Sinds we kinderen hebben hebben we ook een boom, daarvoor waren we zeer gelukkig kerstboomloos. Deze knapperd hebben we een jaar of zes geleden aangeschaft, een blauwspar van de plastic soort. Bevalt prima, geen gedoe met uitzoeken, wegbrengen, verbranden. Elk jaar klapt Pappalien hem weer uit en in, prikt de piek (zijn engeltje) erin, gooi ik er met mijn engelengeduld wat niet meer geheel uit de knoop te krijgen draadjes met glitters en lampjes in en worden verdere onbreekbare versierselen door de kinderen gedaan.De eerste paar dagen dat ie staat vind ik het inderdaad best gezellig, deze foto doet hem geen recht. Als het ding een weekje staat begin ik hem een beetje zat te worden, sta-in-de-weg lichtwegnemend kreng. Een week later haat ik hem. Mede dankzij de vreselijke kerstterreur in winkelcentra, op tv, de radio waardoor ik half december zeker weet nóóit meer lekker te willen eten en geen enkele poging ga doen ook maar enigszins gezellig over te komen. Dat vredige, dat warme,
Wat wel weer heel fijn is is dat ik hem op 2 januari lekker mag aftuigen en naar de garage verbannen.
En om het blogje toch niet al te zeer in een donkere deprimerende december dip te laten eindigen hier twee lichtpuntjes. Zijn het geen schatjes?

Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!