Lang leven

Geen inspiratie, geen tijd. Maar ik kwam wel een heel interessant stukje tegen in mijn mailbox. Kijk ook eens: (klik hier : "onsterfelijkheid is maar een bij-effect")

Boeiend onderzoek, dat sowieso. En als ik erover nadenk wat het in de praktijk eventueel betekent: het lijkt me geweldig, dat mijn kinderen misschien wel heel erg oud zullen worden. Of nog beter: heel erg lang gezond jong kunnen blijven. Maar ik zou het ook wel erg leuk vinden als ik daar dan óók nog een tijdje bij mag zijn...

En? Wat vind jij ervan? Ook zin om honderd jaar te leven, duizend, of liever gewoon gelijk maar onsterfelijk?

30 vragen - 15. Mijn dromen

We are such stuff

As dreams are made on; and our little life

Is rounded with a sleep.

- Shakespeare- (*)

Mooi citaat, lees ook eens hier. Persoonlijk heb ik meer met "Een schitterend Ongeluk" dan met Shakespeare. Boeiend onderwerp, vind ik. Maar dat wisten jullie al, dat ik dat vind.

Mijn dromen. Manlief droomt altijd alsof hij de held in een sf-actiefilm is, rennen, maar vooral vliegen, vechten. Ik droom heel gewoon, over hele gewone dingen. Dat ik ergens in mijn auto rijd en dan van de weg raak en in het water terecht kom. Of dat ik er na al die jaren achter kom dat ik nog een tentamen moet doen en de stof natuurlijk helemaal niet meer ken (en dan voel ik vooral die ongelofelijke weerzin om me er weer in te moeten verdiepen!). Dat ik voor de kast sta en niet weet wat ik moet aantrekken en dreig te laat te komen. Dat ik dreumes Q kwijt ben op een plek met (weer) heel veel open water. 

Al zijn mijn dromen niet spectaculair qua inhoud, ze zijn wel intens. Soms houd ik het gevoel dat ik ervan kreeg nog urenlang vast. Pas als ik aangekleed ben en naar buiten stap zakt de onrust van het dreigende gevaar uit mijn droom dan weer weg.

Sommige dromen zijn nog hardnekkiger. Ze sijpelen mijn hoofd uit en blijven in mijn kussen hangen. Wanneer ik dan 's avonds weer mijn hoofd op het kussen leg en mijn ogen dichtdoe, komt de herinnering aan de droom waar ik die ochtend mee wakker geworden ben weer in alle hevigheid terug. Zodat het lijkt alsof ik alleen even pauze heb genomen en gewoon weer verder ga met dromen.

Ik wil een 3d printer voor m'n sinterklaas

Wat een boeiende Labyrint uitzending was het weer gisteren, "Alles is Maakbaar". Met een 3d-printer en een fablab om direct je ontwerp vanuit de computer te laten printen (handig voor prototyping) maar wellicht in de toekomst ook organen in het lab ontwerpen en ontwikkelen om defecte lichaamsdelen te vervangen met organishe nieuwe onderdelen?!

Kijk hier zelf naar het programma op uitzending gemist

Wat een mooi stukje wetenschap en technologie weer.

Wat ga jij als eerste maken met je nieuwe 3d-printer?

Home-made virus knutselen

Wat een interessant programma, Labyrint. Uit de tv-gids:

Labyrint volgde (dit keer, uitzending van gisteravond) een nieuwe generatie wetenschappers die in laboratoria synthetisch leven bouwen en zet vraagtekens bij deze ontwikkeling. Want de code van het leven is openbaar en DNA is op internet te koop. Kan iedereen met internet en een DNA lab in zijn garage nieuw leven creëren?

Mijn eerste gedachte bij het zien van dit programma was: wow wat interessant! Dat had ook een goeie studiekeuze voor mij geweest, daar had ik mijn hersencelletjes wel voor in willen zetten. (Helaas zijn ze nu verzwakt door al dat bevallen en moederen en jarenlang afstompend it-werk, ik kom niet verder meer dan het bedienen van de diverse Fischer Price activity centers). Ook schrokken zowel manlief als ik dat het zó snel is gegaan met de ontwikkelingen op dit vakgebied. En natuurlijk, net als met alle nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen kun je er goede en slechte dingen mee doen... (Off topic: Eén van de gasten riep ook iets grappigs over "terroristen met slechte bedoelingen", haha, alsof er ook terroristen zijn met goede bedoelingen?)

Klik even op deze link van uitzending gemist en bekijk de uitzending.

Ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Over bewustzijn, hersenen en religie

Bewustzijn, wat is dat? Dat vroeg me ik eigenlijk al heel jong af. Ik moet een jaar of 8 zijn geweest. Ik zie me nog zitten, we waren aan het buitenspelen en een vriendinnetje was aan het springtouwen. Ik zag haar benen bewegen en vroeg me af: hoe komt dat eigenlijk? Wie bestuurt die benen? Ik zeker niet, háár Ik!? Maar wat is een Ik dan en waar zit dat en hoe werkt het en waarom doet zij zoals ze doet en niet anders? Ik (...) vroeg dat hardop maar formuleerde het nogal knullig en bovendien waren de andere meisjes vooral bezig met de vraag welke Charlies Angel zijn later wilden worden. (En jammer dat er geen volwassene is geweest die me heeft verteld welke boeken te lezen of welke studie ik later zou moeten gaan doen als dat me echt interesseerde...want ik vind het bere-interessant!)

