Helemaal verliefd

Elke avond hetzelfde ritueel. Drie liedjes "en dan ga jij weg" zoals hij me dan ook zeer duidelijk de deur wijst.Want peuters houden van voorspelbaarheid en regelmaat.

Maar vanavond ging het anders. Er was een mooie rol weggelegd voor "Kleine Uil", een opeens weer teruggevonden knuffeltje (uit het boek ja, voor de kenners) die mij tussen het zingen door onderbrak met een kusje. En vervolgens ging peuter zelf natuurlijk ook van die grapjes maken: bij elke zin die ik zong kreeg ik een kusje op mijn mond zodat het liedje wel heel gek klonk. Hij moest ontzettend lachen, hij schaterde het uit zoals alleen vrolijke onschuldige peuters dat nog kunnen doen. En ik moest er ook erg om lachen.

En zomaar ineens toverde hij het beetje saaie ritueel dat ik, moe als ik tegen kinderbedtijd vaak ben, steeds sneller ging afwerken om in een echt mindful  momentje. Genieten. Ik keek diep in zijn blauwe oogjes en voelde zijn armpjes om me heen. En ik werd opnieuw helemaal verliefd.

Je zult het maar hebben

Ik schrijf het NIET, dit jaar. NIET. Het gaat prima nu, ik doe gewoon niet mee met wat ik niet wil en dan heb ik ook geen last. Bovendien, waarom al die mensen lastig vallen, mensen die net zelf een paar gezellige dagen achter de rug hebben... die willen jouw gezeur niet horen. Dacht ik. NIET doen, Mammalien. 

Maar ik doe het lekker toch. 

Dacht ik de kerstdagen dit jaar goed door te komen, sloeg op tweede kerstdag 's middags toch de kerstblues in alle heftigheid toe. Ik had het al lang volgehouden, vond ik zelf, dat hele kerstgedoe dat altijd direct na Sinterklaas op school al begint. Maar opeens was het allemaal even te veel en mijn humeur smolt als sneeuw voor de zon (die helaas ook erg afwezig was die dag...)

Te veel oppervlakkige vrolijkheid, te veel breinloze zoetigheid: al zet je bewust géén tv of skyradio aan, ga je niet naar de kerstfilm en vermijd je Blokker en tuincentrum, je ontkomt er niet aan in de supermarkt en op facebook. Na de zoveelste jolige kerstfoto van een van mijn geblondeerde over-de-datum nichten (met Vieze Man, kerstboom, kerstmuts en veel kerstdrank achter de kiezen) had ik het gehad. Tijd voor januari, tijd om weer gewoon te gaan doen. Schreef ik zelf enigszins bokkig op facebook en blijkbaar waren er meer mensen die er zo over dachten. Dat voelt dan wel weer fijn.

(Wat me er die avond weer aardig bovenop heeft gebracht was de fijne chatsessie met oud blogster B., een medestander in deze en vele andere nare situaties. Zwarte humor, een flinke scheut sarcasme en lekker wat negativisme, dat doet ons beiden goed. Heerlijk. Statler en Waldorf - de muppet mannetjes- zijn mijn helden. Een nachtje slapen deed de rest.)

En vandaag, lekker aan de slag. Kindjes uitlaten (de film van Mees Kees op Kamp is een échte aanrader!), maar ook even werken. Administratie doen, rommel opruimen, beetje orde in de chaos. Ik kan prima niets doen, ontspannen in een heet bad of alleen met een boekje op de bank. Maar blijkbaar niet als het móet, op een feestdag en in gezelschap van andere mensen die niets doen. En al helemaal geen twee feestdagen achter elkaar, daar word ik nogal rusteloos van.

Kortom, die klus van eerste kerstdag was een goed idee, maar te kort. Ik denk dat ik volgend jaar kerst de buitenboel maar eens flink onderhanden neem. Ramen wassen, likje verf... moet u zorgen dat er geen sneeuw valt, oke? En anders ga ik wel als vrijwilliger soep uitdelen bij het Leger des Heils. Misschien dat ik dan opeens wel iets begrijp van de kerstboodschap.

