maandag 28 november 2011

.. dan ben je snel beneden

Ik loop naar beneden. De trap staat vol troep, mijn beide handen zijn vol, ik heb haast. Niks bijzonders, dat doe ik elke dag twintig keer en het gaat al jaren goed.

Alleen vandaag niet.

Op de tweede trede van boven voel ik mijn voet wegglijden en ik val keihard op mijn stuitje. Ik kan mijn val niet breken, me nergens aan vastgrijpen. Het duurt een eeuwigheid voor ik beneden ben. Als de tijd niet opeens langzamer is gaan lopen dan moet de trap langer zijn geworden, of mijn hersens zijn in de turbo stand gesprongen. Terwijl ik mezelf in slow-motion naar beneden voel glijden bedenk ik honderd scenario's. De plastic speelgoedpizza die ik op wilde gaan ruimen is uit mijn hand gevallen en ligt inmiddels in acht stukken beneden. Ik kan alleen maar hopen dat ik zelf gewoon in één stuk aan zal komen. Ik ben alleen thuis met peuter, en de telefoon is best ver weg als je onderaan de trap ligt met twee gebroken benen.

Eenmaal beneden schreeuw ik het uit. Peuter boven roept nog "mama?" maar speelt gewoon door. Gelukkig. Ik heb -wederom gelukkig - niets gebroken, maar ik ben zó ontzettend geschrokken. Mijn kont en mijn rug hebben een flinke klap gehad, het doet behoorlijk pijn. Maar waar ik het meest van slag van ben is dat ik zo van slag ben. Ik ben opeens heel misselijk en ga even liggen. Wat een ouwe wijven gedrag, mopper ik ondertussen op mezelf, vroeger kon je toch ook gewoon vallen zonder dat er zo'n heisa van werd gemaakt? Het duizelt me en ik doe mijn ogen dicht. Vrijwel gelijk is het ook weer over. Ik sta voorzichtig op. Ik tril als een gek, maar weet dat er verder niets aan de hand is. Mijn elleboog is ontveld, en mijn hele achterkant is morgen donkerpaars, maar daar blijft het bij.

Ik ontdoe me van mijn nieuwe gladde sokken en scheld ze uit want dat lucht zo lekker op en gooi ze in een hoekje.  Boven zit peuter inderdaad nog braaf te spelen. Om de een of andere vreemde reden besluit ik dat het traphekje dat we eigenlijk een dezer dagen weg zouden halen toch nog maar moet blijven staan. Alsof peuter een hekje nodig zou hebben.

Stom oud wijf.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl