Mag je je kind aanmoedigen om terug te slaan?

Van huis uit ben ik zeer geweldloos opgevoed. De sfeer van love and peace hing er, of dat nu de tijdsgeest was, de linkse politiek geëngageerde jongeren of dat het zijn wortels meer had in het christelijke geloof in heb je naaste lief, waarin mijn ouders zijn opgevoed weet ik niet, maar de gouden regel was toch wel dat alles zo veel mogelijk met de mantel der liefde toegedekt moest worden. Vergeven en vergeten. Alles voor een goede sfeer. Liever lief dan assertief. Ik ben goed geslaagd.

Als de rest van de wereld nou ook zo was, zou dat een prima uitgangspunt zijn. Echter.

Gisteren in gesprek met een mede-ouder, onze jongste twee zitten niet in dezelfde groep, maar de situatie is vergelijkbaar: onze kinderen worden hier en daar wat op de kop gezeten door twee of drie medeleerlingen. En dit keer zijn het niet de jongens die de lastpakken zijn, maar de meisjes. Niet de Haantjes maar de Queenbees. Eigenlijk is dat misschien nog wel vervelender, zeker als je zelf een meisje bent. Meisjes voeren gemenere oorlogen dan jongens, zuigen, buitensluiten, roddelen, meer onderhuids en houden een wrok langer vol. (Ik generaliseer graag...)

De andere ouder was er kort over: ze hadden hun dochter geadviseerd maar eens een flinke mep te verkopen als die meiden haar weer buitensluiten of knijpen.

De vader van mijn grut is het daar wel mee eens. Ik zelf moet daar wel even een paar keer over slikken. De pedagogen in mijn tijd en ook in die van mijn oudste kinderen waren het er ook over eens: niet - nooit! - slaan. Vechten mag niet, praten!

Eens. Eerst praten. Maar als dat niet werkt? En is je punt wat kracht bijzetten hetzelfde als vechten? Zelfs ik, superlief en verlegen meisje, ooit, heb wel eens een flinke schop gegeven aan de wannabe-queenbee in mijn klas. Wat me overigens veel respect opleverde van de heersende queenbee - waar ik dan op mijn beurt weer niet zo goed raad mee wist omdat ik me niet in die strijd wilde mengen - maar die trut had wel zere benen en ze hield even op met naar doen tegen mij.

Van de zomer. Ik sta op het strand toe te kijken hoe mijn grut zich vermaakt op het opblaas eilandje / stormbaan-ding in het meer. Ze kunnen allemaal prima zwemmen, maar de kleinste is best wel klein, tussen al die grote drukke jongens. Opeens zie ik  mijn oudste staan worstelen met een andere jongen. Hij ziet er nogal pissig uit, die ander. En dan mijn lieve, geen vlieg kwaad doende zoon, wat gebeurt er? Ik word er wat wiebelig van, maar blijf kijken. Zoon zet nog even wat extra kracht en de andere jongen vliegt van het eiland af met een vette plons in het water. Zo.

Oudste loopt even later naast me. Dat er een paar vervelende jongens op het eilandje zijn broertje fink aan het pesten waren geweest,vertelt hij rustig. Die had hij maar eventjes een duw verkocht, en dat had die ander niet leuk gevonden. Ik kijk hem aan en zie een klein scheef lachje en een twinkel in zijn ogen.

Mén, wat was ik trots.

Plogje

Wegens drukte (schoolvakantie, dus nog drukker dan anders...) even wat plaatjes ipv samenhangende tekst. 

De kapster is geweest en heeft me in de make-up gezet en mijn haar in een proefopstelling gedraaid. 

Hier en daar kan er nog wel een versiersel in (parels,  diamanten of desnoods een verse bloem) en aan de voorkant mag er nog wel een vlechtje bij om te voorkomen dat ik op Beatrix lijk, maar de achterkant lijkt wel oke. Wie stemt er mee: de lange of de korte variant?

Het leek wel of we op vakantie waren, ergens in een huisje! De kinderen na het avondeten bijna niet meer teruggezien. (Na heel goed zoeken zag ik een slipper op een meter of 5 boven de grond...)

En even lekker chillen met zijn drie. Heerlijk om te zien. Wat er besproken wordt weet ik niet, dat moet ik geloof ik ook niet altijd willen weten... 

