Varkentjes wassen

De zon schijnt, het is heerlijk herfstweer. "Mama, is de glijbaan droog?" informeert peuter bezorgd. Dat zal wel lukken, de speeltuin zit vol kinderen. Vlak voor het trapje naar de glijbaan ligt echter een gigantische modderplas. Een grote superglibberig natte blubberig vieze modderige modderplas. De koning(in?) der modderplassen. Maar zus leert peuter hoe hij daar voorzichtig om heen kan lopen en alsnog het trapje kan beklimmen. Om vervolgens samen met zus van de glijbaan te roetsjen.

Twee keer, drie keer, honderd keer zijn ze al geweest met zijn twee. En als peuter dan nog een keer wil gebeurt het. Hij staat op de derde trede en glijdt er opeens zomaar af.  Boem. Spletsj. Midden in die enorme modderplas. En terwijl een andere moeder hem nog -  tevergeefs, maar toch - probeert op te vangen stond ik vooral te kijken naar de whatsapjes op mijn telefoon. Kreun.

Het modderige varkentje dat voorheen mijn peuter was blijkt een heus speenvarken. Het gegil is niet van de lucht. Alsof hij alle vier zijn pootjes gebroken heeft. Dat blijkt gelukkig mee te vallen, maar het idee van al die viezigheid op zijn jas, zijn gezicht, zijn handen... dat is te erg voor woorden. Dus krijst hij het uit. Ik til hem uit de plas en zet hem op zijn beentjes, maar van verder troosten wil mijn eigenwijze kereltje eigenlijk nooit iets weten. Wat nu? Terwijl de wederom behulpzame moeder een wc rol en handdoek uit haar tas tovert en mijn kind schoon begint te boenen sta ik met mijn nu ook lekker modderige handen in mijn haar. Wederom: kreun.

We hebben inmiddels een behoorlijke groep sensatiezoekende bso-kinderen om ons heen verzameld, maar als blijkt dat er niets spannenders aan de hand is dan een heel vies broekje, jasje en peutertje, druipen ze weer af. Ook het meisje van de behulpzame moeder. Die ziet het niet meer zitten, die glijbaan, en dribbelt samen met mams ergens anders heen. Mijn kind is weer stil geworden nadat ik hem thuis een warm bad voor hemzelf heb beloofd en de wasmachine voor zijn kleertjes. Maar voordat hij meegaat moet en zal hij toch nog glijden, nog één keer. Met zijn modderige lijf op de schone glijbaan. Pas toen het kwaad was geschied begreep ik dat ook dát weer niet zo'n handige actie was. Kreun, derde keer. Geen moederdiploma voor mij, die dag. Ik denk ook dat we die speeltuin voorlopig maar even overslaan...

Vanuit zijn modderige autostoel kon varkentje even later al wel weer een beetje praten. "En thuis mag ik bad he, mama. Dan word ik weer helemaal schoon." piepte hij, nog een beetje benauwd. En inderdaad, eenmaal lekker in het warme water kon hij weer lachen.