Dat het weer, of de seizoenen van invloed zijn op het functioneren van het menselijk lichaam en de geest, daar wilde ik nooit zo aan. Beetje geitenharensokken wetenschap, dacht ik dan. Ook de juf van mijn dochter bekijk ik altijd met grote twijfel als ze roept dat ze aan de kinderen kan merken wanneer er storm of een weersomslag op komst is, omdat de klas dat drukker en onrustiger is dan normaal. Aan de andere kant is natuurlijk al jaren bekend dat er een relatie is tussen weinig daglicht en depressieve gevoelens, dus dat er in de herfst/winter meer depressies voorkomen dan in het voorjaar is niet gek. En wat te denken van die mensen die bij bepaald weer pijn in hun gewrichten hebben, of aan hun (geamputeerde) ledematen voelen dat het gaat regenen?! De maya's dachten zelfs dat de dag van het jaar waarop iemand geboren werd invloed had op de rest van zijn leven. Of dat iets met het seizoen en het weer te maken had weet ik eigenlijk niet...
Eigenlijk merk ik het ook aan mezelf (en aan de kleintjes). Het lijkt zo logisch, maar pas de laatste jaren valt het me op (of is het zo dat pas de laatste jaren mijn lijf zich er meer van aantrekt?!) dat mijn slaappatroon heel anders is, afhankelijk van het seizoen. 's Zomers met het vroege licht buiten, of zoals nu in de donkere dagen rond kerst. Al sta ik altijd op ongeveer dezelfde tijd op (zonder wekker, dat gaat vanzelf), dat wil niet zeggen dat mijn lijf het daar altijd mee eens is. 's Zomers lig ik vaak al te vroeg helemaal onuitgeslapen wakker, en 's winters draai ik me het liefst nog een paar keer om. En van slaaptekort krijg ik dan weer allemaal andere kwaaltjes.
Misschien toch maar eens een lekker verduisterend gordijntje aanschaffen... En natuurlijk de griepen en verkoudheden in de herfst, de keelontsteking in februari (waarom?!), kou op mijn spieren en botten of juist warmte, en de invloed van zon of juist druilerige regen en koude wind op mijn humeur, ook overduidelijk...
En jij? Hoe reageert jouw lijf of geest op de seizoenen en het weer?
Daar heb ik al heel wat over geschreven. Ik zal het hier nog even samenvatten: ik ben een lentemens en een koukleum, het moge duidelijk zijn dat dit NIET mijn favoriete tijd van het jaar is. Tussen maart en oktober sta ik makkelijker op dan in de donkere maanden. Van storm word ik onrustig en chagrijnig. (waarschijnlijk ben ik in een vorig leven weggewaaid...)
BeantwoordenVerwijderenIn de herfst word ik standaard ziek. Geestelijk heb ik het in de maanden januari, februari en maart zwaarder. Vind het moeilijk om het leuk te houden. Zodra de zon gaan schijnen en de bolletjes gaan uitlopen word het makkelijker...
BeantwoordenVerwijderenIk herken mezelf helemaal in dit verhaal. Leren we ons lijf beter kennen, of wordt de invloed met de jaren groter?
BeantwoordenVerwijderenYep, ik functioneer ook stukken beter in de lente en de zomer. Ben veel sneller moe in de herfst en winter, heb veel meer slaap nodig. Aan het begin van de herfst ben ik ook hondsmoe, elk jaar weer. De omschakeling is teveel voor me denk ik.
BeantwoordenVerwijderenIn de zomer kan ik de wereld aan. Dan kan ik echt alle tegenslagen wel uitzitten. Maar in de winter vind ik het altijd moeilijker.
BeantwoordenVerwijderenVoornamelijk iets met minder buiten zijn, denk ik, bij mij.
ik merk het nu ook veeeeel meer dan vroeger, voor ik ziek werd... maar ik wist al wel dat het invloed heeft op ons (welzijn).
BeantwoordenVerwijderenen inderdaad heb ik nu ook erg veel last van de kou, die zit dan precies IN mijn gewrichten!?
we worden ouder joh, we worden ouder :-)
ps: mooie boom trouwens!
niet zo best, dat kan ik je wel zeggen - maar ssst, want de laatste tijd mogen we niet klagen ... ;-)
BeantwoordenVerwijderenMmm, reageren lukte zojuist niet. Nog een poging.
BeantwoordenVerwijderenIk heb niet heel veel last van de seizoenen. Tenminste, dat denk ik.
Ik heb er niet zo heel veel last van, wel merk ik dat ik in de herfst en winter sneller en vaker moe ben. Maar ja dan ga ik gewoon wat langer en vaker bankhangen :)
BeantwoordenVerwijderenMmmm - ik weet nog hoe geweldig ik het vond om in het donker naar school te gaan; hoe ik meteen buiten stond als er een plukje sneeuw uit de lucht omlaag dwarrelde. En nu? Nu zie ik al tijden van te voren op tegen die hele korte dagen en toen de ijsvloer (halfweggesmolten en weer bevroren sneeuw) voor de voordeur dit weekend eindelijk weer was verdwenen, was ik zo blij als.... een kind? Of misschien een uh... bejaarde?
BeantwoordenVerwijderen@IMS: jaaaa, heeel herkenbaar!!
BeantwoordenVerwijderen