En ook de jongste zoon is er altijd graag bij. (Terwijl zijn zus liever binnen ligt te slapen...)

Spijt op het eind

Ik las hier: the top five regrets op the dying  (met dank aan vriendin C.) Interessant, maar ook best confronterend. Want natuurlijk ga je direct bij jezelf na wat je zelf anders gedaan zou willen hebben met je leven, mocht je nu te horen krijgen dat het vanavond voorbij zal zijn.

Punt twee van het lijstje - ik wou dat ik niet zo hard gewerkt had- zal ik niet noemen. Ik ben op carrieregebied tijdig tot inkeer gekomen: werk (inkomen, status) is niet zaligmakend. En dat veel mensen dat wel vinden, werk boven familie en kinderen stellen dat herken ik, maar daar trek ik me lekker niet zo veel van aan (punt één is dus ook afgestreept!). Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om mijn werk op te geven om meer tijd bij de kinderen te zijn(*). Dat is fijn voor alle partijen, en het geeft rust. Soms roep ik dat ik het druk vindt, het hard werken is (!) met drie kinderen thuis en met vriendjes en clubjes en logistieke problemen. En dat is het ook. Maar die kinderen hebben we, en wat ben ik er blij mee. En stel je eens voor dat je hetzelfde zou willen doen en dan nog een volledige baan ernaast wilt hebben ook?! Dat gaat dus niet, niet zonder nanny.

Misschien had ik een andere baan moeten kiezen. Wat ik deed deed ik goed, daar niet van, en ik zette me er braaf voor in, maar niet met heel mijn hart. Misschien als ik me in een andere richting had ontwikkeld, werk had gedaan waarin ik veel meer voldoening had gevonden, was het anders gelopen. Ik ken het namelijk wel, me verliezen in iets, niet willen stoppen en dus (te) veel werken. Maar dan is het ook een bewuste keuze, en dan zal ik er geen spijt van te hebben. Dus. Punt twee komt niet op mijn lijstje.

Punt drie, de moed hebben om je gevoelens te uiten, dat is er wel een voor mij. Ik ben een binnenvetter, en al helemaal als het gaat om zaken die me echt raken. Ik vertel het niet als ik ergens mee zit, als ik me rot voel. Ik kan je wel gemeend zeggen dat ik je nieuwe kapsel leuk vind, maar dat ik je een geweldig persoon vind en heel veel van je hou om die en die redenen... ehh... lastig. Ik durf het trouwens ook niet te zeggen als ik je nieuwe kapsel niks vind (als ik het al zou willen, want waarom zou ik je teleurstellen als je zelf zo blij bent met die paarse stekels op je hoofd!)

Ik denk dat mijn top vijf er anders uit zou zien. Maar hoe? Eigenlijk weet ik het niet zo goed, wat op zich wel weer goed is. Ik denk er nog even een tijdje over na. Nooit te laat om iets te veranderen, toch?

En jij? Waar zou jij spijt van hebben?


(*) Ik weet, dit is een heikel onderwerp waar mensen zich altijd heel snel over aangevallen voelen. Niet doen. Dit is een logje over mij, over ons en onze keuzes. Als jij het anders aanpakt moet je dat zelf weten. Ik ben blij dat wij het zo doen en dat dat kan. 

Eerste herinnering

Ik las laatst in het "Vergeetboek" van Nederlandse geheugenexpert Douwe draaisma over de eerste herinnering. Er werden ook veel voorbeelden gegeven van de eerste herinneringen van bekende mensen. Leuk om te lezen!

Meestal stamt de eerste herinnering van mensen uit de periode dat ze tussen de drie en de vier jaar waren. Soms iets eerder, soms later. Soms is het alleen beeld, soms een scene of meer. Een en ander ligt een beetje aan de leeftijd van het kind (taalontwikkeling) en aan de impact van de gebeurtenis. Veel mensen die de oorlog hebben meegemaakt als kind hebben daar vroege, vaak angstige herinneringen aan. Blijkbaar blijven dat soort herinneringen beter hangen dan gezellige momentjes.

