Geen zin in!

Hij zit dit jaar weer eens in een nieuwe klas.  Heeft hij het naar zijn zin op school? Zijn de andere kinderen aardig? Bijna allemaal. Die ene niet. En zo bespreken we samen de andere kinderen in zijn klas. En weet je mama, Milan zegt bijna altijd hetzelfde: "Geen zin in!" Wat meer klinkt als "geen sjin-in", met een raar piepstemmetje en bijzondere intonatie. Als de juf uitlegt wat ze gaan doen, als de juf vraagt of hij zijn boeken wil pakken, als de juf zegt dat hij op zijn stoel moet gaan zitten. Geen-sjin-in. We moeten er allebei om lachen. 

Zoon is dan soms net gekke (Oost-indische) Henkie als het gaat om hoe-het-heurt en wil nog wel eens ongepast gedrag voor zijn leeftijd vertonen, maar kennelijk heeft hij toch wel het een en ander in de gaten. Vooral bij ándere kinderen. Zoon kan het geluid perfect imiteren, maar het bijbehorende gedrag slaat hij gelukkig over.

Inmiddels is het een soort inside joke geworden. Tenminste, ik hoop dat zoon zich in de klas weet in te houden en dat daar niet al te belachelijk maakt. Laatst was ik voor een hulpouderklusje op school en kreeg een wat nukkige jongen onder handen. Vroeg hoe hij heette. Milan, dus. De bewuste Milan. Ik keek mijn zoon aan, we wisselden een blik en godzijdank hield hij wel zijn mondje dicht maar in mijn hoofd klonk het: GeenSjinIn!

Heerlijk.