donderdag 6 februari 2014

Wat een genot is het toch

Over vergeten gesproken. Niet dat ik het écht vergeten was, maar toen we gisteren opeens zomaar in een directory terecht  kwamen vol met oude, zelf op de computer geknutselde uitnodigingen van oudste zoons en dochters kinderfeestjes(*) was het wel even van "ooooow, ja..." Het wat (en het waar vooral) van zo'n feestje wist ik dan nog wel enigszins, maar hoe de uitnodigingen er uitzagen dus niet meer. Wat leuk om terug te zien! Creatief hoor, hum. En die paar met foto, wat liehief! Wat fijn dat Pappalien niet zo'n weggooier is en ook dat allemaal bewaard heeft!

Zo verder bladerend kwamen we nogal wat tegen. Een filmpje gemaakt van de eerste en enige echo van een zeer beweeglijke oudste zoon in mijn buik. (Geen spat veranderd!) Bij het zien van zijn officiele baby-op-kleedje-foto was zelfs hij, bijna-puber, helemaal vertederd. Polletje peentje piekhaar. Met die lieve oogjes en die schattige kleine knuistjes. Zucht... Ik ben op slag weer verliefd op het ventje.

Zit ik nog volop in de kleine kinderen, heb ik nu al heimwee naar de tijd dat ze echt klein waren. Ik zou ze zo graag weer eens lekker vasthouden als baby, met zo'n kleine dreumes aan de wandel. En ik neem me maar weer eens voor om nú extra van ze te gaan genieten, zoals ze nu zijn. Heel goed naar ze te kijken en te luisteren (te voelen en te ruiken, hieha...) om maar niets te missen. En elk moment ergens stevig in mijn geheugen te verankeren. Voor je het weet willen ze alleen nog maar met pukkelige medepubers knuffelen.


(*) jongste is vier, en zal hoogstwaarschijnlijk pas dit jaar zijn allereerste kinderfeestje gaan geven....

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...