En dan nog, herinneringen zijn natuurlijk niet altijd even zuiver, zeker eerste herinneringen niet. Die worden onbewust beïnvloed door verhalen die bijvoorbeeld door je ouders verteld zijn over die periode of door foto's die je later hebt gezien. Maar ga maar eens na of datgene wat jij zeker weet dat je het je goed herinnert ook écht zo is gebeurd of dat je de herinnering later onbewust een beetje hebt ingekleurd of misschien helemaal hebt verzonnen, en je herinnering niet meer is dan een herinnering aan wat je toen dacht dat je je herinnerde....

Mijn eigen eerste herinnering is niet echt spannend. Het is een beeld: onze keuken, zwart-witte tegeltjes op de vloer, een gestreept kleurig vloerkleed (jaren 70!), de zon die warm licht op de vloer scheen, mama aan het aanrecht en ik bij de tafel. Ik zal twee of drie geweest zijn.

Boeiend, denken jullie. Ik probeer me dus nog iets spannenders te herinneren uit m'n vroege kindertijd. Die bouvier pup misschien, die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door opeens de keuken binnen te komen stormen waar ik lekker alleen aan het tekenen was? Hoe oud was ik dan, ergens tussen de 3 en de 5, is mijn nauwkeurigste gok. Dat is op zich nog wel na te gaan. Waren er geen vroegere herinneringen? Huilend in mijn peuterbed bij het idee dat mijn ouders al heeeel oud waren en bijna dood zouden gaan (inmiddels 40 jaar geleden en ze zijn er gelukkig nog steeds)? Toen mijn vader me vroeg wat er aan de hand was werd ik boos omdat ik natuurlijk niet durfde toe te geven wat me écht dwars zat..

Maar, wat ik nou wel eens weten wil: wat is jouw vroegste herinnering?

Hip haken

Ik weet het niet hoor, maar volgens mij heeft dat gekke virus van vorige week nu ook mijn hersenen aangetast. Ik kreeg ineens een enorme onstuitbare behoefte om iets te maken, iets met mijn vingers, iets meisjesachtigs, iets hips... Ik heb mijn haaknaald afgestoft en een bolletje katoen opgevist uit mijn (je zal het maar hebben) handwerkdoos gehaald. Toen heel diep in mijn geheugen gezocht naar de juiste moves... En verdomd, een stukje gehaakt!

Leuk. Vond dochter ook. Nu ben ik nog op zoek naar een paar hippe patroontjes om dingen (...) voor dochter te haken. Niet al te moeilijk, zeker niet te tuttig. Wie heeft er tips?

Ondergoed enquette

Namens dreumes de volgende enquette: wat draagt een beetje vette,eh, skinny peuter vandaag de dag over zijn luier heen?

Broer en zus waren met twee en een half (maatje 92/98) zindelijk en toen pas hebben we onderbroekjes aangeschaft en hemdjes.  (De hemdjes zijn door broer overigens altijd geweigerd, dochter draagt ze nog steeds met plezier, zij het inmiddels wel in een wat grotere maat).

Dreumes wordt volgende week peuter, twee jaar dus. En is voorlopig nog niet zindelijk. Wel is hij uit zijn rompers aan het groeien (kan ook aan mama's waskunst liggen) want die knoopjes onderin gaan steeds moelijker dicht en dreumes gaat er wat krom van lopen als ze dan toch eindelijk dichtgeklikt zijn.

De vraag der vragen is dus: krijgt dreumes voor zijn verjaardag nieuwe rompers of nieuwe onderbroekjes met hemdjes?!

30 vragen deel1b - antwoorden. En vragen voor jullie!!

Hier de antwoorden op de vragen van jullie over het blogje van gisteren, vraag 1 - introduceer jezelf:

@Mw Williams: ik heb informatica gestudeerd (dus die baan in de IT dat was geen toeval!)

@Sandra: ik woon in een twee-onder-een kap nieuwbouw huis in een heuse Vinex wijk. Wij waren de eerste eigenaren, zo'n 10 jaar terug inmiddels.

@Roelien: euh... je hebt gelijk, eigenlijk is die foto wat gemanipuleerd. Een of andere App op de Iphone van manlief.

