maandag 3 juni 2013

Mijn bloemetje

Ons meissie. Ze is lief en gehoorzaam, ze is slim en oplettend. Ze weet wat ze wil en probeert dat voor elkaar te krijgen. Ze is al vanaf haar eerste vroege woordjes communicatief sterk maar geeft zich toch niet snel helemaal bloot. Heel soms verdenk ik haar er de laatste tijd van  alvast een voorsprong te nemen op de puberteit. En net als ik weer eens te boos, te ongeduldig uitval met argumenten die nog lang niet voor kinderen van haar leeftijd bedoeld zijn zie ik pas dat ze eigenlijk gewoon een klein meisje van zeven is, met een zeer gevoelig hartje.

Na een lang weekend iets té vol met leuke activiteiten buitenshuis was ze gisteravond echt doodmoe, naar eenmaal in bed kon ze niet slapen. Stilletjes lag ze te huilen omdat ze zo bang was voor iets wat ze nog steeds niet durft te zeggen. En nog harder moest huilen omdat ze ons daar beneden op de bank niet weer mee lastig durfde te vallen. Arme kleine grote meid, ik houd zoveel van je. Laat je moeder je toch altijd gewoon lekker mogen troosten en van eh.. kuch.. wijze raad voorzien.. ik heb ervaring met kleine gevoelige en bange meisjes...

Ik ben er lekker bij gekropen en samen hebben we in haar smalle krakende hoogslapertje lekker warm onder het roze dekbed met de hartjes de belangrijke en ook vooral de minder belangrijke zaken van het leven eens doorgenomen. En toen ging het weer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?