen, en knutselen. Racen ze van de ene speelafspraak naar de andere, moeten het grote verjaardagsfeest voorbereiden, de naweeen van de buikgriep uit het tapijt poetsen...

Maar voor wie nog wel tijd over heeft en graag iets wil lezen heb ik een leesbaar en interessant stukje gevonden. Voor wie nog eens wat meer wil weten over dat a.d.d. gedoe.

http://www.sanneterlingen.nl/2010/04/25/add-ers-dan-anderen-yes/

Voor wie nu nóg meer lezen wil, probeer het boek van Stephen King eens, zie hiernaast. Het mag dan geen literatuur zijn, het boeit wel, alle vierduizend (of zo iets) pagina's.

Spijt op het eind

Ik las hier: the top five regrets op the dying  (met dank aan vriendin C.) Interessant, maar ook best confronterend. Want natuurlijk ga je direct bij jezelf na wat je zelf anders gedaan zou willen hebben met je leven, mocht je nu te horen krijgen dat het vanavond voorbij zal zijn.

Punt twee van het lijstje - ik wou dat ik niet zo hard gewerkt had- zal ik niet noemen. Ik ben op carrieregebied tijdig tot inkeer gekomen: werk (inkomen, status) is niet zaligmakend. En dat veel mensen dat wel vinden, werk boven familie en kinderen stellen dat herken ik, maar daar trek ik me lekker niet zo veel van aan (punt één is dus ook afgestreept!). Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om mijn werk op te geven om meer tijd bij de kinderen te zijn(*). Dat is fijn voor alle partijen, en het geeft rust. Soms roep ik dat ik het druk vindt, het hard werken is (!) met drie kinderen thuis en met vriendjes en clubjes en logistieke problemen. En dat is het ook. Maar die kinderen hebben we, en wat ben ik er blij mee. En stel je eens voor dat je hetzelfde zou willen doen en dan nog een volledige baan ernaast wilt hebben ook?! Dat gaat dus niet, niet zonder nanny.

Misschien had ik een andere baan moeten kiezen. Wat ik deed deed ik goed, daar niet van, en ik zette me er braaf voor in, maar niet met heel mijn hart. Misschien als ik me in een andere richting had ontwikkeld, werk had gedaan waarin ik veel meer voldoening had gevonden, was het anders gelopen. Ik ken het namelijk wel, me verliezen in iets, niet willen stoppen en dus (te) veel werken. Maar dan is het ook een bewuste keuze, en dan zal ik er geen spijt van te hebben. Dus. Punt twee komt niet op mijn lijstje.

Punt drie, de moed hebben om je gevoelens te uiten, dat is er wel een voor mij. Ik ben een binnenvetter, en al helemaal als het gaat om zaken die me echt raken. Ik vertel het niet als ik ergens mee zit, als ik me rot voel. Ik kan je wel gemeend zeggen dat ik je nieuwe kapsel leuk vind, maar dat ik je een geweldig persoon vind en heel veel van je hou om die en die redenen... ehh... lastig. Ik durf het trouwens ook niet te zeggen als ik je nieuwe kapsel niks vind (als ik het al zou willen, want waarom zou ik je teleurstellen als je zelf zo blij bent met die paarse stekels op je hoofd!)

Ik denk dat mijn top vijf er anders uit zou zien. Maar hoe? Eigenlijk weet ik het niet zo goed, wat op zich wel weer goed is. Ik denk er nog even een tijdje over na. Nooit te laat om iets te veranderen, toch?

En jij? Waar zou jij spijt van hebben?


(*) Ik weet, dit is een heikel onderwerp waar mensen zich altijd heel snel over aangevallen voelen. Niet doen. Dit is een logje over mij, over ons en onze keuzes. Als jij het anders aanpakt moet je dat zelf weten. Ik ben blij dat wij het zo doen en dat dat kan. 

Wildbreien!!