En dan Zannemiek, die had maar liefst tien vragen! Terwijl zij mij stiekum vast het beste kent van alle andere dames. In ieder geval het langst. Ik zal ze netjes alle tien beantwoorden, maar .... willen jullie dat dan ook doen, bij de reacties? Altijd leuk, vragenlijstjes.

Mijn antwoorden:

1. Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?(eten, drinken en familieleden gelden niet als antwoord).

Een laptop met internet!! Verder: mijn eigen dekbed. Boeken. Shampoo en een borstel.

2. Waar kun je de slappe lach van krijgen?

Meestal gaat het nergens over. Bijvoorbeeld die foto-App hierboven waar je gezichten zo leuk mee vernaggelen kunt. We hebben er thuis veel lol mee gehad.

3. Heb je wel eens gehuild om een boek of film en zo ja welke?

Oja, komt regelmatig voor. Maar wel stiekem dan, want dat geef ik natuurlijk niet toe. Films bijvoorbeeld "Ik omhels je met duizend armen" en "Pans Labyrinth". Boeken weet ik zo even geen voorbeeld (ik vergeet het zo snel weer, wat ik gelezen heb...)

4. Stel dat je een groot bedrag mocht geven aan een goed doel, welk zou dat zijn?

Moeilijk! Ik heb sympathie voor Amnesty. Artsen zonder Grenzen. Doelen voor arme kindertjes of vrouwen in ontwikkelingslanden. Maar de vraag is altijd welke organisatie nou echt efficient omgaat met dat geld en wat voor soort hulp nou daadwerkelijk iets bijdraagt.

5. Wat zie je zelf als je grootste talent?

Bij gebrek aan muzikaal of sportief talent zet ik dan maar in op analytisch vermogen. Verder vind ik het fijn dat ik bijna altijd nuchter blijf, goed kan relativeren en meestal positief tegen de dingen aankijk. Dat scheelt een hoop gedoe.

6. Wat zie je op dit moment van je leven als je grootste uitdaging?

Mijn werk als zzp-er. En dan met name om daar genoeg mee te kunnen verdienen.

7. Welke plek op de wereld zou je graag eens willen zien?

Peru, Tibet, China, Scandinavie. Ik ben overigens dol op reisprogramma's op tv: in alle luxe en gemak van het eigen huis in vlot tempo door de bezienswaardigheden heen (-;

8. Als je je leven over mocht doen, wat zou je dan in ieder geval anders doen?

Nooit serieus over nagedacht, heeft geen zin. Bovendien ben ik tevreden met wat ik heb.

En áls het kon, je weet ook niet wat de gevolgen zijn van de keuze voor bijvoorbeeld een andere school, woonplaats, haarkleur... Doet me aan de film (Butterfly Effect?) denken. Voor je het weet herstel je een eerder gemaakte keuze en pakt alles helemaal fout uit.

9. Waarin verschillen vrouwen volgens jou het meest van mannen (en dan niet fysiek)?

Ik weet waar kleine mannetjes afwijken van kleine vrouwtjes: jongens hebben een betere grove motoriek dan meisjes. Waar jongens druk aan het stuiteren zijn kunnen meisjes  urenlang kleuren, prutsen met barbies of kraaltjes, eindeloos kwebbelen en druk bezig zijn met vriendinnetjes en met manipuleren. Meisjes geven meer om snoep. Meisjes hebben meer oog voor wat er in hun omgeving gebeurt dan jongens. Jongens en mannen zijn veel directer, hoeven zich niet in duizend bochten te wringen om in de smaak te blijven vallen bij anderen, kunnen niet multitasken, denken minder ver vooruit en vergeten altijd waar ze hun spullen gelaten hebben. Meisjes zijn van nature zorgzamer en netter.

Zo. Generalistisch genoeg? Oja. En mannen hebben ruimtelijk inzicht. Vrouwen kunnen niet kaartlezen en niet achteruit inparkeren.

10. Geloof je in het lot/kans/toeval of is het leven maakbaar? Of een combinatie van beide?

Beide lijkt me. Het lot bepaalt of je arm of rijk geboren bent, in wat voor omstandigheden, of je genetische aanleg hebt voor de een of andere ziekte waardoor je vroegtijdig op moet geven of juist een enorm voetbaltalent zult blijken te zijn. Je kunt natuurlijk binnen de grenzen die je hebt je leven verder zelf proberen sturen. Hoewel je dan weer de discussie krijgt over wat vrije wil nou precies is. In hoeverre kun je zelf nog bijsturen wat door je genen en je opvoeding/omgeving al grotendeels bepaald is (je talenten, je temperament, je ambitie)? Wel een boeiend onderwerp.

