Goed gesprek

Oudste zoon is aan het spelen en ik kom vertellen dat hij naar bed moet. Hij kijkt boevig en vraagt onschuldig: "Mama, wil je me wat vragen?"

Eh, even improviseren, ik ga natuurlijk niet dat vragen waarvan hij al weet dat ik het ga vragen. Nog enigszins in de vreemde sferen van de film die we gisteren hebben gezien (Tree of Life), verzin ik: "Zeg zoon, wat ik me afvroeg, waar woont God?"

Hij twijfelt geen seconde. "In de negentiende eeuw".

Prachtig antwoord.

Uit

De laatste keer dat we -man en ik-  UIT zijn geweest is toch zeker een jaar of honderd geleden. En nu was het deze week zomaar twee keer achter elkaar raak. Eerst D.o.lf J ansen met zijn eindejaarscabaret (klik hier voor meer info) "A.ls ik het niet doe doet n iemand het". Leuk, maar wel een beetje typisch eindejaarscabaret. Het improviseren op de dagelijkse actualiteit en de reacties uit de zaal miste een beetje, zoals ik me dat van honderd jaar geleden herinner.

En een paar dagen later Wi.m T S.chippers, met "Het l.aatste nipp.ertje". Met gratis drankje achteraf, dus ik laat het schrijven van een goeie recensie even over aan iemand anders (zie hier bijvoorbeeld) Briljant was het: prachtige teksten, snel en slim, en lekker absurd natuurlijk. Jammer dat de zaal echt maar voor een derde gevuld was, de mensen die er zaten waren erg enthousiast. Dus mócht je nog niets te doen hebben, de komende maanden, kijk eens of je nog ergens kaartjes krijgen kunt... 

30 vragen - 30. De laatste

Leef elke dag alsof het je laatste is, roepen ze soms. Geen idee wat ik daarmee moet, dacht ik als puber dan. Ook de bekende vraag "wat zou je doen als het je laatste dag is vandaag?" heb ik altijd een moeilijke gevonden. Een sigaret opsteken, roept mijn man die (zeer bewust) al honderd jaar niet meer rookt. Bah, ik hou niet van roken. En verder weet ik het niet. Zou ik uit de band springen, iets doen waarvan ik de consequenties toch niet meer onder ogen hoef te zien, doorgaan met de dagelijkse strijk, of gewoon helemaal niks meer doen en wachten tot de zon uitgaat? En die andere vraag, hoe zou je leven als je wist dat je juist het eeuwige leven had?

Laatst werd ik er weer eens opgedrukt, op de eindigheid van het bestaan(*). Een beetje triest aan de ene kant, maar ook wel weer heel mooi. Want het deed me me goed beseffen wat ik heb, het maakte me (nog meer) aan het relativeren, aan het nadenken over wat nu écht belangrijk is in het leven.Tegenstrijdig genoeg kreeg ik er juist meer geduld van. De rest van de dag was ik meer dan anders nog gelukkig, blij dat ik leef, genietend van alle hele gewone maar o zo mooie dingen om me heen.

(*) het gaat met mij goed hoor -  voor jullie gaan denken dat mammalien op zeer korte termijn vanaf de eeuwige jachtvelden door moet gaan bloggen

30 vragen - 9. Mijn geloof

Mijn ouders waren katholiek, mijn basisschool ook, dus daar heb ik wel wat van meegekregen. Op de middelbare (katholieke) school in de godsdienstles heb ik gelukkig ook veel geleerd over andere religies en om daar over na te denken. (Aan die enorme s*kkel van een godsdienstleraar waar ik toen vanwege zijn irritante manier van doen zo'n hekel aan had, met terugwerkende kracht mijn complimenten!)

Ik geloof niet, geloof ik. Ik houd niet van kerkdiensten, preken, vind de bijbel vooral een historisch zeer boeiend boek. Heb een hekel aan doctrines. Ik geloof dat mensen soms houvast hebben aan hun geloof, antwoorden krijgen, rust vinden. Ik geloof ook dat religie soms tot hele nare toestanden lijdt. Binnen een geloof - de gelovigen zelf die lijden onder veel te strenge leefregels- of tussen gelovigen onderling. Hoeveel oorlogen zijn er al niet uitgevochten en hoeveel onrecht is er niet aangedaan onder het mom van?

Het "ietsisme" van Plasterk dan? Veel mensen die niet meer christelijk zijn maar wel denken dat er "iets" is? Misschien wel, al weet ik niet wat dan. Weten is geen geloven, dat weet ik ook wel. Ik denk er wel eens over na, maar dan weet ik het nog steeds niet, en dan stop ik maar weer met denken. Ik zou heel graag willen weten hoe het zit, maar zolang er geen duidelijke antwoorden zijn maak ik me er maar niet zo druk over. En dat bevalt prima.

Het is niet zozeer wat je wel of niet gelooft, maar hoe je je gedraagt ten opzichte van elkaar, mens en dier, de wereld om je heen (en jezelf). Dat is het belangrijkste, toch?

De laatste vraag

Als kind is er een hoop dat je niet weet. En omdat ik nieuwsgierig ben en altijd alles wil weten ging ik al vroeg op zoek naar antwoorden. Bij mijn ouders, bij een broer of zus, voor sommige zaken liever bij schoolvriendjes in een donker hoekje achter de gymzaal, achterin het puzzelboekje, op school, een boek uit de bieb… En voor puzzeltjes als de Rubik’s cube of de meest hotte adventure game op de computer waren er toch ook altijd wel ergens tips en trucs of desnoods hele oplossingen te vinden als je zelf niet verder kwam? Dus.

Pas later besef je dat er ook vragen zijn waar het antwoord niet op de laatste pagina van het boek staat. Gewoon omdat niemand het weet. Nog niet. Of misschien wel nooit. Van hele filosofische levensvragen tot dingen die gewoon nog niet uitgezocht zijn en over veertig jaar zo klaar als een klontje blijken.

En vijftig jaar, misschien dat ik dat nog wel red. Als ze me een extra antwoord beloven houd ik het denk ik nog wel een jaartje langer vol. Maar wat nou als ze er nog eens 200 over doen? (Hadden de Maya’s gelijk en vergaat de aarde in 2220 en waarom dan?) En wat voor moois wordt er over 1000 jaar ontdekt? Door wie en waar?

En daar baal ik nou zo van he. Waarom mag ik nou niet even spieken in het antwoordenboekje? Ik vertel niets door. Please?


P.S. en nadat deze blog klaar was moest ik opeens weer denken aan een werkelijk geweldig SF verhaal dat ik lang geleden heb gelezen en nooit ben vergeten, namelijk “De laatste vraag” van Isaac Asimov. Zo maken ze ze niet meer tegenwoordig.