donderdag 31 januari 2013

Maatje 26

Er moesten nieuwe schoenen gekocht. Toen de snowboots opgeruimd werden en de gewone schoentjes weer aangingen klaagde peuter over zere tenen. In de schoenenwinkel liet dit ventje (i.t.t. oudste broer op die leeftijd) zeer gewillig zijn voetjes meten en keek hij met papa en mama mee in het rek naar nieuwe schoentjes met mooie kleurtjes. Met aan de linkervoet een blauwe en aan de rechter een groene stond hij voor de spiegel. De groene zaten fijner. Consensus. Dachten we. Want toen begon het pas.

Toen de andere groene er ook bij kwam zat opeens niets meer fijn, wilde hij niet meer lopen, was het niet meer mooi en had hij zere voeten. Een hoop geduld en creatieve benadering later kwamen we dan toch met een paar nieuwe schoenen - witte - naar buiten. Die waren mooi en zaten lekker. Zijn keus. Ik vond ze eigenlijk helemaal niet zo mooi maar was allang blij dat ik geen gaten in zijn oude schoentjes hoefde te zagen op de plek waar zijn teentjes zitten.

Vanmorgen, vijf voor schooltijd. Dochter en oudste zaten buiten al op hun fiets te wachten maar peuter wilde zijn nieuwe schoenen NIET aan. Dan liever op zijn sokjes naar buiten. (De oude zijn natuurlijk "weg", gna gna, of in ieder geval zeer goed verstopt...) Dat sokjes lopen heeft hij volgehouden tot in de school, waar de directeur hem in de gaten had en er toch even naar vroeg. Toen ze mij met schoentjes onder de arm eenmaal in het vizier kreeg en begreep hoe of wat -ze is zelf ook moeder van een peuter- prees ze zijn nieuwe aanwinsten natuurlijk de hemel in.

Een paar minuten later wist meneer te melden "dat hij nú wel wilde". Hij is zijn beschoende voetjes nog even aan de directeur gaan tonen, en toen moesten we naar de peuterspeelzaal een stukje verderop. Waar hij naar binnen waggelde alsof hij op eieren liep zodat ook voor de peuterspeelzaaljuf gelijk duidelijk was waar ze hem op kon aanspreken. Ze was natuurlijk zeer onder de indruk van deze prachtige nieuwe aanwinsten aan zijn voeten. Mooi hoor. En dat het nog even wennen was, dat begreep ze ook.

Ze knuffelde hem eens goed. "Het is te hopen dat hij een juf krijgt die een beetje begrip voor hem heeft anders is het zo zonde. Als je in het begin de tijd investeert om hem goed te leren kennen heb je zo'n lol van hem, want het is echt een droppie." Wij begrijpen elkaar helemaal. En ik hoop met haar mee dat hij straks zo'n juf ook op school treft.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!