Een minuut of twintig rijden van hier is een geweldig stadspark. Een grote speeltuin, een kinderboerderij, natuurtuin met wilde bloemen en beestjes, veel kronkelende paadjes. En een kaal voetbalveldje van beton waar de oudste twee vandaag eerst zeker een half uur een spannend fantasiespel hebben staan doen. Iets over prinsessen, monsters, schieten, vechten, wegrennen, punten, dood en weer levens erbij. Leuk, dat wel, maar dat had nou eigenlijk ook wel weer thuis op de stoeprand gekund, zoek ik daarvoor een speelpark op? Gelukkig gingen ze later ook nog echt op de speelapparaten en in die mooie tuin wandelen (eh, verstoppen) en hebben ze zelfs een rondje cavia's en geitjes gedaan.Peuter vond het allemaal mooi. Zand, zand, glijden, zand, scheppen, schommelen, kipjes, boekjes over kipjes, puzzels over kipjes... En een bezitterig aangelegde mede-peuter die hem iets nieuws heeft geleerd: "nee, IKKE". De eerste keer keek mijn peutertje nogal gek toen hij op de glijbaan wilde en die andere jongen hem "nee, ikke" probeerde duidelijk te maken dat dat toch echt niet de bedoeling was. Net zomin als dat er geschommeld of zelfs in het zand geschept mocht worden door iemand anders dan hijzelf. Maar peuter vond het wel interessant en deed vrolijk mee. "Nee, ikke!". Twee kleine haantjes bovenop de glijbaan. Gelukkig bleef het beperkt tot verbaal geweld en hadden ze allebei alle gelegenheid om lekker te glijden, te scheppen en te schommelen.
Gaaf park, aardige mensen (zelfs die ikke-peuter had een leuke moeder) en de zon scheen zo leuk. Waarom wonen we toch niet in een gezellige wijk in de stad in plaats van onze burgerlijke vinexklei vraag ik me dan altijd af als we hier zijn. Thuis weet ik het meestal wel weer, zeker als ik een parkeerbon onder mijn ruitenwissers heb gevonden op de weg terug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!