Nou, ik ben klaar. Nu jullie!!!

Ik zet vragen nog even op een rijtje. Copy-paste in het reactie veld en invullen maar... Ik ben benieuwd!

1. Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?
(eten, drinken en familieleden gelden niet als antwoord).
2. Waar kun je de slappe lach van krijgen?
3. Heb je wel eens gehuild om een boek of film en zo ja welke?
4. Stel dat je een groot bedrag mocht geven aan een goed doel, welk zou dat zijn?
5. Wat zie je zelf als je grootste talent?
6. Wat zie je op dit moment van je leven als je grootste uitdaging?
7. Welke plek op de wereld zou je graag eens willen zien?
8. Als je je leven over mocht doen, wat zou je dan in ieder geval anders doen?
9. Waarin verschillen vrouwen volgens jou het meest van mannen (en dan niet fysiek)?
10. Geloof je in het lot/kans/toeval of is het leven maakbaar? Of een combinatie van beide?

Toe ie oor toe ai

In het leven van de thuisblijfmoeder ben je vaker onderweg dan thuis, merk ik nu. Als ik niet onderweg ben om de kinderen van school naar huis, naar vriendjes of de bibliotheek te brengen, dan zit je wel een uur in een bedompte kantine te wachten tot de dans-, tennis-, zwem- of vogeltjesvoerplankjeknutselles is afgelopen. Soms is dat een welkome pauze: even een cappucinootje drinken met andere ouders en een beetje bijkletsen. Maar er zijn ook ouders euh uren bij dat ik zou willen dat ik een boekje bij de hand had, of even mijn mail kon bijwerken of het internet wat verder kan vervuilen met mijn geneuzel. 

Dus. Ik wil iets nieuws. Het broeit al een tijdje, maar ik wist niet zo goed wat. Inmiddels ben ik wel zover dat ik zeker weet dát ik iets wil. Een Iphone, misschien.Of toch een E-reader. Een Ipad? Een rondje over het internet surfen maakt me alleen maar meer in verwarring: wat is er veel te koop!  

Ik heb een mobiele telefoon, helaas zonder internet, maar met camera - dat is fijn, spontaan foto's kunnen maken zonder dagen van te voren na te hebben moeten denken over het inpakken van een enorm fototoestel. Maar ik wil dus meer. Mailen, internetten. En lezen. Boeken van de bieb, want daar ben ik al jaren vaste klant en dat wil ik graag zo houden. 

Een te klein apparaat, dat leest niet heel prettig. Een te groot apparaat, dat sjouw je dan weer niet altijd overal mee naar toe. En het moet er ook wel een beetje elegant uitzien natuurlijk. Lang leve de schone schijn. 

Iemand een tip voor me? 

Blogster zoekt volger (m/v)

Heb je het gezien? Ik heb al 99 volgers! Geen idee waarom, lezen die mensen me allemaal echt? En waarom dan? Maar hoewel 99 een mooi aantal is ben ik nu toch wel erg benieuwd wie de 100e wordt.

Eerst dacht ik, zal ik er een mooie Prijs (met hoofdletter) voor uitloven? Maar dat is natuurlijk ook geen stijl he, onschuldige internetbezoekers omkopen om mijn blog te volgen. En bovendien is het niet eerlijk voor de eerste 99 volgers, laat staan voor alle andere niet-bloggende mensen zonder account die zich al een eeuwigheid door mijn blogjes heen worstelen en daar ook niet voor betaald krijgen. 

Een feestje dan maar voor iedereen? Een verrassing? Een of andere onthulling op mijn blog als/wanneer nummer 100 zich aandient? Wie o wie heeft er een tip? En wie o wie wordt toch die 100e....

