woensdag 1 maart 2017

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)
NS forum
Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.

4 opmerkingen:

  1. Haha wat een avontuur. Zo flauw is dat, sta je te hannesen met zo'n modern treinkaartje terwijl iedereen geroutineerd met pasjes zwaait en wel door die poortjes komt :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hou maar op schei maar uit, maar als je zonder oponthoud aan kwam heb je toch nog héél erg de wind mee gehad;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben er ook niet zo'n held mee.
    Bestel wel altijd de kaartjes digitaal, is veel handiger. En sinds 1 januari via de werkgever een ns-business card. Nog handigerder.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hahaha... het is inderdaad heel anders dan vroeger! Zelf woon ik in Arnhem, maar buiten het centrum. Als ik in het centrum moet zijn, wissel ik af qua vervoer. Soms met de auto en soms met de trein.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...