Elke avond hetzelfde ritueel. Drie liedjes "en dan ga jij weg" zoals hij me dan ook zeer duidelijk de deur wijst.Want peuters houden van voorspelbaarheid en regelmaat.
Maar vanavond ging het anders. Er was een mooie rol weggelegd voor "Kleine Uil", een opeens weer teruggevonden knuffeltje (uit het boek ja, voor de kenners) die mij tussen het zingen door onderbrak met een kusje. En vervolgens ging peuter zelf natuurlijk ook van die grapjes maken: bij elke zin die ik zong kreeg ik een kusje op mijn mond zodat het liedje wel heel gek klonk. Hij moest ontzettend lachen, hij schaterde het uit zoals alleen vrolijke onschuldige peuters dat nog kunnen doen. En ik moest er ook erg om lachen.
En zomaar ineens toverde hij het beetje saaie ritueel dat ik, moe als ik tegen kinderbedtijd vaak ben, steeds sneller ging afwerken om in een echt mindful momentje. Genieten. Ik keek diep in zijn blauwe oogjes en voelde zijn armpjes om me heen. En ik werd opnieuw helemaal verliefd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!