Over opruimen en bewaren

Hoe veel ik ook van opruimen houd, meestal gaat het dan gewoon om spullen zonder waarde die me in de weg staan. Ik ben daarentegen wel een enorme bewaarster waar het gaat om dingen waar emotionele waarde aan zit. Oude brieven van lief aan mij, van mijn opa aan mij oma, een boek met een opdracht, foto's, een cadeautje dat ik ooit van een bijzonder iemand heb gekregen, een tekening die ik maakte op de kleuterschool, de speld die aan mijn luiertje zat lang geleden, in het pre-wegwerpluier-tijdperk, dat soort dingen waardeer ik. Man heeft de trouwring van zijn oma en wij hebben allebei nog ergens in een doosje de ringen die we droegen bij onze vorige partners. Natuurlijk doen we die nooit weg.

En stiekem hoop ik dat mijn kinderen dat soort dingen ook zullen waarderen. Dus ben ik gisteren druk geweest om drie mooie doosjes te vullen met spulletjes uit de eerste babyjaren van elk van onze kinderen. Per kind een paar ienieminie kleertjes, een haarlokje, een schriftje met behaalde mijlpalen en wetenswaardigheden over de bevalling. Over een tijdje hier en daar nog wat aan te vullen met de favoriete knuffel en de melktandjes, zodra die worden losgelaten.

Ooit, als ze groot zijn en op zichzelf wonen krijgen ze die doos mee. Met de andere vierhonderdvijfenzestig vuilniszakken vol met tekeningen en knutsels die ik nu onder geen voorwaarde weg mag doen van de makers zelf. Dus ik raad ze aan om goed op te letten op school en een vet betaalde baan te zoeken, dan wel een beetje op stand te trouwen, want een huis met flink wat bergruimte is absoluut noodzakelijk.