Van de week  kwam ik toevallig op dit kruispunt, zie foto. Wat lief, wat vrolijk, ik werd er helemaal blij van. Echt serieus wildbreien dus! Hét woord van 2011 begreep ik, en wereldwijd al een stuk langer een bekend fenomeen. Tik voor de grap eens "wildbreien" in op je zoekmachine en bekijk de plaatjes. Wow!

Maar in onze wijk is het nog niet doorgedrongen, die gezelligheid. Jammer! Want het zou de saaie nieuwbouwboel zo gezellig maken. Nou wil het toeval (gelukkig bestaat dat!) dat er twee van dat soort paaltjes precies voor mijn deur zijn gezet. Eerst was ik de gemeente daar niet zo dankbaar voor omdat me dat een flinke deuk in mijn parkeerego achterbumper heeft opgeleverd, maar nu zie ik het nut er toch wel van in.

Mammalien is dus lekker aan het haken. (Wildháken mag ook, vind ik. Ik kan wel breien maar het is minder praktisch op de bank tussen al die kinderoogjes die zich steeds op een andere plek bevinden en bovendien krijg ik er een zere arm van.) Dochter begrijpt het helemaal. Ik hoorde haar van de week enthousiast tegen een vriendinnetje bij ons thuis zeggen: "Het wordt steeds kouder nu he, dus mama is een lekkere warme sjaal voor de paaltjes aan het maken!" Vriendinnetje keek even heel vreemd uit haar ogen. Misschien moet ik er t.z.t. een etiketje aan vast maken, met een korte uitleg. Zodat ook de gemiddelde burgerlijke vinexvader begrijpt waar het over gaat. 

Uit

De laatste keer dat we -man en ik-  UIT zijn geweest is toch zeker een jaar of honderd geleden. En nu was het deze week zomaar twee keer achter elkaar raak. Eerst D.o.lf J ansen met zijn eindejaarscabaret (klik hier voor meer info) "A.ls ik het niet doe doet n iemand het". Leuk, maar wel een beetje typisch eindejaarscabaret. Het improviseren op de dagelijkse actualiteit en de reacties uit de zaal miste een beetje, zoals ik me dat van honderd jaar geleden herinner.

En een paar dagen later Wi.m T S.chippers, met "Het l.aatste nipp.ertje". Met gratis drankje achteraf, dus ik laat het schrijven van een goeie recensie even over aan iemand anders (zie hier bijvoorbeeld) Briljant was het: prachtige teksten, snel en slim, en lekker absurd natuurlijk. Jammer dat de zaal echt maar voor een derde gevuld was, de mensen die er zaten waren erg enthousiast. Dus mócht je nog niets te doen hebben, de komende maanden, kijk eens of je nog ergens kaartjes krijgen kunt... 

Mutsen

Wat hoorde ik nou, bij P.auw en Witt.eman (klik hier) ? Een vriendelijke dame heeft een leuk boekje  geschreven over niet (genoeg) werkende vrouwen: Een webshop is geen carrière, ontsnap uit het mutsenparadijs. 


Ik citeer even:

Mutsen zijn de vrouwen die met witte driekwartleggings op het schoolplein afgunstig staan te wezen. Ze zijn jaloers op vrouwen die het wél gemaakt hebben, zoals Mar.ianne Z wage.rman. "Realiseer je dat mutsen maar één doel hebben: jou weer naar beneden trekken. Naar het mutsenparadijs." 


Ojajoh? Aaaah. Eindelijk weet ik wat ik ben. Ik was zo stuurloos, de afgelopen anderhalf jaar. Zo zonder baan, zonder doel in mijn leven. Had ik zomaar  mijn 9 tot 5 loonslavenbestaan  mijn glanzende carriere opgegeven in de wetenschap dat ik dan geen geld meer zou hebben voor iets anders dan die ene witte driekwart legging, maar wél alle tijd zou hebben voor de kinderen. En de webshop, ja, als ze eindelijk slapen. Dat ik nou dacht dat de kinderen en ik daar gelukkig van zouden kunnen worden zeg. Stom!