Ik ben nu het boek Kopstukken van Jeroen Geurts aan het lezen, waarin diverse bekende wetenschappers aan het woord komen over o.m. hersenen, bewustzijn, vrije wil en het wetenschap-versus-religiedebat. Interessant om te lezen (als je de pagina's oevrslaat waarin hij verslag doet over zijn eigen taxi-ritten en de kofjes koffie in zijn hotel).
Boeiende onderwerpen en vooral ook interessant om de meningen en onderzoeken van verschillende kopstukken met ieder hun eigen (wetenschappelijke) achtergrond op een rijtje te zien.

Bijvoorbeeld. In het hoofdstukje over religie (au, wespennest!) gaan Daniel Dennet en Richard Dawkins als rasechte atheisten stevig tekeer tegen elke vorm van religie, heeft de wetenschap inmiddels volgens hen voldoende aangetoond dat er voor het ontstaan van de aarde en de levende wezens daarop geen God nodig is geweest. Andere wetenschappers vinden dat religie en geloof prima samen kunnen. Er worden wat leuke onderzoeken beschreven waarbij werd gekeken in de hersenen van mensen die vaak godsbelevingen hadden (inderdaad zijn er wel verschillen met mensen die dat niet hebben) en -andersom- werden bij mensen gebieden in de hersenen geprikkeld in de hoop een gevoel van god/mystiek/gevoel een te zijn met alles (beetje afhankelijk van de culturele achtergrond hoe de proefpersoon het omschrijft) op te wekken.

Een subtiteltje van dat hoofdstuk was dan ook:

heeft God onze hersenen gecreëerd of hebben onze hersenen (een) God gecreëerd?

Dat hoop ik ooit nog eens opgelost te zien. Ondertussen heb ik er zelf wel een bepaald gevoel bij.
Maar wat ik nu van jullie wil weten:

Vind je dit soort onderwerpen ook zo boeiend? En wat denk jij van bovenstaande vraag? (En vul even de enquette in rechtsboven!)

Chaos in de orde

Dames (waarom reageren er eigenlijk geen heren?!), ik weet het, het was een nogal banaal blogje, mijn schoenenblogje. Maar ze zijn mooi, en ik word zo blij van mooie dingen. En van schoenen. Maar een ander deel van me werd gisteren weer heel erg blij bij het zien van de documentaire op BBC Four: BBC Four, The secret life of Chaos.

Het ging over de vraag of chaos-theorie een antwoord heeft op vragen als: hoe zijn we hier zo gekomen? Hoe komen we van een universum dat begint met stof uit op intelligent leven? Hoe komt er orde uit wanorde? Hoe “besluit” bijvoorbeeld een groep eenvoudige gelijksoortige cellen dat er een paar van hen huidcellen moeten worden, een paar andere organen gaan vormen etc, en ze zo tot een echt mens gaan uitgroeien… zónder dat daar een stoere militaristische leidercel in het midden heel hard staat te schreeuwen?

Onder meer wiskundige Alan Turing (vooral bij ons als kunstmatig intelligent studentjes bekend vanwege zijn Turing Machine) heeft toch erg zijn best gedaan om in ieder geval het chemisch proces wiskundig mooi te beschrijven. The devil - of God - is in the details.
Ook wel weer heel jammer trouwens, dat zo'n originele en slimme wetenschapper dan weer veel te vroeg aan zijn einde is gekomen. Als een soort sneeuwwitje, door het eten van een vergiftigde appel, omdat men zijn homofilie niet zo waardeerde (lees hier meer over Turing en hoe het allemaal zo gekomen is).

Maar die schoenen, die wil ik ook hebben. Of desnoods andere, die net zo mooi zijn (want na drie zwangerschappen zijn mijn ogen wel eens groter dan mijn maag voeten.) En een rokje erbij. En gladde strakke benen. Maar ook die komen er aan. Lees volgende week meer.

De medische wetenschap

Ik zag gisteren een VPRO documentaire op Holland Doc (dus waarschijnlijk al een tijdje geleden voor het eerst op tv uitgezonden). Er werd gefilmd op de afdeling van een of ander ziekenhuis waar veel te vroeg geboren kinderen lagen. De artsen en het personeel werden gefilmd. Hoe ze daar tussen al die hele kleine en tere, nog lang niet volgroeide en vaak doodzieke mensjes zoveel mogelijk proberen te redden wat er te redden valt. De twijfels, de overwegingen, ook de heel persoonlijke meningen en emoties van het personeel. De gesprekken die ze voeren met ouders van de kinderen, ouders die natuurlijk hopen maar vaak ook goed beseffen dat het mis kan gaan. En dat het soms beter is om niet verder te behandelen, hoe moeilijk zo'n beslissing ook is. Een zeer indringende reportage, waar ik eigenlijk de hele dag vandaag nog aan heb zitten denken.

En dan knijp ik mijn handen maar weer eens dicht dat wij drie gezonde kinderen hebben gekregen.