Gisteren negen jaar geleden werd er een baby op mijn buik gelegd (de mijne, eerst zat hij in mijn buik, toen werd hij er met grof geweld uitgetrokken en tussen mijn borsten gelegd). Ik keek naar hem en ik vroeg me af wat het voor een kind zou zijn, hoe we het de komende jaren zouden gaan doen zo met elkaar. Vijf minuten later was ik verliefd. En nog steeds.
Hij is lief, hij is intelligent en altijd vrolijk. Creatief, al zijn de bijzondere ideeen in zijn hoofd vaak indrukwekkender dan de uitvoering. Hangt hij liever de clown uit dan een serieus gesprek te willen voeren. Hij heeft een geweldig gevoel voor humor, hij snapt zelfs de subtielste grapjes en is dol op het bizarre. Hij denkt diep na over de dingen, maar praat daar zelden over. Kan helemaal opgaan in zijn eigen wereld en ziet of hoort dan niets meer wat er daarbuiten gebeurt. Hij speelt leuk met zijn zusje en is superlief voor zijn peuterbroer.
Bescheiden en wat verlegen soms, hij vraagt zelden en wordt dus ook wel eens overgeslagen of niet voor vol aangezien (Mammalien, zelf de kunst van het zich onzichtbaar maken al op jonge leeftijd machtig, vond dat op de lagere en middelbare school altijd wel handig, maar is er nu van overtuigd dat zoon dat toch maar beter niet moet doen...) En hij houdt niet van opscheppen. Dus dat doe ik dan wel voor hem. Vanmiddag op het kinderfeestje was hij de beste klimmer van allemaal, kijk maar:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!