Wel fijn dat ik weet waar ik jaloers op moet zijn. Zelfs haar taalgebruik is jaloersmakend als ik haar advies lees:


Wees geen muts, vermijd de muts en gebruik de muts.


Briljant gevonden toch? En zo beschááfd..... Ik weet nu wat ik worden moet, eh wil.

Lang leven

Geen inspiratie, geen tijd. Maar ik kwam wel een heel interessant stukje tegen in mijn mailbox. Kijk ook eens: (klik hier : "onsterfelijkheid is maar een bij-effect")

Boeiend onderzoek, dat sowieso. En als ik erover nadenk wat het in de praktijk eventueel betekent: het lijkt me geweldig, dat mijn kinderen misschien wel heel erg oud zullen worden. Of nog beter: heel erg lang gezond jong kunnen blijven. Maar ik zou het ook wel erg leuk vinden als ik daar dan óók nog een tijdje bij mag zijn...

En? Wat vind jij ervan? Ook zin om honderd jaar te leven, duizend, of liever gewoon gelijk maar onsterfelijk?

Mooi he, die natuur

Gisterenavond samen met oudste naar EO life gekeken, vinden we leuk. Prachtige opnames en leuke weetjes over gekke beestjes. Zoon vond de bombardeerkever wel wat: hij spuit met hoge druk zijn vijanden omver met een of ander gemeen zuur vanuit zijn achterkant. En het leek wel een stripverhaal, na afloop zag je de rookwolken om zijn kontje optrekken. Kijk, dat is nou helemaal wat mijn zoon leuk vindt.

Fascinerend vond ikzelf ook een van de weinige insecten mét moedergevoel: een lekker hippe felrood met zwarte vlekken wants  keverbeest (waarvan ik dan natuurlijk direct de naam weer vergeten ben).  De godganse dag is ze eten aan het verzamelen voor haar tros met kleine rode kever baby's. Het grut blieft slechts één soort vruchtje, en dat is een tamelijk zeldzaam vruchtje. Mams sjouwt zich een ongeluk, de kleintjes eten en eten en eten. Op een dag heeft mams zit letterlijk doodgewerkt en ligt ze op haar dooie rug. De kindertjes hebben nog één laatste voedzaam feestmaal - inderdaad, mama zelf - voor ze de wijde wereld intrekken. Wat papa wants al die tijd uitgevoerd heeft, daar ging het niet over.

Pappalien is vanmorgen naar Zwitserland vertrokken voor een minivakantietje. Ik ga zo maar eens boodschappen doen. De kinderen hebben honger.

Deze week zag ik

De film: The Next Three Days Een thriller, heeft me geboeid van begin tot (vlak voor) het einde.

En twee gehuurde dvd's van Garfield (zoon) en Barbie Zeemeermin (dochter). Keer op keer op keer op keer.... Gelukkig kan ik ze ook alleen laten kijken en zelf even de was gaan doen ofzo.

Een aflevering van de BBC 4 tv serie "If walls could talk: The history of the home". Geweldige serie waarin Lucy Worsley (wow, zó wil ik mijn haar!) de kijker meeneemt door 800 jaar geschiedenis van het woonhuis. Afgelopen zaterdag aflevering "the living room". Echt leuk. Volgende week zaterdagavond weer kijken.

Op de een of andere manier heeft de BBC toch vaak veel leukere programma's dan Nederland, en ook als het idee is overgenomen is de Nederlandse variant toch net altijd wat minder van kwaliteit.

En natuurlijk gisteravond twee afleveringen van The Event, een serie die manlief en ik volgen. De serie hoopt een soort Lost te zijn, en is dat bij lange na niet, maar toch wel leuk om te volgen. Al was het maar om samen weer eens écht tv te kijken (meestal staat het ding aan, is één van ons aan het zappen en zijn we tegelijkertijd allebei ergens anders mee bezig...)

