Anders

Peuter bekijkt de twee-en-een-halfjarige naast hem. Het ventje zit onbeweeglijk in zijn buggy, dromerig voor zich uit te staren met een speen in zijn mond. "Dat is gewoon een béébie!", brult hij. Niet dat dat nou echt minder is, of het kind is kwestie te verwijten valt, maar het is tóch anders. En hij voelt zichzelf een hele vent met zijn drie jaar en bijna acht maanden.

Even later, we zijn in een nieuwe indoor-speeltuin bij ons om de hoek. Hij scharrelt, luidkeels het Engelse alfabet zingend, wat tussen diverse speelmogelijkheden door. Met blokken met vrolijke letters en cijfers op de zijkant besluit hij een toren te bouwen. Op alfabetische volgorde. En  passant rekent hij nog even uit hoeveel lichtbakken er boven zijn hoofd hangen. "Een, twee, drie, vier en dan nog een rij dus dat is vier plus vier is ACHT!", vertelt hij een in de buurt rondhangende vader die mij wat verbaasd aankijkt. En terecht. Ik heb nog niet eerder een kind van zijn leeftijd gezien met zo'n rekenkundig inzicht en ik schat de kans dat hij kan lezen als hij op dag één naar school gaat redelijk hoog in(*).

Aan de andere kant, een interesse voor dino's of zich afvragen wat er na de dood gebeurt (dingen die ándere slimme kinderen, waaronder broer, bezig houden) daar heeft hij verder (nog) geen boodschap aan. En die prachtige volzinnen die zijn zus maakte op driejarige leeftijd, die heb ik uit zijn mond ook nog niet zo gehoord.

Ook motorisch is het geloof ik geen hoogvlieger. Bij het klimwerk neemt meneer vaak de simpelere route en wordt daarbij nog door leeftijdsgenoten ingehaald, ook al geef ik hem kontjes en handjes. Op de trampoline stond zelfs een meisje dat peuters houterige huppeltjes wat meewarig aankeek en haar moeder meldde "dat dat jongetje helemaal niet zo goed kon springen".

Soms vraag ik me af of hoe het nou moet met zo'n kindje dat ánders is als de rest. Maar dan kijk ik nog eens goed en weet ik, het maakt allemaal niets uit. Hij weet precies wat hij waard is. En dat mag iedereen weten. Hij is gewoon SuperJojis.

(*) het klinkt misschien opschepperig, maar dat is niet zo bedoeld. Ik verbaas me er gewoon elke keer over. Hij telt tot 100 en kan ook van bijvoorbeeld 20 terug naar 0, rekent onder de 10. Kan alle letters en cijfers goed lezen, en doet niets liever dan de hele dag alles wat hij ziet hardop voorlezen. Hij heeft nog niet door dat v-i-s achter elkaar "vis" betekent. Maar dat kwartje valt binnenkort ook.