De mooiste dag van je leven

Er stoppen twee auto's voor onze deur. Uit de ene komt een jongen met spijkerbroek, warrig haar en een flinke camera. Uit de andere twee mannen in feestelijk kostuum. Samen trekken ze nog een portier open en hijsen er een heuse bruid uit. Zoals alleen een bruid er uit kan zien: veel te veel haarlak, veel te veel te donkere make-up en lange witte jurk. Ze probeert de lappen witte stof over haar gigantische kont recht te trekken en haar blik dwaalt even rond. Een donderwolk in tule. Er kan geen lachje af. Of het stress is of gewoon een chronisch gebrek aan plezier in het leven, ik weet het niet. De druilerige regen die uit de grijze hemel komt maakt het plaatje nog eens extra somber.

Ze bevestigen in ieder geval mijn mening over het uitzicht dat wij vanaf ons huis hebben en gaan op het steigertje voor het water staan om foto's te nemen. Van die foto's, zo zie ik, die de meeste andere bruidsparen ook in hun album hebben zitten: zij leunt tegen hem aan, ze buigen eerst naar links, dan naar rechts. Hij doet een keer iets joligs met haar been. Dan een close-up, de gezichten dicht tegen elkaar aan, ze kijken allebei enigszins dromerig naar een plek ergens in verte. Wáár ze over dromen, god only knows. Ik wil het liever niet weten.