dinsdag 27 augustus 2013

Nachtje doorzakken

Vroeger zakte ik nog wel eens een nachtje door, tegenwoordig ben ik al brak als ik midden in de nacht een uurtje mis. Meestal is het rond drie uur dat ik wakker word en in plaats van te slapen fijn ga liggen piekeren. Over dochter, die zo bang is voor dat ingreepje. Over de gezondheid van mijn moeder. Mijn schoonmoeder die zich niet lekker voelt. Oudste die zo opziet tegen het schoolse werken straks weer, en jongste die eh, nou ja, al helemaal geen gemiddeld jongetje is. En vannacht over kater Nap, die niet thuis was gekomen gisteravond toen wij naar bed gingen en dus -bij gebrek aan kattenluik en eigen sleutel- maar buiten moest slapen.

Meestal slaap ik dan na zo'n piekeruurtje toch weer in, om vervolgens als het tijd is om op te staan diep in slaap te zijn. Vannacht ging het anders. Net nadat ik weer wat begon in te dommelen ging poes Fien los. Maaaaaauw. Miaaaaaauw. Zeer klagelijk allemaal. Ze begon zelfs tegen onze deur aan te krabben, doet ze anders (gelukkig) nooit.

Ik werd natuurlijk vooral wakker van Pappalien die elke keer zuchtend en steunend uit bed kwam om poes op de overloop op haar donder te geven. En op de reactie van poes als hij weer in bed stapte. En dat een paar keer achter elkaar. Vermakelijk, als ik niet zo'n slaap had gehad. Uiteindelijk kreeg ik een helder idee en ben met poes mee naar beneden gelopen en heb de buitendeur opengedaan. Inderdaad, daar stond onze stoere nachtbrakende kater. Nap floepte snel naar binnen, op weg naar zijn etensbak. In het voorbijgaan gaf hij zus nog een knipoog: dank meid, na zo'n nachtje stappen wil je toch wel graag naar je eigen huis. Vanaf dat moment was het rustig. Zus en broer nestelden zich toen samen op de bank, en hebben nog heeeerlijk liggen slapen tot ver in de ochtend.

Zij wel.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?