Aftakeling en verval

Ik word oud, verzucht ik wel eens. Laten we het hopen, zegt er dan altijd wel iemand. Maar ik bedoel eigenlijk, ik ben nu toch wel oud aan het worden. En dan kunnen ze wel zeggen dat ik eruit zie als "een meisje" maar ik ben verdorie volgende week wel twee-en-veertig (Wah? Nee toch? Ik toch niet?) En mijn lijf vertoont tekenen van verval. Of op zijn zachts gezegd veert het niet meer zo makkelijk terug in de oorspronkelijke staat.

Zo zijn daar 's ochtends in mijn gezicht een aantal kreukels die er nog wel uit te strijken zijn, maar met steeds meer moeite. En heb ik een slechte nacht gehad met wat wakkere uurtjes, dan heb ik daar de halve dag last van. Het lijkt wel een kater, verdorie, maar dan zonder de drank. (Hoe deed ik dat vroeger in vredesnaam?!) En mijn ogen...nee, dat wordt een ander blogje.

En dan gisteren. Ik bral al jaren dat mijn lijf geen warming-up nodig heeft al was het maar omdat ik me nooit zo erg uitsloof tijdens het sporten En"*pats* daar ging tijdens het voorzichtig inslaan van de eerste paar ballen een spier in mijn bovenbeen. En de illusie van mijn onfeilbaar lijf. Gelukkig deden de armen het nog wel, en hebben we de tactiek maar wat gewijzigd zodat vooral de tegenstander moest rennen. Wel gewonnen dus, maar het doet nog steeds pijn. Verdorie.

Ben jij al aan het aftakelen en zo wat is er anders dan "vroeger"?

Bijzondere cadeau's

Gisteren las ik bij Huis vol Herrie een gedichtje. Even los van de inhoud en bedoeling van dit blogje, ik dank Sas in ieder geval voor een mooi cadeautje: een reisje terug in de tijd.

De laatste regel las ik "may God hold you in de palm of his hand" en *pats* ik was weer terug in mijn kleine meisjeskamer thuis bij mijn ouders. Roze met paarse bloemen op het behang, een oranje sprei op mijn paarse bedje. En een monsterlijk zoete aardewerken engel, met een devoot gezichtje en gevouwen handjes. Hol, aan de binnenkant zat ooit een muziekdoosje, geen idee meer wat het speelde. De buitenkant was in de meest zoete kleuren beschilderd, rozig,wit en blauw en precies DIE regel tekst stond er in gegraveerd. Het was een cadeau van een lang geleden naar Amerika geemigreerde tante. Een gruwelijk lelijk cadeau, maar heel bijzonder juist omdat het zo vreemd voorkwam, ik had nog nooit zoiets gezien. Dat moest wel Amerikaans zijn. En dan die Engelse tekst.. Iemand had het wel vertaald, maar echt snappen deed ik het toch niet...

Het ding zelf is gesneuveld of cadeau gedaan aan het goede doel denk ik.Maar de herinnering er aan is er opeens weer. En dat is toch wel weer leuk.

Wat was jouw lelijkste - maar toch bijzondere - cadeau ooit?

Een logje met een luchtje

Vandaag geen gezeurpiet over thuiswerkende vrouwen, griepjes of vallende blaadjes. Een fris onderwerp, waar iedereen blij van wordt dan maar.

In het kader van "onder welke steen heb jij de laatste tijd doorgebracht" kwam ik er laatst in de winkel achter dat er zoiets bestond als geurstokjes of diffusers:  een flesje met olie met een luchtje en wat stokjes die eruit steken. "Decoratief en het vervult je kamer maandenlang met een heerlijke geur", zeggen ze. Hmh, dat klinkt goed. Zou het echt waar zijn? Ik vind zo'n geurlamp ook mooi, maar ben niet zo'n kaarsenbrander, ik vergeet ze altijd aan (of uit) te doen, dus dat schiet niet op.

Iemand ervaring? Werken die dingen echt (zo lang)  in je huiskamer of is het meer iets voor de wc? Welk merk is het beste? En omdat de omschrijvingen van de vullingen allemaal zo super klinken - wat is nou echt een lekkere lucht?

