Al snel volgden de eerste foto's vanaf locatie. Blije gezichtjes, een mooie boomhut, vuurkuil... komt wel goed.
Een paar dagen later, we begonnen hier net te wennen aan de rust en de vrijheid zonder de lawaaierige handenbinder, ging de telefoon. Dat hij zo veel sliep. Huh? Wie? Die jongen van ons, die nooit slaapt en dat ook niet schijnt te missen? Hij lag vaak op bed en was energieloos, hoorde ik. Misschien dat hij plotselinge aanvallen van slaap kreeg als hij corvee moest doen? Of dat het afkicken van computergames hem zwaar viel? Ik gokte maar wat... Hij at ook bijna niets, zeiden ze. Waarop we samen tot de conclusie kwamen dat het brood en de worst dan waarschijnlijk nét even anders waren dan bij ons thuis en dat macaroni echt iets oneetbaars is voor hem. Ik heb nog wat tips gegeven wat hij in geval van nood altijd eet - om te voorkomen dat hij compleet zou uithongeren (en voordien het kamp zou vergallen met vermoeidheid en chagrijn).
Ze deden hun best (applausje voor de top-leiding die hem zo goed snapt en zo hun best doet voor de kinderen), maar dat bijvoeren bleek nauwelijks nodig
Uit de appjes en foto's die ik de dagen erna kreeg bleek dat hij echt wel op zijn plek was daar: er kwamen een hoop grapjes uit en ze hadden veel lol met zijn allen. Onze kleine held deed het zo goed! Slapen op een hard luchtbed, "vreemd" eten en ander regime dan thuis, dat is best wel heel moeilijk voor kleine gevoelige piekerende kinderen die niet zo van anders dan anders houden. Maar ook wel heel leerzaam en gezond. En vent is wel heel koppig maar ook berestoer. Waar anderen eerder afhaakten vanwege heimwee of iets, ging hij door tot de volle week. En had veel lol.
Wij konden met een gerust hart met zijn vieren naar de Efteling, en ik moet zeggen, zonder die kleine ben je echt een stuk sneller en kom je nog eens in attracties waar je anders niet komt. Ook leuk.
Na zes nachten 's avonds laat naar een leeg bedje te hebben staan kijken stonden vanmiddag dochter en ik weer klaar om hem op te halen. Een héél blij, heel vies en heel moe gezichtje lachte me toe vanuit een van de auto's. Hij was echt blij dat hij mij en zus weer zag, we kregen zowaar een handje en dikke knuffels, maar hij had het wel heel erg leuk gehad. En ook toen we nog even moesten wachten ging hij al weer met wat andere scoutjes in de weer.
(Gesprek net in badkamer. Ik: "Jongste, wat geef je het kamp voor cijfer voor leuk van nul tot tien?" "Een NUL!" Het was echt niet leu... Om vervolgens weer honderduit te vertellen over levend stratego, de liedjes van de bonte avond te zingen, te vertellen over zwemmen en pretpark, eten en wat die en die toen en toen zei en deed en... )
Ik ben beretrots op mijn stoere scout. Die lekker weer in zijn eigen bedje ligt te slapen. Hopelijk tot ergens halverwege de ochtend morgen.
