dinsdag 5 maart 2013

Dierentuinuitje - op herhaling

Natuurlijk was ik vaker in de dierentuin geweest, maar nog niet met dit kind. Ten minste, niet meer sinds hij een baby was. We hebben gewacht tot de oudste twee (wij-vinden-de-dierentuin-saaaaaai) op school zaten en het weer lekker genoeg was. Vanochtend was het zover.

En hoe dom kon ik zijn, denkend dat nu alles anders zou gaan. Natuurlijk was ik weer vergeten dat het park pas om tien uur open was zodat we een half uur voor een dichte kassa hebben moeten wachten. Natuurlijk bestelde mijn kind weer een kaasbroodje in het restaurant om er vervolgens achter te komen dat het ding er anders uitziet dan bij onze lokale bakker en het dus NIET wil proeven. Zodat ik wederom twee van die caloriebommen moest wegwerken. Gelukkig had ik wel weer een oud biscuitje en een bruine banaan in mijn tas om toch ook het humeur van de peuter in kwestie wat op te vijzelen.

Het mini-treintje, waarin mama ook dit keer weer in behoorlijk opgevouwen vorm mee mocht, deed zijn oogjes wél glinsteren. Ook herkenbaar ja, van de vorige twee. Maar het állerleukste van de hele dierentuin, gaf peuter later toe, waren toch wel de speeltuintjes. Drie wipkippen en twee glijbanen, waarvan hij er één te hoog vond. En dat voor 43 euro. Deja-vu. En ik was niet de enige mama met deze ervaring vandaag.

Waar hij wel anders reageerde dan de brussen was in het dinobos. Oudste broer was compleet dinogek en kende alle namen en kenmerken uit zijn hoofd. Zus daarentegen is was doodsbang voor die knap nagemaakte maar toch overduidelijk niet echt levende dingen. Peuter boeide het allemaal niet zo. Hij zag letters op bordjes en vogeltjes tussen de bomen ... maar de gigantosaurus heeft hij over het hoofd gezien. Ook best knap. Scheelde wel veel tijd trouwens.

En de dieren dan? Ik moet er eerlijkheidshalve nog wel even bij vermelden dat de enthousiaste peuter die ik normaal heb vandaag als lulletje rozenwater in zijn uit elkaar vallende en te krap geworden buggy zat geplakt. Snotverkouden en moe kwam hij er alleen uit als het niet anders kon. Hij wedijverde overigens met veel van de dieren die te beroerd waren om zich van hun actieve kant te laten zien, áls ze zich al lieten zien. Die mottige leeuw liet alleen zijn mottige kont zien. En mijn favoriet, de tijger, lag ook al voor oud vuil in een hoekje. Zelfs de aapjes deden maar een paar slappe stappen. De bruine beer deed wel zijn best en de vleermuizen fladderden om het hardst (alleen kijkt daar nooit iemand naar, zó zielig!). Maar het grootste succes bij peuter hadden mama olifant en baby olifant. Die vond hij echt wel schattig! Ik denk omdat het zo  herkenbaar voor hem was. Zo'n lieve kleine die steeds tegen de gigantische kont van zijn moeder aanliep.

Kom ik op de een of andere manier toch weer op die kaasbroodjes uit.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Heeft iemand de UIT knop al gevonden?

Ken je dat? Je schrikt wakker, 's nachts om een uur of vier meestal. En dan kun je niet slapen. Je hebt een goed stel hersens, dat overd...