Huishoudelijke Problemen - Update en enquette

Inmiddels heb ik niet één maar direct twéé geplastificeerde slaafjes aangeschaft die nu twee wasladingen schone natte kleding omhooghouden. (Waar zet je die krengen neer, is dan het volgende probleem. Gelukkig kunnen ze ingeklapt als ze even niet nodig zijn.) En manlief, a.k.a. handyman, gaat woensdag na het werk de droger repareren met de bestelde onderdelen die woensdagmiddag natuurlijk gewoon binnen zijn zoals afgesproken, dus woensdagavond werkt alles vast weer als een zonnetje.... En anders kopen we toch maar een nieuwe.

Maar (met dank aan Nieneke's reactie) wat ik me opeens afvroeg:

welk huishoudelijk apparaat zou jij het minst goed kunnen missen??

Ik wil een 3d printer voor m'n sinterklaas

Wat een boeiende Labyrint uitzending was het weer gisteren, "Alles is Maakbaar". Met een 3d-printer en een fablab om direct je ontwerp vanuit de computer te laten printen (handig voor prototyping) maar wellicht in de toekomst ook organen in het lab ontwerpen en ontwikkelen om defecte lichaamsdelen te vervangen met organishe nieuwe onderdelen?!

Kijk hier zelf naar het programma op uitzending gemist

Wat een mooi stukje wetenschap en technologie weer.

Wat ga jij als eerste maken met je nieuwe 3d-printer?

Smoorverliefd

Gisteren zag ik Henk Westbroek door een roze bril. En zelfs daar werd het niet beter van. Mijn God, wat is die man bijzonder onaantrekkelijk en zingen kan hij ook beter niet meer in het openbaar doen. Al vind ik hem dan ook weer niet onsympathiek. Waarschijnlijk is het zijn relaxte, Utrechtse manier van doen. Dat voelt zo lekker vertrouwd.

Maar laat ik het anders zeggen. Gisteren zag ik Henk Westbroek met een grote roze bril op: als presentator van een tv programma voor de lokale tv was hij op bezoek bij een wetenschapper die iets vertelde over hoe het bij mensen werkt als ze smoorverlief zijn. De stofjes aan de binnenkant, en de uitwerking op het soms ietwat vreemde maar wel leuke gedrag aan de buitenkant. En dat het meestal over gaat na anderhalf jaar, die roze blik. Het schijnt overigens dat vooral mensen onder de 30 er last lol van hebben. (Huh? Nee toch?)

Hoe zit het met jou? Ook wel eens smoorverliefd geweest? Vertel?!

Mam, mag ik op de Wiieeeeeehhh??

Oudste zoon is dol op spelletjes, op de Wii, de DS, op internet... Op zich niets geks aan, niet alleen zijn ouders en zijn neefjes zijn nogal dol op computers en wat je ermee kunt, en komt er een keer een vriendje spelen dan praten ze onbegrijpelijke taal met elkaar. Laatst had ik zelfs een moeder over de vloer die direct in het Mario Wii dialect mee ging doen en toegaf dat ze zelf sterren ging scoren voor zoon als die op bed lag...

Maar genoeg is genoeg, en er zijn ook andere dingen op de wereld. Zo proberen we oudste heel pedagogisch voor te houden. En als wij hem dan een beetje ongelukkig hebben gemaakt door de toegang tot Wii, DS of tv te verbieden duiken we zelf snel weer achter een pc of laptop om  verder te kunnen waar we net lekker mee bezig waren (bloggen, mailen, surfen naar informatie of mooie spulletjes, foto's bekijken en bewerken en soms zelfs wat werken). Zitten we niet achter pc, dan staat de tv toch wel aan of zit ik met mijn neus in een boek, vaak allebei tegelijk. (Oja, en heel af en toe komen we ook wel eens buiten, bewegen we ons lichaam een beetje of hebben we een sociaal contactje :-) 

Dus eh... tja. Soms lijkt het wat dubbel.

Maar wat ik eigenlijk van jullie wil weten:  Wat zijn de regels bij jullie thuis? Hoe lang vind jij dat een kind per dag spelletjes mag doen, dvd of tv mag kijken?

 (En ben je niet in het bezit van kinderen in de juiste leeftijd om met een totaal andere smaak op het gebied van vijetijdsbesteding, wat is jouw mening?)

