woensdag 20 maart 2013

Huiselijk geweld

Napoleon en Josefine noemden we ze. Omdat hij een krielkipje was met een te groot ego, en zij een   voorname dame van formaat. Na ruim 10 maanden is dat beeld een beetje veranderd. Hij is uitgegroeid tot grote gespierde kater, een heel verschil met haar zachte poezenlijfje. En hij is heer en meester in huis: hij mag als eerste eten en zij krijgt de kruimels. Nou zijn er meer dan genoeg kruimels, daar niet van. Ook komt zij lekker bij mij op schoot liggen en neem hij genoegen met een plekje ergens anders op de bank.

Maar toch. Eens in de zoveel tijd spelen zijn hormonen (of de verveling of ik-weet-niet-wat) blijkbaar op en dan jaagt hij haar door het hele huis heen. De witte plukken poezenbont uit haar vachtje vliegen om mijn oren. Nap staat zich groot en stoer te maken, Fien blaast naar hem vanonder de bank, oortjes plat in haar nekje. En dat vind ik gewoon niet zo leuk. Ik hou niet zo van ruzie, al helemaal niet van fysiek ende huiselijk geweld. Zijn eigen zusje nog wel...

Het wordt tijd dat Nap naar buiten mag en daar wat vriendjes/vijanden van eigen formaat vindt. Of ietsjes kleiner, want ik wil toch wel graag dat ook hij heel blijft....

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?