Scheel

Een kat, poes of kater, die moet lekker stevig zijn. Want dik is gezellig. Bovendien kan ik niet zo goed tegen de smekende blikken van mijn poezenvriendjes. Ik hoef maar een stap de keuken in te zetten of ze staan me naast hun lege bakjes hongerig aan te staren en koppen mijn benen omver. Dus dan geef ik maar weer wat brokjes bij. Of ik laat een stuk leverworst vallen. Voeden op verzoek, dat was een tijdlang bij baby's helemaal in.

Nu heeft de dierenarts echter besloten dat mijn vriendjes al na slechts één jaar onder mijn dak te hebben gewoond behoorlijk vet zijn. Nap, die is nog lekker actief op jacht buiten, maar Fien ligt de hele dag op haar dikke derriere - als ze niet wakker geschud wordt door het geluid van een openslaand keukenkastje tenminste - zodat ze op een wit behaarde matroesjka begint te lijken. Niet gezond, besloot de dierenarts en adviseerde mij om ze wat minder voer te gaan geven.

Tel bij dat advies nog het dure voer dat we moeten kopen in verband met het blaasgruis, en je snapt dat er in huize Mammalien een streng regime heerst tegenwoordig. Twee keer per dag een beetje afgepast eten. Met de nadruk op beetje. Fien ziet scheel van de honger, ze loopt de godganse dag achter mijn kont aan te mauwen. Ze kijkt elk hapje mager rookvlees dat ik op mijn eigen boterham plak uit mijn mond. Maar helaas.

En Fien. Weet je. Baasje moet ook weer wat strenger worden voor zichzelf. Want dat plakje magere rookvlees wordt veel te vaak opgevolgd door een flinke chocoladereep of een handje pepernoten (en nog een en nog een en .. ope s de zak is leeg..)

Ik ben vanmorgen begonnen met magere yoghurt met twee gram muesli er in, en vanavond mag ik vast nog wel een halve druif. Ik kijk inmiddels net zo scheel als poes. En als ze niet oppast vreet ik samen met haar broer haar bakje met anti-gruisbrokken leeg.