dinsdag 21 mei 2013

Slurf

Slurf (Sulluf) is al jaren de allerbeste vriend van onze jongste zoon. In die jaren is er natuurlijk van alles gebeurd, lief en leed hebben ze samen gedeeld, Slurf is een paar keer zoek geweest - o, drama! - maar steeds weer opgedoken. Onlangs bleek zelfs dat Slurf een heuse identieke tweeling was, toen de andere helft uit de kast kwam. En nu liggen ze samen in het bed van zoon, die overigens precies weet welke de échte Slurf is en welke de andele, eh andere. Die andere Slurf is wel lief maar niet zo lief als de echte. Hij is niet zó vies en afgeslurfd, en vooral, hij heeft aanmerkelijk méér Slurf.

Dat Slurf nog Slurf heten mag is een wonder, want het kenmerkende reuk- en grijporgaan heeft door de jaren heen behoorlijk ingeleverd aan centimeters. Van de oorspronkelijke stevige gevulde 10 centimeter is er nog hooguit één over. Het ding is inmiddels gereduceerd tot een flinke brede slappe snuit met onderin een groot gat. Toen ik gisterochtend op de grond naast het bedje ook nog een flink deel van de herseninhoud van Slurf zag liggen besloot ik actie te ondernemen.

Nadat Slurf met een zeer zielig stemmetje aan zoon om toestemming had gevraagd (én gekregen!) stonden we met zijn drietjes bij oma  (pluche-beesten-dokter-bij-uitstek, geen wachttijden, vriendelijke doch stevige behandeling, ook op feestdagen) op de stoep. Ik had zelf al wat originele Slurfvulling teruggepropt in het slappe koppie, oma heeft daarna het stompje vakkundig dichtgenaaid. We hebben zelfs nog over een protheseslurf in een vrolijk bloemetjesstofje gebrainstormd, maar daar moesten we later nog een keer voor terugkomen. Tot zover zoon blij, ik blij en vooral Slurf blij natuurlijk.

Thuis bekeek zoon Slurf echter nog eens goed, vóelde nog eens goed en was het er niet meer mee eens. Dit was niet hoe hij Slurf het liefste had. Hij moest weer open. Gelukkig deed de omkoop-afleid-eierkoek  wonderen, en heb ik hem er later niet meer over gehoord. Vannacht hebben ze in ieder geval weer heerlijk samen geslapen. Al weet ik niet of Slurf geen nachtmerries heeft gehad over dat happende mondje en die peuterende vingertjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?