vrijdag 22 februari 2013

Uitslapen

De laatste keer dat ik uitgeslapen heb is op de kop af tien jaar geleden. Vlak daarna kreeg ik een baby, die ervoor zorgde dat er in huize Mammalien nooit later -maar wel vaak eerder- dan zeven uur opgestaan moest worden (en dan heb ik het nog niet over de onderbroken nachten). Op de een of andere manier was dat trouwens meestal mama en niet papa die 's ochtends als eerste op het gekrijs afging en verschoonde en voederde.

Die baby- oudste zoon- heeft nooit slaap nodig gehad geloof ik, maar leerde al wel snel dat hij ook gewoon zachtjes in zijn kamer kan spelen. Maar toen kwam babyzus. En baby's, en zeker de mijne, die zijn nu eenmaal graag vroeg wakker. Ik heb me die eerste paar jaar altijd afgevraagd waarom de rest van de wereld zo stil en dicht was, rond zes uur 's ochtends, als ik alleen met een klaarwakkere baby klaar zat om de dag te beginnen... Maar zus bleek meer van slapen te houden dan broer, en zeker nu heeft ze ook de leeftijd dat ze 's ochtends ook nog wel even een paar keer om wil draaien.

Maar gelukkig hebben we nog kindje nummer drie, die met de goed getrainde stembanden. Peuter is ook meestal om zeven uur, half acht wakker. En gelooft niet in zelf spelen op dat tijdstip. Niet geruisloos in ieder geval. Hij kan/wil/durft zijn deur zelf niet open te maken, maar laat wel op flink volume aan de rest van het huis weten wat er in zijn hoofdje omgaat. Dat hij poepen moet. Of dat hij honger heeft. Ook als er niet perse direct hulp hoeft te komen is het duidelijk dat meneer niet meer slaapt, dan brult hij een abc liedje of voert hij een gezellig gesprekje met Sulluf.

Maar de laatste tijd is daar de bijna tienjarige die datgene goed begint te maken wat hij met zijn geboorte verziekt heeft (mijn nog-een-keertje-omdraaien in bed). Hij haalt zijn broertje zo zachtjes mogelijk (*) uit bed en dirigeert hem naar beneden. Maakt een ontbijtje, duwt hem een puzzel voor zijn neus, voert de poezen, zet de tv (op eigen voorkeurskanaal) aan en dan is de rust wel zo'n beetje weergekeerd. Zodat ik soms (op schoolvrije dagen) soms pas om half negen mijn bed uit stap....  En dát is soms wel even heel erg lekker!

(*) dat is een verhaal op zich, het zachtjes doen van twee jóngens waarvan één met de stembanden van een gigantosaurus en het besef dat de wereld alleen om hem draait, en één stuiterbal die overal tegen botst en bovenop springt en alles laat vallen en de hele tijd grapjes maakt... maar de bedoelingen zijn goed en eigenlijk is het ook wel heel vertederend om te horen...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?