vrijdag 15 augustus 2014

Los

Kleuter, niet bekend staande om zijn motorische kwaliteiten ende evenwichtsgevoel, kreeg ineens de geest en stemde toe in het project "zonder zijwieltjes". Ik zette hem dus op zijn rode, iets te kleine fietsje waar de zijwieltjes van af waren gehaald. Met zijn voetjes vlak bij de grond en mijn handen onder zijn okseltjes. Of beter nog, nadat mijn rug protesteerde, met een lange sjaal om zijn borstkastje en het uiteinde stevig in mijn hand. Grote zus ging mee en overlaadde hem met nuttige tips en aanmoedigingen.

We deden het drie keer in drie dagen achter elkaar, heen en weer naar het speeltuintje een meter of honderd verderop. En het heeft me slechts drie waterijsjes uit de vriezer gekost om hem zover te krijgen. Ook vanmorgen wilde hij weer, de gigantische plassen op de weg boeiden hem niet. Hij hield zijn trots, zijn nieuwe rode sneakertjes, lekker droog op de pedalen. Ik zelf heb mijn soppende teenslippers inmiddels afgedroogd maar het opspattend water nog in mijn onderbroek zitten. Geeft niets, alles voor het goede doel. Het ging steeds beter en beter en beter... de sjaals kon steeds een beetje losser en losser ... en ... los!

Hij kan het alleen. Kleuter fietst, zonder zijwieltjes. Ik weet wel dat er jongens in zijn klas zitten die met drie jaar al als kamikazepilootjes over het schoolplein crossten, maar ik vind vijf jaar en een beetje ook helemaal niet slecht. Zeker als ik zie hoe snel hij het geleerd heeft, toen hij het eenmaal wilde (durfde te) proberen.

Ik ben een trotse mama! En kleuter? Die vindt het heel normaal. Waarom iedereen hier thuis er zo'n ophef over maakt weet hij eigenlijk niet. Hij kan gewoon fietsen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?