Do it yourself met een beetje hulp

Leuk he, internet. Dat er ooit een tijd was dat het niet bestond, is bijna niet voor te stellen. Hoe konden we overleven?! Zodra er een vraag bij één van ons naar boven borrelt pak ik het dichtst bijzijnde apparaat met internet en zoek ik het op.

Sommige vragen zijn redelijk snel beantwoord (hoeveel mensen wonen er op de wereld? hoe lang moet andijvie koken?), andere wat lastiger (welke school is eigenlijk het beste voor mijn kind?). Ik google ook graag op plaatjes. Tik maar eens in "schimmelinfectie". Of weet je, doe maar niet. Zeker niet als je nog niet gegeten hebt.

Gisteren moest ik een "leuk dingetje" verzinnen om de juffen op het juffenfeest cadeau te geven. We hebben twee juffen in de klas waar ik mede-groepsouder ben, binnenkort vieren ze samen met alle andere juffen op school hun verjaardag. Wij hadden -hoe origineel- bedacht dat alle 28 kinderen in de klas dan een A-viertjes moeten produceren die wij dan gaan bundelen tot een gezamenlijk cadeau. Een A-viertje met eh.. een persoonlijke boodschap er op? Een geknutselde bloem, een verhaaltje, een recept? Of toch fijn gestructureerd in de vorm van een vriendenboekje?

Dus ik googelde. Wat een enorme wildgroei aan sites met tips van juffen en knutselmoeders. De een nog creatiever dan de ander. En Pinterest is natuurlijk altijd een prima bron van inspiratie. Teveel inspiratie eigenlijk.

Ik heb mijn hele bureaublad inmiddels vol staan met leuke knutselideeen, traktaties, bouwplaten. Niet alleen voor verjaardag of afscheid van de juf, maar voor elke mogelijke gelegenheid. Is morgen je hond vijfentwintig en half jaar bij de zaak, ik heb er een leuk DIY cadeau voor. Met mijn huidige knutselfrequentie (3 keer per jaar hooguit) kan ik zelf dus nog járen vooruit.

Opoe in de grote stad

Er moest een cadeau worden gekocht, een portemonnee. En hoe dol ik op online shoppen ben, bij sommige artikelen moet je gewoon even passen en voelen. Dus ging Mammalien, voorheen dol op winkelen, naar de stad. De stad die ze vroeger op haar duimpje kende.

Peuter ging mee, en omdat peuter niet dol op winkelen is maar wel dol op ontdekkingstochten had ik de wandelwagen meegenomen in de hoop dat hij daar in zou blijven zitten terwijl ik in straf tempo door de winkels ga. Ik moet zeggen, dát was geen slecht idee. Peuter deed het prima. Waar ik meer last van had was van die wagen zelf. Want als niet-invalide besef je pas op het moment dat je zo'n ding bij je hebt hoe ellendig het geregeld is in de stad. Hier en daar zit er een lift, maar niet op de etage waar je je parkeerkaartje kunt afrekenen bijvoorbeeld. Via een soort James-Bond achtige sluiproute ben ik er uiteindelijk toch in geslaagd met kinderwagen, peuter én betaald parkeerkaartje in de garage terug te keren. Waar de hele verdieping (nummer 6) waar mijn auto zou moeten staan spoorloos bleek. Verdieping 6 bleek niet bereikbaar vanaf 5 of 7, hooguit via een trapje of over een hek.

Het assortiment portemonnees bleek trouwens op de site een stuk ruimer dan in de winkel, en die ene die ik op het oog had, daar was er nog maar eentje van. Met beschadiging. Dus gingen we een uurtje later onverrichter zake naar huis. Vijf euro parkeergeld, nog een patatje bij de grote gele M om peuter om te kopen en huiswaarts. Thuis vond ik op internet een prachtige leren portemonnee. Over twee dagen wordt íe bezorgd, en de verzendkosten zijn een stuk goedkoper dan een parkeerkaartje.