Opgave 1 (met bonus)

Probleemstelling: 

- Peuter is overdag zindelijk. Dat gaat prima. Hij trekt zijn onderbroek zelf uit en plast op het potje als dat nodig is. (Helaas nog niet op die grote wc, maar dat is opgave 4 van dit tentamen)  
- Peuter vindt luiers niet zo fijn meer.
- 's Nachts moet peuter ook nog wel eens (heel veel) plassen.
- Peuter slaapt in een ledikantje met spijlen en kan daar zelf niet uit klimmen.
- Peuter kan wél zelf zijn luier uittrekken.

Vraag:

Hoe ziet peuters bed eruit als mama hem 's ochtends komt halen? Hoe ruikt het? Hoe voelt peuters rugje en buikje? Wat kreunt zegt mama als ze merkt dat het weer zover is en wat gaat ze dan direct maar doen?

En voor de bonus:

Een structurele oplossing is gewenst. Wat zouden ze kunnen doen om dagelijkse herhaling te voorkomen? voordat het hele huis naar apenhok ruikt?  

30 day song challenge - 23. A song that you want to play at your wedding

Daar moet ik eens diep over nadenken. Man en ik zijn namelijk nog steeds niet getrouwd. We dragen al wel sinds een jaar of zeven een paar mooie gegraveerde ringen mét diamant en daar gaat het toch vooral om. En verder weten we het nog niet zo goed. Wanneer bijvoorbeeld, het komt eigenlijk nooit uit. Dan ben ik weer zwanger, dan heeft man weer een nieuwe baan, dan is er weer een avondvierdaagse te lopen of een strijkwas weg te werken, er is altijd wat. Druk druk druk. Het kost tijd, organisatie, geld en euh, we weten eigenlijk gewoon ook niet hoe.

Ik zal hier niet allemaal op gaan schrijven wat we niet willen, want dan beledig ik de ene helft van de lezers en de andere helft haakt af vanwege een veel te lange blog. Hoe dan wél, daar zijn we nog niet uit, en al helemaal nog niet over eens. Dusseh... geduld.

Vanzelfsprekend heb ik ook geen idee welk liedje er gespeeld moet worden op het moment dat we samen op de stoffige ongeinspireerde ambtenaar van de burgelijke stand afstappen. Ik zal er speciaal voor deze gelegenheid eens over nadenken.

(denk denk)

Niet te zoet. En romantiek is prima, maar dan graag onder ons, daar hoeft de onschuldige bruiloftsgast niet onder te lijden. Wat te denken van deze (klik), deze (klik) , of deze (klik)? Of gewoon maar iets vrolijks? Zoals deze (klik)? In gedachten zie ik manlief met een gitaar in zijn armen het kerkpad  (onee, zeker geen kerk) heen en weer springen. Dat is dan wel weer een heel grappig idee. Maar ook weer genoeg reden om het nog even uit te stellen. Iemand nog een goeie tip voor de perfecte bruiloftssong? De inzender van het beste idee wint een prijs, namelijk een uitnodiging voor onze bruiloft. Ooit.

Avond4daagse

Oudste zoon heeft er vier keer vijf gelopen, papa en mama ieder twee keer vijf. De eerste keer op blote voeten in mijn pumps dagelijkse schoentjes wat achteraf niet zo handig bleek. Gelukkig straft het opperwezen onmiddellijk alle vaders die moeders daarom uitlachen met nóg dikkere en vooral pijnlijker blaren.

Oudste heeft - op de allereerste kilometer dinsdag na - niet gepiept of gezeurd over pijntjes, kwaaltjes, geen zin of andere kwellingen en vond het gewoon wel gezellig. Zeker toen hij een clubje vriendjes tegenkwam die de avond4daagse in de vorm van een soort tikkertje/krijgertje van voor naar achter van links naar rechts ondersteboven achterstevoren liepen. Hij heeft er dan waarschijnlijk ook eigenlijk wel een kilometer of tien per avond opzitten.

Vanavond nog even afzien tussen de fanfare en andere takke-herrie, rijen dikke irritante zich verplicht voelende buren en grootouders supporters die veel te veel snoep geven aan alle kinderen die ze ook maar enigszins van gezicht kennen, en dan kan zoon de felbegeerde medaille ophalen. Want dat is het ultieme doel (zeker sinds hij vorig jaar werd afgescheept met een vaantje).