donderdag 15 maart 2018

Bespiegelingen

Nou dahag, Milan(*), en mama-van-Milan, bedánkt voor het spelen! 
 
Bam. Voordeur dicht, ik wijs jongste waar de auto staat. 

Jongste geeft me gezellig een handje en huppelt naast me. Een goede bui, kennelijk. "Mam, het was écht heel leuk". Hij heeft zijn volumeknop nog op 10 staan. Gelukkig is het niet erg als de gastvrouw dit nog meekrijgt. 

Ik krijg nog wat uitleg. "Want Mam, het was de éérste keer hè, dat ik daar speelde. En weet je, een eerste keer, dat is lastig, want je weet nog niet hoe het is. En daarom doe ik het dan niet altijd. Soms is het leuk, maar soms is het helemaal niet leuk. Of een vriendje zegt dat het leuk is maar dat vind ik dan helemaal niet. Maar Milan is écht heel aardig, en hij zei dat het leuk is om bij hem thuis te spelen, dus ik geloofde hem." 

Er volgen nog meer mooie bespiegelingen in de auto. Dat hoofd van hem, dat denkt altijd wel, dat zie ik aan hem. Maar alleen als hij goed in zijn vel zit komt het er ook in woorden uit. Ik begin hem te snappen, mijn zoon. En hij zichzelf ook steeds beter geloof ik.  


(*) U begrijpt, Milan heet in werkelijkheid natuurlijk geen Milan maar gewoon Pietertje. Of Roderik. Zoiets.

7 opmerkingen:

Laat maar horen!

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en t...