dinsdag 13 december 2016

Zielig bestaat niet

We waren 19, geloof ik. E. nam me voor het eerst mee naar huis, en in zijn slaapkamer op zijn bed zat een ontzettend afgekloven knuffelhondje. Resultaat van jarenlang knuffelen en liefhebben. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had: deze jongen was lief, die moest ik houden. 

Mijn oudste is ook zo. Hij is dertien en grappig en stoer, slim en heeft genoeg vriendjes, maar kom niet aan zijn liefste knuffel. Ook dochter kan er slecht tegen als ik grapjes met favoriete knuffelbeestjes uithaal die gewoon nog steeds in bed liggen. Zelfs manlief heeft zijn oude kale stijve (Steiff?!) beertje uit nostalgische overwegingen nog ergens op zijn studeerkamer staan. 

Dan jongste.

Jongste is goed opgevoed in de knuffel traditie. Een knuffel was altijd een goed cadeau. Hele verhalen werden er verzonnen, de ene giraf (Safari) was papa, de andere mama. De familie breidde zich steeds verder uit. Noodgedwongen weken we uit naar eenhoorns, omdat de giraffen op waren en de eenhoorns er het meest op leken... Met Sinterklaas vorig jaar kreeg hij de klapper: een enorm dikke zachte roze eenhoorn. Schot in de roos. "Mijn dochter! Dat is mijn dochter!", riep hij zodra hij het ding uit de verpakking had. 

Hij sleurde dochter mee door het huis, naar opa en oma zelfs. Wij speelden vrolijk mee. Hij gebruikte haar als kussen, als speelmaatje, als troost. Als hij naar school ging kreeg ik de opdracht les te geven aan zijn "dochter". 

En opeens, een paar weken terug, was het klaar. Van de ene dag op de andere dag. Hij had in een biebboek (Bedankt, bieb! Ik zal het censuurbeleid toch wat strakker aan moeten halen!) gelezen over een jongen die te oud was geworden voor knuffels. En dat was hij ook, zo besloot hij. Knuffels werden uit bed gegooid, licht uit, slapen. 

De volgende morgen trof ik hem in een leeg bed. Alle schatjes waren hardhandig uitgezet. En al mijn pogingen om er een paar weer terug te duwen in bed werden wreed verstoord. Knal! Van anderhalve meter op het harde laminaat met hun oogjes. 

Maar vind je het dan niet ziélig voor je dochter, jongste? Ze heeft misschien pijn? Je houdt toch van haar? 

"Zielig bestaat niet, mam." Het is inmiddels een gevleugelde uitdrukking geworden bij ons thuis. 

Nou, dat zijn broer en zus en mama niet met hem eens. Maar hij is onverbiddelijk. Geen knuffels meer. Op die ene héle kleine na die hij recent in zijn schoen vond... Hij is te groot en heeft ze niet meer nodig.

Denkt hij. Ik denk van niet. Maar hij is hard. Voor zijn knuffels en vooral ook voor zichzelf. Zielig bestaat niet. 

6 opmerkingen:

  1. Mijn oudste is het hartgrondig oneens met jouw jongste ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zolang niet alle knuffels het huis uit zijn blijft er altijd de kans op "rehabilitatie" ;-) ze krijgen vast nog wel ergens een plaatsje waar ze standby kunnen blijven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik doe mijn best ze strategisch op te stellen, elke dag weer :-)

      Verwijderen
  3. Oudste hier inmiddels knuffelloos, maar jongste en Oude Beer gaan nog heel lang samen door.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. laat gaan, wellicht komt hij er wel weer op terug als jullie de aandacht er niet meer op hebben. Ik ben zelf ook enorm van de knuffels, manlief daarentegen totaal niet. Zoonlief heeft het gen gelukkig wel.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...