Oja, en de Tour natuurlijk, haakwerkje erbij, op de bank met de kinderen liefst in bed en in de tuin. Heerlijk. Zelfs Mart Smeets kan me niet irriteren. Ik ga volgende week vreselijk moeten afkicken. Hoewel, dan begint "Zomergasten" weer. Ook fijn, met een haakwerkje erbij.

En jullie?

Huisvrouwensoeptaart

Net las ik bij Tweemeisjes deze leuke DIY blog. Klik vooral even op de link om de prachtige bloemdiadeem in het haar te zien. Die wil ik ook, dacht ik nog, al heb ik niet van die krullen, ik ben dol op haaraccessoires.  

Helaas betekent DIY eigenlijk "do it yourself" dus eh... Kom, dacht ik. Ik zal eens doen waar ík goed in ben. Het internet op en zoeken maar. Ik tik wat zoekwoorden in en ja hoor, raak. Bij de Wehkamp, lekker makkelijk.

Helaas kreeg ik het volgende voor mijn kiezen toen ik op de zoekmachinelink klikte:

Heb ik weer. Zelfs de zoekmachines denken nu dat ik een vervinexte huisvrouwensoeptaart ben geworden.

Biutiful

Op Mammalien kun je rekenen, is bij ons thuis het motto als het aankomt op het kiezen van films waarvan je na afloop een naar of op zijn minst een dubbel gevoel aan overhoudt. Nattige wangen en gegarandeerde slapeloosheid.

En ja hoor, ook deze weer. Categorie filmhuisfilm, Spaans/Mexicaans. We vonden hem allebei erg goed, ik heb elke minuut gebiologeerd naar het scherm zitten staren. Maar om nou te zeggen dat dit een FeelGood was waar je onderuitgezakt lekker een litertje popcorn bij wegwerkt, eh, nee. (Meer weten? Klik hier. Ik lees persoonlijk liever achteraf waar films over gaan en laat me tijdens het kijken verrassen.)

Wat mij betreft een aanrader dus (-;

30 days song challenge - 29. A song from your childhood

Met vier behoorlijk wat oudere broers en zussen thuis heb ik heel wat muziek meegekregen. Van de Beatles en de Stones tot Boudewijn de Groot en Simon and Garfunkel, vanaf single en elpee. En onder de afwas waren mijn moeders en zusters altijd zelf altijd van alles en nog wat aan het zingen. Ik zelf vond niet alles even, euh, mooi maar heb wel veel soorten muziek leren kennen.

Ik herinner me nog een keer dat ik zelf, als klein kind, op de wc "Malle Babbe" van Rob de Nijs aan het zingen was. Toiletrolhouder erbij als microfoon, dat niveau. Ik denk ook dat het niet helemaal zuiver was en ik de tekst mogelijk wat heb verhaspeld, want toen ik de kamer binnenkwam merkte ik pas dat de andere gezinsleden er erg veel lol om hadden gehad. (.. mijn arme tere kinderziel... geen Idols carriere voor mij.. en gelukkig maar...)

En waarom dan Rob? Volgens mij was hij niet zo populair in huize familie Mammalien, maar ik denk het iets te maken had met de prachtige jaren '70 kinderserie "Hamelen" waar hij een knappe prins (kun je het je voorstellen?!) in speelde. Ik had net als mijn dochter nu en veel kleine meisjes met ons een fascinatie voor prinsessen en jurken en alles wat daarbij hoort en vond het ge-wel-dig. Even youtuben:

(Youtub link Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen)

Een beetje surfen op Youtube leverde ook dit filmpje (klik: http://youtu.be/CMG4YFPMIoA) op, de titeltune van De Stratenmaker op Zee show. Geweldig zeg! Wat een jeugdsentiment. Dat filmpje met die boot en die baksteen, ik weet het nog zo goed! En wat ik ook zo wonderbaarlijk vind is dat de kop van (Oom) Aart dan wel iets ouder is geworden, maar dat hij nog steeds hetzelfde kunstje doet. En dat hij vroeger eigenlijk net zo vervelend was als nu.

