Mijn mannen

Oudste en manlief. Je stuurt ze om een boodschap, maar je weet dat ze negen van de tien keer onderweg verdwalen in hun eigen gedachtenkronkels. Even naar boven om een schone broek te halen en tien minuten later zónder broek terugkomen maar wél even een stukje van het lego-project afgebouwd.

Ze denken echt wel na hoor, méér dan genoeg, over van alles en nog wat. En meer. En dat je dan even zoiets praktisch vergeet als waar je ook alweer mee bezig was, dat kan natuurlijk. Zo is zoon altijd een minuut of tien bezig met opstarten op school. Schriftjes zoeken, potloden slijpen, bedenken wat hij eigenlijk precies voor taak moet gaan doen. En als de rest dan bijna klaar is begint hij ook. En weet ze meestal vlak voor het einde nog nét in te halen en alsnog eerder klaar te zijn, dat is dan wel weer knap.

En het zit in de genen, dat is overduidelijk. Papa's genen. Wat te denken van die keer dat manlief voor de laatste keer naar een avondje van de club ging waar hij in het vrijwillig bestuur meedraaide. Thuis bij een paar hele aardige, wat oudere mensen, waar hij altijd enorm werd onthaald met lekkere hapjes en veel gastvrijheid. "Neem een bloemetje mee, dat is wel het minste wat je terug kan doen", riep ik al dagen van te voren. Natuurlijk, dat zou hij doen. Tijd zat. Hij zou er wel één gaan halen.

Op de avond zelf ben ik dus toch maar snel langs de bloemenwinkel gereden en heb een bos voor hem gekocht ("O, fijn, ik was het vergeten"). Een joekel van een bos, in opvallende kleuren, niet zomaar een bezinepompbosje waar je makkelijk overheen kijkt. "Vergeet je ze niet?", vroeg ik nog in mijn onschuld. Natúúrlijk niet, dat zou hij niet. Omdat ik een wijze vrouw ben en mijn man geheel terecht niet vertrouw als het op dit soort dingen aankomt heb ik ze maar pal voor de voordeur gezet. Zodat hij zo'n beetje moest hinkstapspringen om in de auto te komen zónder die bos.

En inderdaad. Daar stonden ze nog steeds toen ik zijn auto weg hoorde rijden.

Inmiddels staan er naast die bos (die er na twee jaar toch wat vreemd uit begint te zien) nog wat spullen. Zoals de schooltas van oudste (alleen op schooldagen overigens, in de vakantie ligt de tas meestal op school), tennisrackets, zwemtassen en een paar cadeautjes (ongetwijfeld gekocht voor feestjes waar één van mijn mannen alleen heen zou gaan).  Oja, en een peuter. Die zou manlief nog even naar de oppas brengen voor hij naar het werk ging. Man zelf zit er trouwens niet, dus dat valt mee. Ik heb net zijn gsm gebeld om te controleren of hij op zijn werk zit, maar ik krijg geen gehoor. Ik hoor wel een bekend gsm-geluidje, vanuit een jaszak aan de kapstok...