Alles is relatief

Vroeger wist ik precies wat hip en niet was, kon ik verschillende stijlen goed uit elkaar houden. Ik kon bijna met mijn ogen dicht aan een student in de bus zien wat voor studie hij deed (Hoezo stereotype? Maar leuk om weddenschappen op af te sluiten). Toen ik ging werken had ik weer een hele nieuwe doelgroep. Tegenwoordig zit ik vooral tussen de niet meer zo heel frisse vinexmoeders en vinexvaders (ook niet het soort waar je wakker van ligt) en ben ik wat kleding betreft vooral op de hoogte van wat hip is voor kinderen tot 10 jaar.

We hebben wél een aantal nichtjes van even voor de twintig tot even voor de dertig. En die komen opeens met vaste relaties van de mannelijke soort thuis. Dat is even wennen hoor, zo'n vent ziet er tóch weer heel anders uit dan ik gewend was toen ik zelf die leeftijd had. Toen ik laatst heel cultureel in de stad in het Nijntje museum rondliep zag ik dus ook wel vier keer die man van nichtje X zitten. Huh? Onee. Hij leek er alleen maar op. Blijkbaar had ik het even gemist, maar kun je als man van de wereld toch echt niet meer zonder dat kapsel en die bril. Man, zeg ik? Jongen.  Even serieus, midden twintigers, die worden ten slotte ook steeds jonger en kleiner en dunner. 

Een tijdje terug had ik het met pubers, die zagen er opeens allemaal hetzelfde uit. En wat waren ze klein! Nou kan dat bij pubers nog wel, dat op elkaar lijken, want dat vinden ze fijn, daar doen ze zelfs hun best voor. Maar later bleken ook de studenten het te hebben. De lichting eerstejaars was nog nooit zo klein en onvolwassen geweest.

Maar wat zegt het over mij dat ik nu die jonge papa's van midden twintig ook al niet meer uit elkaar kan houden? En dat de meest aantrekkelijke vader die ik daar tegenkwam aan zijn grijzige kop te zien toch al heel dicht bij de midlife in de buurt geweest moest zijn?