Helaas blijkt hij in het bezit van een slecht melkgebit. Er zat alwéér een gaatje in een melkkies (wat de tandarts voorlopig laat zitten omdat die kies er over een jaar of twee toch uit zal gaan), en een eerdere vulling was zover stuk dat er echt even opnieuw gevuld moest worden, een best wel diep gat. Maar zoon gaf geen krimp, ook toen het best wel zeer moest doen volgens de tandarts. Hij breef braaf liggen, grapjes makend (dat is de beste remedie als het een beetje spannend is, daar hebben er wel meer in de familie last van) en braaf luisterend naar wat hij moest doen. De tandarts gaf zelf oprecht toe dat hij aan zoon wel een hele goeie patient had ("het ligt niet aan mij, maar aan het karakter van het kind") en vond serieus dat ik trots op hem mocht zijn... Kijk, dat doet een moederhart goed. Trots ben ik. Ook een beetje ongerust dat die slechte melktanden een voorbode zijn voor slechte grote mensen tanden. Dat hoeft gelukkig niet zo te zijn, begreep ik, maar voor de zekerheid worden de volgende keer zijn grote mensen kiezen toch geseald.
En toen was dochter. Binnen twee minuten was ze weer klaar, met de mededeling dat "zij waarschijnlijk die geluksvogel in de familie is die nooit wat heeft".
Super. Missie geslaagd.
En mijn eigen consultje bij de neuroloog? Viel mee, ondanks de schrik die me om het hart sloeg bij de folders over gruwelijke ziekten in de wachtkamer. Het was een
Tot slot is de spit is ook al weer aan de betere hand, of anders lijkt dat zo door de olifantendosis paracetamol. Vraag niet hoe, maar ik kon in ieder geval het bed van dreumes weer verschonen. Iets wat ik normaal niet geprobeerd had met zo'n rug, maar het leek me vandaag toch enigszins niet te vermijden... Dreumes zat vanmorgen in zijn ledikantje, blij te grijnzen middenin een hele grote stinkende smurrie met bruine brokken. Hij wees er op en riep "pannenkoek! pannenkoek!" En ja, dat was het inderdaad geweest, de avond ervoor...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!