Closed

Maison Mammalien gaat op slot. Casa Carolina is open, maar daar zijn jullie niet welkom sorry. Hoe lang het hier stil blijft, dat weet ik nog niet niet zo lang hoor hoop ik. En waarom, dat weet ik wel maar jullie niet. Heb dus even een mulitple choice gemaakt. Omcirkel het juiste antwoord:

1. We gaan met de sleurhut naar Oostenrijk
2. Ik moet schoonmaken, de bezem door maison mammalien
3. Twee weken cruise in de Caribean
4. Een hutje op de hei
5. Ik moet een entertainment programma voor drie kids verzorgen, gelukkig samen met manlief
6. Ik moet mijn computertijd even helemaal richten op de nieuw te bakken site
7. Ik heb last van stress
8. De mieren hebben gewonnen
9. De belastingdienst heeft me gevonden en nu moet ik voor 5 jaar adminstratie bijwerken
10. Manlief heeft behoefte aan aandacht

Laat maar horen! En, tot later...

De grote vakantie enquete

1. Ga je de komende weken op vakantie? Hoe lang en waar naar toe?
2. Waar eet/slaap/speel je dan?
3. Wat is het vervelendst van vakantie?
4. Als je maar 3 dingen in je koffer mag stoppen, waar kun je niet zonder?
5. Waar ben je het meest blij mee als je weer thuis komt?
6. Heb je schoolgaande kinderen? En zo ja, is de schoolvakantie voor jou lekker uitrusten of is het juist extra afzien?
7. Bloggen in de zomervakantie?
8. Huisdieren?
9. Lees je de krant / kijk je tv op je vakantieadres? Wat dan?
10. Wie zorgt er voor de plantjes thuis?

Film

Na een week vol voetbal op mijn tv scherm wil ik wel weer eens een goede film. In de bioscoop kom ik hooguit nog twee keer per jaar (voor een kinderfilm in de vakantie en als we een keer een gekke dag hebben en een oppas regelen met manlief samen) maar ook op de bank met een dvd-tje vind ik een echt goede film wel even genieten.

Een goede film is voor mij een film waar ik van begin tot eind "in" zit. Bij veel films loop ik halverwege toch even planten water te geven of schiet me opeens te binnen dat ik wasmachine nog moet uitruimen. Met name tijdens de door manlief ademloos gevolgde achtervolgingen met veel piepende banden en veel gehak en gezaag haak ik meestal af en kom ik later wel weer kijken wie er gewonnen heeft (maar dat is meestal vooraf al duidelijk al ziet het er vaak slecht uit voor de held...) Geen 007 voor mij dus (-;

Ik houd van spannende thrillers, films met een goed "verhaal", die liefst wat ingewikkeld in elkaar zitten omdat tijden of verhaallijnen door elkaar lopen. Maar ook de lekker relaxte feel-good movies vind ik wel wat hebben (the Mexican, Little Miss Sunshine), of van die films waar je met een beroerd gevoel mee blijft zitten als ze uit zijn (Kite Runner) maar je toch van begin tot eind in hun greep hadden...

Euh, vraagje aan jullie:

Waar houd jij van? Welke drie films vond jij echt super, en waarom? 

Over politiek en lijsttrekkers. Vertel eens??

Er komen verkiezingen aan, geloof ik. Ik hoor af en toe iets op radio 1, zie per ongeluk een keer een lijsttrekkersdebat of hoor iemand uit mijn omgeving stevig van leer trekken tegen de een of de andere politicus / politieke partij. En ik heb best wel een mening hoor, over veel dingen en over veel ook niet en ik vind dat iedereen goed geinformeerd moet zijn voor hij mag gaan stemmen om Amerikaanse toestanden te voorkomen, stemmen op iemand met een betrouwbaar gezicht bijvoorbeeld. Maar het blijft lastig... Ik ben er dan ook nog niet uit.

En jullie? Hieronder een lijstje met vragen waar ik benieuwd naar ben:

1. Volg je de landelijke politiek door het jaar heen?
2. Stem je altijd op dezelfde partij?
3. Hoe belangrijk is een lijsttrekker voor het/jouw stemgedrag?
4. Kijk je naar debatten, ken je de partijprogramma's?
5. Wil je zeggen hier op welke partij/wie je stemt (en waarom) ?
6. Waar moet meer geld naar toe en waar kunnen we op bezuinigen?
7. En last but not least... wat doen we met Wilders?