donderdag 4 juli 2013

Klein kinderleed

Hoe verzinnen ze het toch? Chocolade paashazen, beertjes van zeep, de meest schattige poppetjes van suiker? Ik vond het vroeger ook vreselijk om de kop van zo'n haas af te happen, al kon mijn chocoladeverslaving me niet weerhouden steeds een heel klein stukje van een oor of voet af te knabbelen... tot ie uiteindelijk toch op was.

Het meest heb ik als kind geloof ik toch wel geleden onder het medelijden met de sneeuwpopjes-kaars. Het sneeuwpopmannetje had een heel lief gezichtje, dat heel langzaam wegsmolt en scheef begon te hangen toen de vlam eenmaal door zijn hoed was... O, wat vond ik dat zielig....

Dat niet alleen ik zo'n teergevoelige sukkel was bewees dochter gisteren maar weer eens. Ze kwam thuis van een kinderfeestje met een zelfgemaakt marsepeinen eendje. Zo lief, zo schattig. En omdat ze zelf geen marsepein lust en papa en broer er dol op zijn vond ze dat zij hem wel mochten delen. Na het avondeten.

Na het avondeten ging ze zelf het toetje versieren. We maakten nog een paar mooie foto's van eendje, en ze zette hem op een bordje dat versierd werd met poedersuiker. Toen ik het grote scherpe mes erbij pakte om hem in tweeën te delen hield ze het niet meer droog (en ik ook niet). Toch moest eendje er aan, vond ze dapper, want het was tenslotte maar een stuk marsepein en geen levend wezen en ze had het beloofd.

In goed overleg (Pappalien lust geen marsepein waar zoveel traantjes aan te pas komen en broer vond het ook wel zielig voor haar) hebben we besloten eendje nog maar even een tijdje op de kast te laten staan zodat mijn lieve meisje er nog even naar kan kijken.

Volgende keer moeten ze maar marsepein maken in de vorm van een snoepje. Of een lelijke drol. Dat is in ieder geval minder zielig om door te snijden.

Ik vraag me af of het zelfgebakken broodje in de vorm van een schildpadje nog in haar lunchtrommel zit als ze vandaag uit school komt...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!