donderdag 2 maart 2017

Zelfverheerlijking

Was het een tijd nogal stil hier, kom ik terug met mijn treinavontuur. Niet de beste promotie van mezelf natuurlijk. Aan de andere kant, wie zit er nu op te wachten dat ik hier ga vertellen dat ik zo enorm goed ben in wiskunde of gehaktballetjes draaien?

Maar het is wel een beetje wat ik mis in blogland, of in het algemeen onder de jongeren: zelfspot. Misschien is het de facebookgeneratie met alleen maar likes en geen duimpjes naar beneden. Pinterest pagina's vol mooi en goed en kijk-mij-eens-knap-zelfgemaakt. Kinderen die alleen nog maar te horen krijgen hoe góed en hoe knap ze zijn, en aangemoedigd worden tot nóg beter. Ik word soms onpasselijk in de kleedkamer van het zwembad na de zwemles, als die moeders om die kleine natte bibberende lijfjes heen staan te koeren. Ze zó enorm ophemelen. Met honderd duizend keer meer woorden voor "lekker gezwommen" en "goed je best gedaan" dan ik in dit blogje kwijt kan. Elke les weer.

En ik begrijp het wel een beetje hoor, ook ik probeer mijn kinderen een beetje zelfvertrouwen te geven en ze te leren dat je best ergens voor doen belangrijk is. Aan de andere kant, ergens luchtig mee omgaan, een beetje relativeren, dat is ook belangrijk. En dat mis ik dus wel eens.
Soms zijn er gewoon dingen die niet zo goed aan, of niet leuk zijn. En dat mag ook. En hoe ga je daar dan mee om? Het hoeft allemaal ook niet altijd even serieus ook, vind ik. Zeker niet als je klein bent.
 
Herkenbaar?

8 opmerkingen:

  1. Helemaal gelijk heb je! Ik denk soms dat we onze kinderen tegenwoordig laten opgroeien tot kleine narcisten. Constant worden ze opgehemeld en als ze groter worden hengelen ze naar likes op FB of Instagram. Het erge is dat ze van ons, de 'grote mensen', dit voorbeeld krijgen. Inderdaad... wat zelfspot en zelfrelativering kan nooit kwaad.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Kan niet goed zijn, het voortdurend ophemelen van kinderen. Zo werkt de (boze) buitenwereld niet, daar stoten ze voortdurend hun neus. En dat doet dan extra pijn als ze thuis voortdurend als prinsje/prinsesje zijn behandeld.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Helemaal eens! En ik had er ook nog wat aan.. ik moet nog een OV-kaart kopen voor oudste en ik weet nu heel zeker dat je me voor een drama behoed hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nee, je moet je kind inderdaad ook niet alleen maar ophemelen. Dat wordt later namelijk zo schrikken als ze de maatschappij in moeten.

    Ik heb op mijn Whatsapp status staan: Life's a bitch.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Owwjee schuldig! Ik ben ook erg van de complimenten en het benadrukken waar ze vooral erg goed in zijn. Gevalletje overcompensatie vrees ik... maarre tegelijkertijd probeer ik wel mee te geven dat het ok is als iets niet lukt of als je ergens niet of minder goed in bent. Komt hopelijk goed :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben er nooit bij, maar van wat ik wel van je weet vertrouw ik er helemaal op dat jij dat prima doet!

      Verwijderen
  6. Faalangst kweken is het, je kunt nou eenmaal niet overal het beste in zijn en dat hóeft ook helemaal niet, bewáár me voor al die supertalentjes. Laat een kind zich happy voelen op z'n eigen niveau en inderdaad niets mis met zelfspot, kan ik héél erg van genieten.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?