Mijn favoriete tv programma (en over waarheid in blogjes)

In mijn vorige blog, gisteren, dinsdag, beweerde ik een zak noten te hebben weggeschranst die eigenlijk bedoeld was voor man en mij bij ons favoriete tv programma die avond. Emma vroeg welk programma dat dan was.

Allereerst een bekentenis. Ik weet eigenlijk niet hoe jullie dat doen, maar euh... hoe eerlijk ik in real life ook ben, mijn blogs zijn niet helemaal honderd procent betrouwbare verslagen van de werkelijkheid. Het is een weblog, geen prive dagboek. De grote lijnen kloppen wel, maar verder veroorloof ik me wat dichterlijke vrijheden. Of dachten jullie echt dat mijn babyjaguar ( http://mamma-lien.blogspot.com/2011/01/30-vragen-12-de-inhoud-van-mijn-handtas_29.html) moest plassen?
Soms overdrijf ik wat, soms wijzig ik persoonsgegevens of gebeurtenissen waar dat verder niet belangrijk is voor het verhaal en wel voor de privacy. (Zo wordt de judoles een dansles, de buurvrouw noem ik mijn tante, of andersom. Niet altijd natuurlijk, maar soms voelt dat fijner. Namen zet ik nooit volluit of ander vervals ik ze. Mijn kinderen heten geen Roos en Janick. En Quintijn alleen een beetje.) Tijdsaanduidingen als gisteren of vandaag moet je maar helemaal niet serieus nemen. Dit blogje dat vandaag vroeg gepubliceerd is was trouwens gisteravond geschreven.

En het ligt ook een beetje aan het onderwerp. Over mijn bevalling zal ik niets verzinnen, over de 30-vragen challenge doe ik wat minder moeilijk. Een vraag als "Waar ik spijt van heb" was een lastige vraag. Het korte antwoord is: van niks.Niks bijzonders. Maar daar heb ik wel drie lange blogs aan gewijd. En alle drie weer ge-delete. De eerste bestond voornamelijk uit open deuren, de tweede was heel serieus en leverde me een hoop zelfinzicht op maar was toch wat prive, en de derde begon met een opsomming van onbelangrijke maar herkenbare dingen waar iedereen wel eens spijt van heeft. Zoals opmerkingen waarvan je direct na het uitspreken het gevoel hebt door de grond te willen zakken. Of als je er na het zwemmen achter komt dat je geen droge onderbroek hebt ingepakt... dat soort dingen. De eerste uit de rij was, inderdaad ja, de zak borrelnoten die lekker is tót hij op is en je de rest van de middag met een misselijk makend borrelnotengevoel in je buik zit. Dat gebeurt soms wel eens als ik alleen thuis ben en er even mijn gemak van neem bij een (paar hoofdstukjes) van een goed boek. Maar (Roelien!) gelukkig niet gisterochtend voor tienen al. Het kan trouwens ook met een pak bastognekoeken gebeuren. Of sate-pretzels. Dat boek, dat hoort er wel altijd bij.

En dan Emma, het interesseert jou natuurlijk niet waar precies die zak borrelnoten voor bestemd was, maar jij wilt gewoon weten waar wij graag samen voor gaan zitten, denk ik. Man en ik vinden allebei Boer Zoekt Vrouw erg leuk, en in die categorie ook Wie is de Mol, Peking Expres, Robinson. Verder kijk ik graag naar Labyrinth, Andere Tijden, Natgeo programma's of Holland Doc. Soms De Wereld Draait Door of Pauw&Witteman. Verder zappen we veel maar blijven zelden lang hangen bij iets. Meestal staat ook de tv wel aan terwijl ik aan het strijken of het lezen of computeren ben. Behang, zeg maar. Stom he.

En jullie?