
Als klein meisje kon ik ook uren in de plaatselijke drogist rondhangen. Ook al hadden ze niet zo heel veel, het was een heerlijkheid om daar rond te scharrelen. Later leerde ik de Bijen.korf kennen, en van die cadeauwinkels in de stad. Met grappige prullaria en met serieus design. En al vind ik het nog steeds wel leuk om zo af en toe te kijken wat er zoal voor nieuws is, ik heb helemaal niet meer de behoefte om alles te willen hebben. Integendeel, ik kan zeer gelukkig worden als ik weer een doos met rommeltjes naar de plaatselijke kringloop breng.
Maar ja. Toen moest ik vorige week voor iemand een kamerplantje kopen en ging ik naar het tuincentrum. Met dochter. En besefte ik opeens een gruwelijke fout gemaakt te hebben. Het mag dan begin november zijn, de kerstmarkt is al in volle gang. (En Mammalien heeft, beste lezers die nog niet zo lang meelezen of last van het geheugen hebben, een flinke kerstfobie)
Dochter komt ogen tekort. We scharrelen uren langs de rekken en luisteren naar vrolijke kerstmuziekjes, we zien dikke kerstmannen met een batterij in hun kont heen en weer klimmen langs touwen. Treintjes rijden door Anton Pieck-achtige tafereeltjes. Veel kerstmuziekjes, rode lichtjes en knipperende lampjes. Dochter is in extase en moet alles zien. Van de O en de Ah-mama-moet-je-deze-zien. Het liefst zou ze onze huiskamer willen opvrolijken met al die glinsterende ballen en slingers, met engelen, lichtjes, boompjes, kerststallen, schaapjes en kabouters.
Maar mama is een paar jaar geleden al overstag gegaan met een kerstboom
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!